Η χώρα μας αντιμετωπίζει τεράστια οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα αλλά και πληθώρα προκλήσεων, όπως το Προσφυγικό, η αποχαλίνωση εξωτερικών παραγόντων με τις επεκτατικές τους βλέψεις και οι επώδυνοι συμβιβασμοί με τους δανειστές της. Και οι πολιτικοί ταγοί μας συνεχίζουν να υπόσχονται περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσαν να προσφέρουν.
Σύνηθες το φαινόμενο: ψέματα, αυταπάτες, πελατειακές σχέσεις, διαπλοκή, ασυνέπεια λόγων και έργων. Στις τηλεοράσεις ασκείται «υψηλή πολιτική», ποδοπατώντας πολλές από τις αξίες μιας κοινωνίας.
Ενεργά ανακλαστικά, παρά την κρίση, επιδεικνύει η Τοπική Αυτοδιοίκηση, αποδεικνύοντας ότι σε δύσκολους καιρούς είναι το «αποκούμπι» ενός ταλαιπωρημένου λαού. Είναι, πραγματικά, η φωτεινή πλευρά της πολιτικής, γιατί στην Αυτοδιοίκηση η αξιοκρατία κυριαρχεί.
Αξιοκρατία: Μια λέξη ξένη για τον τόπο τόσο «απόμακρη», που αναγκάζει κάθε χρόνο σε φυγή χιλιάδες Έλληνες, που βλέπουν να ανέρχονται σε αξιώματα και να καταλαμβάνουν καίριες θέσεις κάθε λογής κομματικά στελέχη, τα οποία, μάλιστα, δεν είναι λίγες οι φορές που εκλέγονται ακόμη και στο Ελληνικό Κοινοβούλιο με μόνο προσόν την κομματική ταυτότητα. Με αποκλειστικό «όχημα» την υποταγή στο κόμμα, ήτοι την κομματική πειθαρχία, δεν είναι λίγες οι φορές που ο εκάστοτε πολιτικός αρχηγός συνθέτει με αυτήν τη λογική τα ψηφοδέλτια τα οποία «κατεβάζει» στις εκλογές με λίστα, επιβραβεύοντας πρόσωπα που, υπό κανονικές συνθήκες, δεν θα επιλέγονταν ούτε για θυρωροί της πολυκατοικίας τους!
Παράλληλα, με τον ίδιο τρόπο που ο κομματικός μηχανισμός διορίζει σε θέσεις ευθύνης θαυμαστές τηλεοπτικών προσώπων, ο Έλληνας ψηφοφόρος, ο οποίος σιχτιρίζει για τον νεποτισμό και την κομματοκρατία στις εθνικές εκλογές, ψηφίζει είτε με βάση το δίπολο Αριστερά – Δεξιά είτε με την ψευδαίσθηση ποιος είναι καλύτερος στον λαϊκισμό και την παροχολογία ή με το μοιρολατρικό μότο «το μη χείρον βέλτιστον» ή, αλλιώς, «να φύγουν οι παλιοί, για να δοκιμάσουμε τους νεότερους».
Η κατηγορία αυτών των κριτηρίων δημιουργεί, δε, τις καλύτερες συνθήκες για να επωάσει τους λεγόμενους ψηφοφόρους «κοψοχέρηδες», τους μετανιωμένους εκλογείς που κατόπιν εορτής αντιλαμβάνονται το λάθος τους και δεσμεύονται ότι δεν θα ξαναψηφίσουν φθαρμένα πρόσωπα και συνδυασμούς, αλλά σπανίως το τηρούν.
Αχτίδα φωτός, ωστόσο, τα τελευταία χρόνια αποτελεί η διαφοροποίηση στην ψήφο για τις τοπικές, δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, που φαίνεται να γίνονται με πιο αξιοκρατικά και εκλογικευμένα κριτήρια.
Το μοντέλο Μαυρογιαλούρου και Γκόρτσου στην Τοπική Αυτοδιοίκηση φαίνεται να ξεψυχά και να δίνει τη θέση του σε πιο υγιή ανακλαστικά ψηφοφόρων, οι οποίοι βλέπουν τον δήμο ή την κοινότητά τους σαν το ευρύτερο σπίτι τους, που πρέπει να προστατεύσουν από τα λαμόγια του παρελθόντος και πολιτικάντηδες οι οποίοι λυμαίνονταν τον τόπο τους και δεν δίστασαν να τον καταστρέψουν.
Στις εκλογές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση φαίνεται, λοιπόν, ότι έχει εμπεδωθεί στον κόσμο το κριτήριο της καταλληλότητας με βάση τα προσόντα και την αξιοσύνη, κάτι που είναι, πλέον, απαραίτητο να συμβεί και στις εθνικές εκλογές, εκεί όπου διακυβεύονται πια τεράστια συμφέροντα για το μέλλον του τόπου – οικονομικά και κοινωνικά.
Φαίνεται, λοιπόν, ότι ο λαός γίνεται σοφότερος όσον αφορά στις επιλογές που κάνει ψηφίζοντας για δήμαρχο ή για περιφερειάρχη. Μένει, τώρα, να αναλάβει και την πρόκληση των εθνικών εκλογών, επιλέγοντας ηγέτες οι οποίοι πραγματικά μπορούν να αναλάβουν ευθύνες και κόστη, χωρίς να λαϊκίζουν και να μοιράζουν φρούδες ελπίδες…
Η φωτεινή πλευρά της πολιτικής από αυτοδιοικητικούς και όχι πολιτικούς!
Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ, επικοινωνιολόγου
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο το Σάββατο 10/12
