στον Κώστα Παπαδόπουλο
papadkos@gmail.com
«Ειλικρινά ελπίζω να έχουν δίκιο όσοι ισχυρίζονται πως η συμφωνία είναι κοντά», δηλώνει σε συνέντευξή της στο «Π» η κοινοβουλευτική εκπρόσωπος του Ποταμιού, Αντιγόνη Λυμπεράκη. Την ίδια ώρα, εκφράζει την αγωνία της από το γεγονός πως «φαίνεται ότι υπάρχει σχέδιο για επιστροφή στη δραχμή. Όσο περισσότερο ακούμε για δραχμή, τόσο μεγαλώνει το ρίσκο να γίνει αυτό για το οποίο μιλάμε».
Εκτιμάτε ότι η κυβέρνηση βρίσκεται κοντά σε συμφωνία με τους εταίρους, κα Λυμπεράκη; Έχετε εικόνα για το τι θα περιλαμβάνει αυτή;
Εδώ και τέσσερις μήνες, κάποιοι παίζουν πόκα, μπλοφάροντας – και ελπίζοντας να τους έλθει ο άσος που θα κλείσει την παρτίδα. Οι χαρτοπαίκτες και οι μπλοφαδόροι ικανοποιούνται από την κορύφωση της έντασης και την επιδιώκουν – αυτή είναι η αδρεναλίνη του παιχνιδιού. Ειλικρινά, ελπίζω να έχουν δίκιο όσοι ισχυρίζονται πως η συμφωνία είναι κοντά. Αυτή η συμφωνία θα πρέπει να περιλαμβάνει τους κανόνες συνύπαρξης της Ελλάδας με την Ευρώπη – της Ελλάδας στην Ευρώπη. Ελπίζω οι τέσσερις μήνες μπλόφας να μην έχουν επιφέρει μόνιμη ζημιά στην εμπιστοσύνη, στην οποία θα πρέπει να βασίζεται η συνέχεια της πορείας μας.
Ακούμε στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και κορυφαίους υπουργούς, να μιλούν ανοιχτά για ρήξη και επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Πόσο πιθανή εκτιμάτε πως είναι μία τέτοια εξέλιξη;
Το παράδοξο είναι πως φαίνεται ότι υπάρχει σχέδιο για επιστροφή στη δραχμή. Όσο περισσότερο ακούμε για δραχμή, τόσο μεγαλώνει το ρίσκο να γίνει αυτό για το οποίο μιλάμε – είτε επειδή κάποιοι το θέλουν, είτε επειδή κάποιοι άλλοι δεν μπορούν να το αποτρέψουν. Αντιθέτως, για το σχέδιο παραμονής στο ευρώ –τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις για να μη γυρίσουμε στην ντροπή του 2009– μόνο το Ποτάμι μιλάει. Η ολική επιστροφή στο 2009, που αποπειράται το δίδυμο ΣΥΡΙΖΑ– ΑΝΕΛ, δεν είναι και δεν πρέπει να είναι σχέδιο.
Βλέπουμε τον κρατισμό να αναβιώνει και πάλι στην Ελλάδα εις βάρος της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Σας ανησυχεί αυτό;
Η φωτισμένη Αριστερά –η Αριστερά του Παπαγιαννάκη– καταδίκαζε τον ελληνικό κρατισμό ως την πηγή αδικιών και οπισθοδρόμησης. Για αυτόν τον λόγο, έβαζε την Ευρώπη και την προσαρμογή μας στον κόσμο γύρω μας στο κέντρο του οράματός της – τόσο για την οικονομία όσο και για την κοινωνία. Τώρα, μια αμήχανη τύποις Αριστερά με δεξιές παραφυάδες αυτά τα ξεχνάει. Προσπαθεί να ξαναχτίσει ένα κράτος παλαιάς κοπής, ένα κράτος που είναι ανίκανο να στηρίξει την οικονομία, ενώ ταυτόχρονα φαίνεται, ώρες-ώρες, να απειλεί και το πιο βασικό: την αυτονομία και την ελευθερία του ατόμου. Με θλίβουν παραδείγματα με γιουρούσια στην εξουσία, με τρόπους που θα ζήλευαν ακόμη και οι πιο παραδοσιακοί κομματάρχες.
Θεωρείτε επιτυχημένη τη συνταγή των μνημονίων που ακολουθήθηκε την τελευταία πενταετία;
Ασφαλώς και όχι. Όμως, οφείλω να παρατηρήσω ότι μόνο το ΔΝΤ έχει προβεί σε αυτοκριτική, ενώ εμείς εδώ στην Ελλάδα προσπαθούμε να ρίξουμε το φταίξιμο σε οποιονδήποτε άλλον εκτός από τον εαυτό μας. Τα μνημόνια απέτυχαν, γιατί τα δύο κόμματα – ΠΑΣΟΚ και ΝΔ– δεν ήθελαν να αναλάβουν την ευθύνη να προτείνουν λύσεις. Και αυτό έγινε επειδή φοβόντουσαν το πολιτικό κόστος. Τότε και τώρα η χώρα χρειάζεται ευθύνη και παρρησία.
Πώς θα ήταν μία Ελλάδα εκτός ευρωζώνης; Πόσος χρόνος θα χρειαζόταν, προκειμένου οικονομία και κοινωνία να συνέλθουν από το σοκ;
Θυμόμαστε όλοι την ευκολία που η κα Ραχήλ Μακρή προεκλογικά επικαλέστηκε την προσφυγή στο Τυπογραφείο για να λύσει ένα δίλημμα που της είχε τεθεί. Όταν έχεις δικό σου νόμισμα, σχεδόν πάντα μπορείς να «ξεγλιστρήσεις» από δύσκολα διλήμματα, όπως η κα Μακρή, δηλαδή δημιουργώντας πληθωρισμό. Όταν το πολιτικό σύστημα δεν κατάφερε να διαχειριστεί καταστάσεις μέσα στην ευρωζώνη –όπου πολλά πράγματα εξελίσσονται βάσει κανόνων– πού θα βρει την επιπρόσθετη ικανότητα να διαχειριστεί τις περισσότερες και πιο δύσκολες αποφάσεις που θα συνεπάγεται μια επιστροφή στη δραχμή; Πολύ φοβάμαι ότι η επιδείνωση θα είναι τέτοια που θα χρειαστεί μια γενιά, ίσως και περισσότερο, για να γυρίσουμε εκεί που είμαστε σήμερα.
Ο Σταύρος Θεοδωράκης έχει ξεκαθαρίσει πως το Ποτάμι, παρόλο που δεν μετέχει στον κυβερνητικό συνασπισμό, θα ψηφίσει την όποια συμφωνία έρθει στη Βουλή. Δεν σας τρομάζει το πολιτικό κόστος ενός νέου πακέτου μέτρων λιτότητας;
Εμένα προσωπικά, αλλά και όλους τους συναδέλφους μου στο Ποτάμι, καθόλου. Δεν είμαστε πολιτικοί και δεν φιλοδοξούμε να χτίσουμε καριέρα πολιτική. Μεταξύ του συμφέροντος του τόπου και του ατομικού μας πολιτικού μέλλοντος, το δεύτερο δεν θα παίξει καθόλου. Εξάλλου, σε μια παραμονή στο ευρώ, ακόμη και με κακή συμφωνία, υπάρχει η δυνατότητα σταδιακών βελτιώσεων εκ των υστέρων. Όταν βλέπουμε τα στραβά, ή τα αποτελέσματα ερασιτεχνισμών, εμείς στο Ποτάμι προσπαθούμε να τα βελτιώσουμε με εποικοδομητικές προτάσεις. Όχι να τα εξαργυρώσουμε σε εκλογικά οφέλη, όπως κάνουν τα παλιά κόμματα. Η έξοδος από το ευρώ, αντιθέτως, συνεπάγεται ασυνέχεια και αδυναμία επιστροφής. Άμα πέσεις από τον γκρεμό, δεν υπάρχει ασανσέρ ανόδου, όσο και να προσπαθείς.
Υπό ποίες προϋποθέσεις το κόμμα σας θα μπορούσε να στηρίξει μια κυβέρνηση Τσίπρα;
Η μοναδική προϋπόθεση είναι το συμφέρον της χώρας. Όχι του κόμματος. Όχι του κ. Τσίπρα. Όταν η χώρα κινδυνεύει, είναι ντροπή κάποιοι να βλέπουν την καταστροφή της σαν ευκαιρία ανέλιξης.
Το ενδεχόμενο της προσφυγής στην κάλπη (είτε με δημοψήφισμα, είτε με εθνικές εκλογές) ακούγεται όλο και πιο δυνατά. Πιστεύετε ότι σε αυτήν τη φάση ο λαός πρέπει να δώσει τη λύση;
Πολιτική σημαίνει ευθύνη. Για ποιον λόγο, άλλωστε, εκτεθήκαμε όλοι στη λαϊκή ψήφο; Αν ο κ. Τσίπρας δεν αντέχει να εξασκήσει τις ευθύνες που με τόση επιμονή και με τόσο θόρυβο διεκδίκησε, αυτό αποτελεί ομολογία αποτυχίας. Είτε πάμε σε εκλογές είτε σε δημοψήφισμα, θα πρέπει να εξηγήσει για ποιον λόγο απέτυχε. Δηλαδή, τι έγινε και δεν μπορεί να κοιτάξει αυτούς που τον εξέλεξαν, αλλά και εμάς τους υπόλοιπους, στα μάτια. Για ποιον λόγο δεν αρκεί η εντολή της 25ης Ιανουαρίου; Αλλιώς οι εκλογές θα ετοιμάσουν το έδαφος για την επόμενη μεγάλη αποτυχία. Αντί λύση και λύτρωση, οι εκλογές μπορεί να είναι άλλο ένα σκαλοπάτι σε μια συνεχιζόμενη εθνική κατρακύλα.
