υτΗ ομολογία του Αλέξη Τσίπρα στη Βουλή πριν από μέρες, ότι όταν ο ΣΥΡΙΖΑ κατέκτησε την εξουσία διατηρούσε «αυταπάτες», μπορεί να αιφνιδίασε κάποιους.
Ήταν ένα «τέχνασμα αποκαταστάσεως μιας κλονισθείσας εμπιστοσύνης», στο οποίο συνήθως καταφεύγει η Αριστερά, όταν κάνει την «αυτοκριτική» της. Δεκαοκτώ μήνες από την κατάκτηση της εξουσίας από την «πρώτη φορά Αριστερά» και το περίεργο δεν είναι ότι πρωθυπουργός και ΣΥΡΙΖΑ διατηρούν ακόμη «αυταπάτες», αλλά ότι η Νέα Δημοκρατία και τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης καλλιεργούν και σήμερα τις «ψευδαισθήσεις», που εξέθρεψαν από τους πρώτους μήνες της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Θεώρησαν τότε τα κόμματα της αντιπολίτευσης και –κυρίως– η ΝΔ ότι επρόκειτο για μια «πρόσκαιρη εκτροπή», μια «αριστερή παρένθεση», και ότι η…απομάκρυνση των ψηφοφόρων από αυτούς θα ήταν προσωρινή.
Οι εκλογές του φθινοπώρου του 2015 διέψευσαν τις εκτιμήσεις τους, έστω και για διάφορους άλλους λόγους, αλλά και οι δημοσκοπήσεις σήμερα έρχονται να επιβεβαιώσουν του…λόγου το ασφαλές.
Υπάρχουν σ’ αυτές δείκτες με μεγάλο ενδιαφέρον, που δείχνουν τι πιστεύει κατά βάθος το εκλογικό σώμα, ακόμα κι αν ορισμένα ευρήματα φαίνονται πολύ αντιφατικά μεταξύ τους.
Τέτοια στοιχεία υπάρχουν τόσο στην πρόσφατη δημοσκόπηση του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, όσο και στην αντίστοιχη της Κάπα Researchκαι της Alco.
Για παράδειγμα:
Ποσοστό άνω του 85% του συνόλου των ερωτηθέντων δηλώνει ότι δεν είναι ικανοποιημένο από τις επιδόσεις της κυβέρνησης. Μάλιστα, το ίδιο δηλώνει και το 70% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ του Σεπτεμβρίου του 2015.
Το 80% πιστεύει ότι τα πράγματα κινούνται προς τη λάθος κατεύθυνση.
Το 75% εκτιμά ότι η οικονομική κατάσταση του νοικοκυριού του θα χειροτερέψει.
Το 80% θεωρεί ότι η κυβέρνηση Τσίπρα δεν θα καταφέρει να βγάλει τη χώρα από το μνημόνιο στο τέλος της τετραετίας.
Πώς,όμως, γίνεται οι μισοί από τους ψηφοφόρους που θεωρούν την κυβέρνηση καταστροφική και δεν βλέπουν κανένα φως στο βάθος του τούνελ να θέλουν την παραμονή της για περισσότερο χρόνο; Γιατί αρκετοί δεν έχουν πειστεί ότι υπάρχει εναλλακτική λύση και γι’ αυτό δεν πιστεύουν ότι οι πρόωρες εκλογές θα προσφέρουν κάτι; Γιατί, βάσει πάντα των στοιχείων των δημοσκοπήσεων, είναι ακόμα χαμηλή η εμπιστοσύνη προς το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά και στα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης; Εδώ χρειάζεται να σταθούμε λίγο για κάποιες επισημάνσεις.
Η ΝΔ, από τα στοιχεία των δημοσκοπήσεων, δείχνει να μην κερδίζει όσο πρέπει από τη «βύθιση» του ΣΥΡΙΖΑ και να μην εμφανίζει τη δυναμική εκείνη, που θα της επιτρέψει να κερδίσει άνετα ή και να πάρει αυτοδυναμία.
Είναι φανερό ότι ο κόσμος δεν δίνει ξεκάθαρη ψήφο εμπιστοσύνης στον Μητσοτάκη, γιατί εκτιμά ότι και αυτός θα είναι «μία από τα ίδια». Δεν πιστεύει, δηλαδή, ο λαός ότι μπορεί να αλλάξει κάτι στη ζωή του με τη ΝΔ. Η οποία, άλλωστε, δεν έχει παρουσιάσει έως τώρα κάποιο αξιόπιστο πρόγραμμα. Φυσικό εξάλλου, αφού πρέπει πρώτα ο ΣΥΡΙΖΑ να εφαρμόσει όλα όσα υπόγραψε με τους δανειστές. Και από τη στιγμή, μάλιστα, που ο ΣΥΡΙΖΑ δίνει την εικόνα ότι έγινε…ΝΔ (και πιο πέρα), ο πολίτης πιστεύει ότι, τελικά, δεν υπάρχουν τώρα πολλές διαφορές μεταξύ των δύο κομμάτων.
Λέμε τι πιστεύει ο κόσμος και όχι αν πράγματι υπάρχουν (και φυσικά υπάρχουν τεράστιες διαφορές).Και εδώ είναι το πρόβλημα για τον Κυρ. Μητσοτάκη. Όσο ο ΣΥΡΙΖΑ διολισθαίνει προς τη Δεξιά, όσο περνά η Αριστερά τα «δεξιά» μέτρα, όπως οι ιδιωτικοποιήσεις, τόσο η ΝΔ δεν έχει κάτι να «αφηγηθεί».
Αλλά αν θέλει (και, ασφαλώς, θέλει) η ΝΔ να ηγεμονεύσει στο πολιτικό σκηνικό της χώρας, πρέπει να δείξει κάποτε το δικό της «αφήγημα». Να πει την αλήθεια στον ελληνικό λαό για το τι τον περιμένει. Να δώσει προτάσεις-τομές για τη χώρα, για το Σύνταγμα, για την οικονομία, για την κοινωνία.
Να αναδείξει τα εθνικά θέματα, στον βαθμό που τους αρμόζει, και να μην αφήσει χώρο στην κυβέρνηση να καλύψει ένα πολιτικό κενό, το οποίο παραδοσιακά ανήκει στην κεντροδεξιά παράταξη.
Να βγάλει από πάνω της τα παλιά «αποφόρια», που άλλοτε κατηγορούν τον Μητσοτάκη ότι είναι ήπιος και άλλοτε ότι…παραβγαίνει στον Τσίπρα και ζητά την παραίτησή του. Να απαλλαγεί από όσους βγαίνουν από εδώ κι από εκεί, ισχυριζόμενοι τη μία φορά ότι ο Καραμανλής σαμποτάρει τον Κυριάκο, την άλλη ότι ο Σαμαράς «δρα υπογείως» και την τρίτη ότι ο Μεϊμαράκης «ιδρύει κόμμα». Θα πρέπει να σκεφτεί καλά πού πάει και τι θέλει η ΝΔ.
Έχει πολλή δουλειά μπροστά του ο Κυριάκος,μέχρις ότου η ΝΔ κερδίσει τις εκλογές και ο ίδιος γίνει πρωθυπουργός. Το καλό για αυτόν είναι ότι σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα από την εκλογή του ως αρχηγού της ΝΔ βρίσκεται στην πρώτη θέση των επιλογών για νέα κυβέρνηση. Όλα τα άλλα ίσως έλθουν και από… μόνα τους.
Η τραγωδία στη Γέφυρα να μας αφυπνίσει όλους
Η δολοφονία του δεκατετράχρονου αγοριού σε χωριό της Θεσσαλονίκης από συνομήλικο «αδελφικό του φίλο» δεν είναι ένα ακόμη συμβάν, ένα ακόμα εφηβικό δράμα από τα πολλά που συμβαίνουν γύρω μας. Πρόκειται για τραγωδία με τεράστιες κοινωνικές διαστάσεις, που θα έπρεπε να μας είχε συνταράξει και προβληματίσει όλους. Και πάνω απ’ όλα, την Πολιτεία.
Όχι, μην υπεραπλουστεύουμε το συγκλονιστικό συμβάν και με «ελαφρά τη καρδία», όπως γίνεται σε τηλεοπτικές εκπομπές, αποδώσουμε το φονικό στη… σύγχρονη μάστιγα bullying ή σε εφηβικές μικροδιαφορές που είχαν μεταξύ τους οι δύο συγχωριανοί! Τα αίτια είναι βαθύτερα κι αυτά πρέπει να αναζητήσουμε και να αντιμετωπίσουμε. Έχουν σχέση με:
· Την αθλιότητα του ελληνικού σχολείου, στις τάξεις του οποίου στοιβάζονται μαθητές, που διδάσκονται απαρχαιωμένα προγράμματα και έχουν δασκάλους που δεν γνωρίζουν πώς να αντιμετωπίσουν τον ευάλωτο ψυχισμό των παιδιών.
· Τις κλειστές κοινωνίες της ελληνικής επαρχίας (και όχι μόνο), που παραμένουν βουτηγμένες στην εσωστρέφεια της ημιμάθειας, της επιρροής από τα «σκουπίδια» της τηλεόρασης, της αναπαραγωγής των όσων επισυμβαίνουν στην «κερκίδα», στις οθόνες των υπολογιστών και στις πλατείες των παιδικών συγκρούσεων.
· Τη μη ενασχόληση των περισσότερων γονέων με τα παιδιά τους, τα οποία και αφήνονται μόνα τους να τα βγάλουν πέρα.
· Την Πολιτεία που αδιαφορεί και περιμένει από την οικογένεια να επέμβει.
Το τραγικό συμβάν στη Γέφυρα Θεσσαλονίκης ας μας αφυπνίσει όλους. Ας μην επιτρέψουμε τη βία της καθημερινότητας να γίνει ανεξέλεγκτη μάστιγα παντού. Ας μην οπλίσουμε –άθελά μας– το χέρι κανενός παιδιού. Γιατί δολοφόνος δεν γεννιέται κανένα παιδί. Γίνεται…
Του Φώτη Σιούμπουρα
