Η κυβέρνηση από την αρχή κιόλας της θητείας της είχε εκφράσει την πρόθεσή της να σπάσει το «τρίγωνο της διαφθοράς», όπως το αποκαλούσε, μεταξύ πολιτικών, μιντιαρχών και τραπεζιτών.
Φτάσαμε στον Μάρτιο του 2018, μετά από μία Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής, και το θέμα φαίνεται πως τελεί υπό δικαστική διερεύνηση. Επί της ουσίας όμως, δεν έχουμε δει κάτι ακόμα.
Ακούμε μόνο δημοσιογραφικές πληροφορίες που αναφέρουν ότι τις επόμενες μέρες αναμένονται οι προτάσεις των εισαγγελέων για τις ευθύνες προσώπων που εμπλέκονται στα κομματικά δάνεια.
Υπάρχουν όμως κάποια προβλήματα. Υπάρχουν κάποια ζητήματα που νομίζω πως η κυβέρνηση πρέπει να προσέξει ιδιαίτερα και έχει την ευθύνη δράσης, προκειμένου να μην καταγράψει στο παθητικό της μία αποτυχημένη προσπάθεια, που για την κοινωνία θα ισοδυναμεί με συγκάλυψη.
Πιο συγκεκριμένα:
Θυμίζω ότι υπάρχει εκείνη η περιβόητη «κρυμμένη» τροπολογία, που έγινε πέντε λεπτά πριν λήξει η ψηφοφορία στη Βουλή, όταν ήταν στην κυβέρνηση τα κόμματα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που αθώωσαν τους εαυτούς τους, γιατί γνώριζαν ότι θα καθίσουν «στο σκαμνί» για το κακούργημα της απιστίας μαζί με τα τραπεζικά στελέχη, που εξασφάλισαν τη δανειοδότηση.
Λέγεται πως οι εισαγγελείς Διαφθοράς διαπιστώνουν ότι ο σχετικός νόμος δεν απαλλάσσει τους υπευθύνους από το αδίκημα της απάτης σε βάρος του Δημοσίου. Αληθεύει, άραγε, αυτό;
Και αν αληθεύει, αρκεί; Και ένα ακόμα ζήτημα:
Το ΠΑΣΟΚ μετά τη μετάλλαξή του σε Δημοκρατική Συμπαράταξη απέκτησε νέο ΑΦΜ και έτσι οδεύει πλέον διά της πλαγίας σε διαγραφή χρεών, κοντά στα 200 εκατ. ευρώ.
Αλλαγή ΑΦΜ φαντάζομαι πως θα γίνει και ενόψει της δημιουργίας του νέου κόμματος, του Κινήματος Αλλαγής. Προσωπικά, όχι μόνο αρνούμαι να βάλω την υπογραφή μου σε οποιαδήποτε διαγραφή θαλασσοδανείων και ευθυνών, αλλά πιστεύω πως και η κυβέρνηση οφείλει να νομοθετήσει, εάν παρίσταται ανάγκη, ώστε οι υπεύθυνοι να λογοδοτήσουν και να μην καταφέρουν να αποφύγουν τη Δικαιοσύνη.
Και πιστεύω ότι δεν είμαι ο μοναδικός. Ούτε μέσα στη Βουλή, ούτε σε αυτή την κοινωνία.
Η σημαία της κάθαρσης είναι πολύ μεγάλη και βαριά. Τη σηκώνει ένας ολόκληρος λαός, περιμένοντας εδώ και χρόνια να μάθει «ποιοι τα φάγανε».
Γιατί ο λαός πλήρωσε μόνο τον λογαριασμό, όταν άλλοι έφτιαχναν καριέρες και περιουσίες.
Ελπίζω να μην επιτραπεί η ιστορία των κομματικών θαλασσοδανείων να είναι ακόμα μία με άδοξο τέλος.
Οφείλει, λοιπόν, η κυβέρνηση να ενημερώσει, τόσο ως προς την όποια εξέλιξη υπάρχει από τη δικαστική διερεύνηση όσο και ως προς τα όσα προτίθεται να κάνει, ώστε οι υπεύθυνοι να μην καταφέρουν να ξεγλιστρήσουν.
του Νίκου Νικολόπουλου
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο
