Τον Δεκέμβριο του 2014, τη στιγμή που είχε αρχίσει μία αναιμική ανάπτυξη και επιστροφή στην κανονικότητα, ο κ. Τσίπρας, αφού απέρριπτε κάθε πρόταση των κ.κ. Σαμαρά – Βενιζέλου για στοιχειώδη έστω συνεννόηση επί των βασικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε η χώρα, προχώρησε στην ανατροπή της κυβέρνησης, εκμεταλλευόμενος την παραδοξότητα του Συντάγματος, τη σύνδεση δηλαδή της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας με εθνικές εκλογές.
Δύο χρόνια μετά και το τι επακολούθησε με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ το ζούμε στο πετσί μας. Βέβαια δεν γνωρίζαμε ότι θα μας είχε στοιχίσει η περιπέτεια της «περήφανης πολιτικής διαπραγμάτευσης» πάνω από 80 δισ., τα οποία επωμίζεται με ιώβεια, απ’ ό,τι φαίνεται, υπομονή ο λαός και ότι θα είχαμε πέσει στην ασφυξία των capital controls και στην άπνοια επενδύσεων. Δεν γνωρίζαμε ότι θα είχαν αφελληνιστεί οι τράπεζες, ότι θα είχαμε υποθηκεύσει τη δημόσια περιουσία για 99 χρόνια.
Τώρα, σαστισμένη από προβλήματα, η «Πρώτη Φορά Αριστερά» (και κάτι άλλο) κυβέρνηση, κλωθογυρίζοντας μια αξιολόγηση που θα έπρεπε να έχει τελειώσει 13 μήνες πριν, αποζητά χέρι βοηθείας από την αντιπολίτευση και μιλά για ενότητα, ξεχνώντας ότι τα τωρινά προβλήματα είναι δικό της δημιούργημα. Και εντάξει ενότητα μπροστά σε εθνικό κίνδυνο ή σε κίνδυνο επιβολής εξοντωτικών μέτρων, με ευθύνη αποκλειστικώς των δανειστών, αρκεί αυτή να μην αποβαίνει λεόντειος, υπέρ των συμφερόντων της κυβερνώσας παράταξης και καταλήγει σε πολιτικό ευνουχισμό των υπολοίπων.
Όμως γιατί τα κόμματα τώρα πρέπει να παράσχουν χείρα βοηθείας, κατά πως επιδιώκει η κυβέρνηση; Το έκαναν το καλοκαίρι του ’15 και ως ανταπόδοση εισέπραξαν τον χαρακτηρισμό της εσωτερικής τρόικας, άρα ανθελληνικής Πέμπτης Φάλαγγας. Ποιο χρέος έχουν τα δημοκρατικά κόμματα της αντιπολίτευσης να προστρέξουν σε βοήθεια, κάτι που οι κυβερνώντες σήμερα αρνήθηκαν να κάνουν, όταν οι άλλοι ήταν στην κυβέρνηση και τους το ζητούσαν; Πόσο μπορούν να συνεννοηθούν μαζί τους και γιατί να το κάνουν; Γιατί να ψηφίσουν τα σκληρά μέτρα, στα οποία, λόγω καθυστέρησης για την αξιολόγηση και μετά από «πολιτική διαπραγμάτευση», καταλήγουν;
Σε τι είδους συνεννόηση μπορεί να καταλήξουν τα δημοκρατικά κόμματα ευρωπαϊκού προσανατολισμού με ένα κόμμα που θεωρούσε εχθρούς της κυβέρνησης όσους διαπίστωναν ογκώδη προβλήματα στην οικονομία; Ή με ένα κόμμα που πρόβαλε το σύνθημα «εμείς ή αυτοί», «ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν», που εξέπεμψε απύθμενο εμφυλιοπολεμικό μίσος, που στοχοποίησε ως φασίστα όποιον είχε άποψη αντίθετη ή διαφορετική από τη δική του; Ποιο χρέος έχουν τα δημοκρατικά κόμματα της αντιπολίτευσης να προστρέξουν σε βοήθεια και να ψηφίσουν τα μέτρα, όπως τους καλεί, εμμέσως πλην σαφώς, να πράξουν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, αλλά και οι Σκουρλέτης, Φίλης και άλλοι υπουργοί και κυβερνητικοί βουλευτές; Δεν ξέρουν οι πολιτικοί τους αντίπαλοι πού έχουν οδηγήσει στο παρελθόν τα «παιχνίδια» αυτά, που έχουν ως βάση το πολιτικό κόστος; Γιατί την ώρα που σχεδόν οι πάντες προειδοποιούν ότι η καθυστέρηση στο κλείσιμο της αξιολόγησης επιβαρύνει δραματικά μια ήδη προβληματική οικονομία, η κυβέρνηση έχει ως πρώτη προτεραιότητα το πολιτικό κόστος, το οποίο επιχειρεί να αποσείσει από τις πλάτες της, μεταφέροντάς το στην αντιπολίτευση.
Με πρακτικές όμως του παρελθόντος, με πρακτικές που έχουν καταδικαστεί στη συνείδηση του ελληνικού λαού, δεν κυβερνάται σήμερα ο τόπος. Ούτε και με τις… ονειροπολήσεις του αρμόδιου περί των διαπραγματεύσεων υπουργού κ. Τσακαλώτου για κοκτέιλ με τη Σκάρλετ Γιόχανσον.
Του Φώτη Σιούμπουρα
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο που κυκλοφόρησε εκτάκτως την Παρασκευή 24/3
