Ως λαός, έχουμε μια λανθάνουσα εντύπωση ότι, λόγω της ιστορικής κληρονομιάς μας στον τομέα της πολιτικής φιλοσοφίας αλλά κυρίως λόγω των πολιτικών δυσκολιών, ενίοτε τραγωδιών που βίωσαν το έθνος και η χώρα μας από τις ημέρες της Εθνικής Απελευθέρωσης έως σήμερα, έχουμε αναπτύξει μια εξαιρετική αίσθηση να αντιλαμβανόμαστε τις συμβαίνει εις βάθος στον χώρο της πολιτικής.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι κάθε οδηγός ταξί, κάθε θαμώνας καφενείου, παραδοσιακού και διαδικτυακού, κάθε εργαζόμενος ακόμη και σε «όρθιες θέσεις» εργασίας, κάθε συγγενής και κοινωνικός μας γνώριμος πιστεύει πως είναι δεινός πολιτικός αναλυτής, μοναδικός γνώστης των κρυμμένων πολιτικών επιδιώξεων και προφήτης όλων των μελλοντικών εξελίξεων. Πάντα ως πομπός, ποτέ ως δέκτης μηνυμάτων πολιτικής πληροφορικής.
Το ισχύον σύστημα ενημέρωσης των πολιτών διά μέσου όλων των ΜΜΕ τούς έχει εθίσει στην επιφανειακή κατανόηση της πολιτικής επικαιρότητας, με συνθήματα και ατάκες.
Στη συνέχεια, γίνεται προσπάθεια να «ερμηνευθούν» και να αναλυθούν πολιτικά. Τις περισσότερες φορές, όσο ελκυστικά κι αν είναι τα ευφυολογήματα, ακολουθούνται από πρόχειρα σχόλια και απαξιωτικές αιχμές.
Στη χώρα μας, οι πολίτες της δεν έχουν εκπαιδευτεί να ασχολούνται με τις πολιτικές εξελίξεις στο επίπεδο της δεύτερης κατανόησης, που διεισδύει στην καρδιά του θέματος, και μένουν στην επιφάνεια, στην πρώτη ανάγνωση.
Στην τελευταία συνεδρίαση ενός πολιτικού κόμματος εξουσίας, κυριάρχησε στα Μέσα και κατ’ επέκταση στην ενημέρωση των πολιτών, αντί των πολιτικών αναλύσεων των πρωτοκλασάτων πολιτικών, η φράση ενός υπουργού για φυλακίσεις πολιτικών αντιπάλων, επιδιώκοντας μ’ αυτόν τον τρόπο την τρομοκράτηση των πολιτικών του αντιπάλων. Ζήτησε «επώνυμο αίμα» πολιτικών.
Και όλα αυτά σε μια χώρα όπου οι πολίτες ισχυρίζονται ότι είναι πολιτικά προβληματισμένοι, συνειδητοποιημένοι και σκεπτόμενοι. Φανταστείτε να είχαν άλλη άποψη.
Πολίτες, που στην πλειοψηφία τους πιστεύουν ότι η κάθε εκλογική αναμέτρηση είναι η πιο σημαντική από τις προηγούμενες κι όμως ψηφίζουν για άλλη μία φορά τους πιο «ασήμαντους» για να τους εκπροσωπήσουν.
Πυροβολούν το «παλιό», ζητωκραυγάζουν το «νέο», χωρίς να γνωρίζουν τι ακριβώς πρεσβεύει.
Όλα αυτά τα γνωρίζουν τα πολιτικά μας κόμματα και τα εργαλειοποιούν στην κατάλληλη στιγμή.
Εργαλειοποιούν την ποδοσφαιρική «κούπα», δίνοντάς τη σε ομάδα περιοχής που θα γείρει την εκλογική ζυγαριά προς το μέρος τους.
Εργαλειοποιούν τα κατώτερα ένστικτα ομάδας πολιτών, για ιδιοτελείς σκοπούς και λόγους.
Εργαλειοποιούν ακόμη και αυτοχειρίες πολιτών, αλλά και καταστροφές από την κλιματική αλλαγή.
Εργαλειοποιούν, διαστρεβλώνοντας, δηλώσεις με διαστρέβλωση λέξεων.
Εργαλειοποιούν κάθε εκλογικό σύστημα, για να κερδίσουν εντυπώσεις και δυνατότητες παρέμβασης.
Εργαλειοποιούν τις ανάγκες των πολιτών, μετατρέποντάς τες σε «λίπασμα» παροχών και ανέφικτων υποσχέσεων.
Εργαλειοποιούν τα πάντα, αρκεί να υπάρχει υποψία ψήφου.
Ας μην αναρωτιόμαστε λοιπόν τι φταίει για το κατάντημά μας.
Φταίμε κι εμείς, φταίνε και οι άλλοι, όπως λέει και το γνωστό μας άσμα.
του Θανάση Παπαμιχαήλ, επικοινωνιολόγου
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο
