Είναι πιθανόν εφέτος στις γιορτές οι συνταξιούχοι να αποφύγουν ακόμη μία περικοπή των συντάξεών τους; Κατά τα φαινόμενα, είναι.
Δεν είναι μόνο ο σταθερά αισιόδοξος Μοσκοβισί, είναι αυτήν τη φορά και ο Σεντένο, είναι και η Λαγκάρντ που νίπτει τας χείρας της παραπέμποντας στους Ευρωπαίους, είναι ακόμη και η ίδια η «τραυματισμένη» πολιτικά από τις εκλογές στη Βαυαρία Άνγκελα Μέρκελ, η οποία φαίνεται πως άφησε το παράθυρο ανοιχτό στον κ. Τσίπρα. Είναι πλέον σχεδόν βέβαιο πως αν οι κλυδωνισμοί από τις τράπεζες και η ανησυχία για την Ιταλία δεν χτυπήσουν «κόκκινο» λίγο πριν από το Eurogroup της 3ης Δεκεμβρίου, ο οδικός χάρτης για την ακύρωση του ψηφισμένου μέτρου θα οδηγήσει σε θετικό αποτέλεσμα για τους συνταξιούχους.
Με αυτά τα δεδομένα έχει ενδιαφέρον να δούμε από μια τέτοια εξέλιξη ποιος ωφελείται σε πολιτικό επίπεδο. Εκ πρώτης όψεως κερδισμένος αναμφίβολα θα είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Αποφεύγει ένα μέτρο που ισοδυναμεί με υπαρξιακή απειλή για τον ΣΥΡΙΖΑ και θα μπορεί να συνεχίσει στη γραμμή του «τέλους των μνημονίων».
Υπάρχει όμως και η άποψη κατά την οποία κερδισμένα θα είναι και κόμματα της αντιπολίτευσης. Στηρίζεται η άποψη αυτή στο γεγονός ότι ΝΔ, ΚΙΝΑΛ, Ποτάμι και ΚΚΕ είχαν ζητήσει ευθέως τον Σεπτέμβριο την ακύρωση του μέτρου από τους «θεσμούς» στην Αθήνα. Και απέρριψαν την αναβολή. Άρα, υποστηρίζουν οι θιασώτες της άποψης αυτής, η αντιπολίτευση είναι αυτή που επέμεινε στην ακύρωση του μέτρου και η κυβέρνηση υπέκυψε. Και οι Ευρωπαίοι λαμβάνουν υπόψη τους και τις θέσεις της αντιπολίτευσης, ίσως και με το βλέμμα στην επόμενη μέρα μετά τις εκλογές.
Κάπως έτσι το «ιερό δισκοπότηρο» για τη δημοσκοπική ανάκαμψη του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί, εκτός από το να ανακουφίσει τους συνταξιούχους, να ευνοήσει και τους υπόλοιπους πολιτικούς σχηματισμούς.Να έχει δηλαδή παράπλευρες ωφέλειες. Όχι μόνο γιατί ΝΔ, ΚΙΝΑΛ και Ποτάμι κυρίως τοποθετήθηκαν εγκαίρως ζητώντας από τον Ιούλιο την ακύρωση του μέτρου, αλλά γιατί αυτό δεν θα «σκάσει» στον επόμενο και, πιο πολύ, γιατί μια θετική για την κοινωνία εξέλιξη μπορεί να προκαλέσει… αφλογιστία στην ομοβροντία παροχών στην οποία ποντάρει τα ρέστα του για τις εκλογές το Μαξίμου.
Οι οποίες εκλογές επισήμως ο πρωθυπουργός επιμένει ότι θα γίνουν στην ώρα τους, δηλαδή στο τέλος της τετραετίας,όλοι όμως εκτιμούν πως με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ο χρόνος για τις εκλογές μετράει αντίστροφα. Μόνο που η περίοδος από τώρα μέχρι τις εκλογές, όποτε και αν αυτές διεξαχθούν, μόνο ζημιά μπορεί να προκαλέσει στη χώρα. Και στην ίδια την κυβέρνηση, η οποία πριν από δύο μήνες, με την «καθαρή έξοδο» από τα μνημόνια, έβλεπε την οικονομική άνοιξη να έρχεται.
Δεν έχει περάσει όμως ούτε ένα δίμηνο από την περίφημη «καθαρή έξοδο» και τα μαύρα σύννεφα για την Ελλάδα δείχνουν να πυκνώνουν. Η Ελλάδα βγήκε από το 3ο μνημόνιο, χωρίς δυστυχώς να έχει εφαρμόσει έναν κρίσιμο αριθμό μεταρρυθμίσεων για να βελτιώσει το επιχειρηματικό κλίμα και να προσελκύσει επενδύσεις οι οποίες είναι απαραίτητες για να «γυρίσει» η οικονομία σε διατηρήσιμους και ισχυρούς ρυθμούς ανάπτυξης.
Παράλληλα, το πολιτικό ρίσκο στη χώρα μας έχει αυξηθεί, με τις συνθήκες πολιτικής αστάθειας, που δημιουργούνται και με την πιθανότητα ανατροπής της κυβέρνησης λόγω «εσωτερικών» διαφωνιών είτε για το Μακεδονικό, είτε για τις «βάσεις» και το «σχέδιο Β » για τα Βαλκάνια, είτε, πολύ περισσότερο, εξαιτίας της παραίτησης Κοτζιά και των όσων θα επακολουθήσουν.
Διαφαίνεται μια μακρά και ασταθής για τη συνοχή της κυβέρνησης προεκλογική περίοδος, η οποία και θέτει σε κίνδυνο τις όποιες κατακτήσεις έχουν γίνει στον τομέα της οικονομικής ανάπτυξης και της βελτίωσης της καθημερινότητας του πολίτη. Και μπορεί σήμερα να μην υπάρχουν συνθήκες απόλυτης πολιτικής σταθερότητας, δεν υπάρχει όμως διασφάλιση ότι θα υπάρξουν και την επόμενη ημέρα των εκλογών (όποτε αυτές και αν διεξαχθούν) προϋποθέσεις μακράς πολιτικής σταθερότητας.
Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα που ταυτόχρονα αποτελεί και σημαντική προϋπόθεση για να μπορέσει να πάρει μπροστά η μηχανή της οικονομίας, να υπάρξει ουσιαστική ανάκαμψη και ανάπτυξη, να έρθουν επενδύσεις στη χώρα. Η πολιτική σταθερότητα που, πέρα και πάνω από τις προθέσεις ή τις εξαγγελίες των κομμάτων για παρεμβάσεις και μεταρρυθμίσεις, θα είναι η παράμετρος που θα κρίνει αν η χώρα θα πορευτεί σε ήρεμα ή σε ταραγμένα νερά στο ταξίδι της στη μεταμνημονιακή εποχή.
Και δεν είναι καθόλου λάθος η εκτίμηση ότι η χώρα έχει ανάγκη από μία πλειοψηφία μετά τις επόμενες εκλογές, για τον σχηματισμό ισχυρής κυβέρνησης που δεν θα βρίσκεται υπό πολιτική ομηρία (ανεξάρτητα αν αυτή θα έχει προέλθει από αυτοδυναμία ή από συνεργασία). Πλειοψηφία για την εξασφάλιση της εκλογής προέδρου, ώστε να υπάρξει πολιτική σταθερότητα και να μην οδηγηθεί η χώρα σύντομα σε νέες εκλογές. Αλλά την πολιτική σταθερότητα φαίνεται πως μόνο ο λαός με την ψήφο του μπορεί να επιβάλει.
του Φώτη Σιούμπουρα
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο
