Άρθρο του Χρήστου Καπούτση
Στο Κυπριακό, ο ΟΗΕ καταβάλει μια ύστατη διπλωματική προσπάθεια για την επίλυση του χρονίζοντας πολιτικού προβλήματος της Κύπρου, αλλά όπως υποστηρίζει η ελληνοκυπριακή πλευρά, το βασικό εμπόδιο στη μη ευόδωση των διπλωματικών προσπαθειών είναι η παρατεταμένη Τουρκική αδιαλλαξία. Από την πλευρά της η Τουρκία κατηγορεί την Ελληνική Κυβέρνηση για έλλειψη πολιτικής βούλησης να συναινέσει σε λύση του Κυπριακού, στο περίγραμμα του περιώνυμου σχεδίου Ανάν.
Υπάρχουν όμως νέα δεδομένα από την δημοσιοποίηση των προθέσεων της νέας Τουρκικής πολιτικής ηγεσίας (Τ. Ερντογάν – Α. Νταβούτογλου), για την Κύπρο και το Κυπριακό.
«Κατά καιρούς χαρακτηρίζουν κατοχικό τον τουρκικό στρατό στην Κύπρο. Στην πραγματικότητα, αυτός που έχει καταλάβει την Κύπρο και αυτήν τη στιγμή είναι υπό την κατοχή του, είναι οι Ελληνοκύπριοι», δήλωσε ο «Πρόεδρος» του τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους Ντ. Έρογλου.
Και λίγες ώρες αργότερα, ο νέος πρωθυπουργός της Τουρκίας Α. Νταβούτογλου από τα κατεχόμενα κυπριακά εδάφη, όπου πραγματοποιούσε παράνομη επίσκεψη (σύμφωνα με τον χαρακτηρισμό του ελληνικού υπουργείου εξωτερικών), δήλωσε: «Αν ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας κύριος Αντώνης Σαμαράς είναι έτοιμος, ας πάμε μαζί στο νότο, ας πιούμε μαζί τσάι και να συνομιλήσουμε. Μετά ας πάμε στο βορρά, πάλι να είμαστε μαζί. Η Μεσόγειος έχει γίνει κοινή θάλασσα πολλών πολιτισμών, πολλών εθνών. Ελάτε και ας ιδρύσουμε εδώ μαζί την ειρήνη».
Ωραίες ελκυστικές λέξεις από το πρωθυπουργό της Τουρκίας, «ειρήνη, πολιτισμός, συνεργασία, φιλική κουβεντούλα και τσάι», που ωστόσο, κρύβουν τον ωμό ρεαλισμό της τουρκικής διπλωματίας, που αποκάλυψε ο παρορμητικός Έρογλου.
«Η Κύπρος, για την Τουρκία, είναι ένα αεροπλανοφόρο, αγκυροβολημένο στη συγκυρία τριών ηπείρων και στη ζεύξη σημαντικών θαλάσσιων οδών. Ακόμη και αν δεν υπήρχε κανένας μουσουλμάνος Τούρκος στην Κύπρο, η Τουρκία είναι υποχρεωμένη να διατηρήσει ένα κυπριακό ζήτημα, για να μπορεί να έχει λόγο. Καμία χώρα δεν μπορεί να μείνει αδιάφορη απέναντι σε ένα τέτοιο νησί, που ευρίσκεται μέσα στην καρδιά του ίδιου του ζωτικού της χώρου. Μια αδυναμία της Τουρκίας που ενδεχομένως θα αποκαλυφθεί στο θέμα της ασφαλείας και της προστασίας της τουρκικής κοινότητας της Κύπρου, μπορεί να εξαπλωθεί σαν κύμα στη Θράκη στη Βουλγαρία, ακόμα και στο Αζερμπαϊτζάν και στη Βοσνία». (Απόσπασμα από του βιβλίο ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΒΑΘΟΣ του Α. Νταβούτογλου).
Από το απάνθισμα των δηλώσεων Ερντογάν, Νταβούτογλου και Έρογλου είναι σαφές, ακόμη και σε όσους εκ των Ελλήνων τρέφουν αυταπάτες για την τουρκική πολιτική έναντι της Κύπρου, ότι η Τουρκία, επιμένει στο «τσιμέντωμα» και όχι σε ακύρωση της τετελεσμένων της στρατιωτικής εισβολής και κατοχής.
Και το σημαντικότερο, η Άγκυρα δεν πρόκειται να αποστεί της αρπαγής της Κύπρου, επειδή έτσι εξυπηρετούνται τα γεωπολιτικά, γεωστρατηγικά και, τώρα, τα ενεργειακά εθνικά συμφέροντά της.
Οι μεθοδεύσεις της τουρκικής διπλωματίας, προκειμένου η Κύπρος να τεθεί υπό πολιτικό- στρατιωτική ομηρεία είναι: Ουσιαστική αναβάθμιση και διεθνή προβολή του κατοχικού μορφώματος και παράλληλα, υποβάθμιση της κρατικής οντότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπως εξάλλου υποδηλώνει και το γνωστό επίσημο έγγραφο της Άγκυρας προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, που υπεβλήθη επί ελληνικής προεδρίας.
Παράλληλα με την διεθνή αναβάθμιση του «ψευδοκράτους», η Τουρκία, με την μεθοδική επιτάχυνση της πολιτικής του εποικισμού στα κατεχόμενα, επιχειρεί και τη ανατροπή των πληθυσμιακών μεγεθών συνολικά της Κύπρου.
Σχετικά με την πορεία των διαπραγματεύσεων και τη βούληση της Τουρκίας να συμβάλλει στη λύση του πολιτικού προβλήματος της Κύπρου, οι δηλώσεις του Προέδρου της Τουρκικής Δημοκρατίας Τ. Ερντογάν, πάλι από τα κατεχόμενα, είναι ιδιαιτέρως αποκαλυπτικές: «Η Τουρκία δεν θα επιτρέψει την ενσωμάτωση της τουρκοκυπριακής κοινότητας στο ελληνοκυπριακό κράτος ως μια μειονότητα». Ο Τ. Ερντογάν έκανε σαφές «ότι η Τουρκία δεν πρόκειται να αποδεχθεί λύση ομοσπονδίας ή συνομοσπονδίας, η οποία δεν θα βασίζεται στην αρχή των δυο ισότιμων κρατών που υπάρχουν στην Κύπρο».
Είναι προφανές ότι η Τουρκία, δεν προτίθεται να συναινέσει σε μια λύση του Κυπριακού συμβατή με τα ψηφίσματα και τις αποφάσεις του ΟΗΕ. Ωστόσο, η διεθνής πολιτικο -στρατιωτική συγκυρία στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή και γενικά η στάση της Τουρκίας στη διεθνή συμμαχία κατά των τζιχαντιστών , ευνοούν τη διαμόρφωση συμμαχιών και μια νέα δυναμική για τη λύση του Κυπριακού, από την οποία θα απουσιάζουν οι μαξιμαλιστικές θέσεις της Άγκυρας.
