Συνοδοιπόροι εκείνη τη χρονιά του ’90 που μαζί βγήκαμε στους δρόμους στη μεγαλύτερη και μαζικότερη «εξέγερση» μαθητών, διεκδικώντας τη δική μας μικρή επανάσταση, όπως σε κάθε γενιά αξίζει να κάνει τη δική της.
Και εσύ ξεπήδησες μέσα από το κίνημα και σε χαρήκαμε… Και φοβηθήκαμε σαν παιδιά όταν σκότωσαν τον Τεμπονέρα αλλά θυμώσαμε με την οργή της νιότης… και επιμείναμε και νικήσαμε!
Και σπουδάσαμε Αλέξη και προχωρήσαμε…
Και όταν ήρθε η ώρα του πολιτικού απογαλακτισμού από την οικογένεια εγώ ψήφισα ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΌ και ας με κορόιδευαν οι φίλοι μου, που δεν μπήκε στη Βουλή και εγώ επέμενα και ξαναψήφιζα, γιατί πίστευα στο όραμα της ευρωπαϊκής Αριστεράς.
Μιας Αριστεράς που θα προστάτευε το κοινωνικό κράτος αλλά θα είχε ξεκολλήσει από τις αγκυλώσεις του Περισσού και θα συμβάδιζε με την εποχή της.
Και χαρήκαμε όλοι όταν το κόμμα σε πρότεινε για Δήμαρχο της Αθήνας και ξαναχαρήκαμε όταν το κόμμα σε ανέδειξε επικεφαλής και κοκορευόμασταν που είχαμε το νεότερο αρχηγό κόμματος στην Ελλάδα, ένα παιδί της γενιάς μας : «Τον Αλέξη ρε… δεν τον θυμάσαι τότε από το Συντονιστικό»…
Και ξαναψήφιζα ΣΥΡΙΖΑ και κάπου μέσα μου ένιωθα και μια απόσταση από τις ευθύνες όλων εκείνων, που στήριζαν τον δικομματισμό, που έφερε τη χώρα αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη κρίση στη σύγχρονη ιστορία της. Και είχα ήσυχη τη συνείδησή μου…
Και τον Γενάρη του 2015 και ενώ η Ελλάδα κατέρρεε, η ελπίδα ερχόταν. Και πίστευα ότι την άλλη μέρα ο ήλιος θα ανατείλει, τα παιδιά μου θα πάνε σχολείο, οι τράπεζες θα ανοίξουν, τα καταστήματα θα λειτουργήσουν και φυσικά ξαναψήφισα ΣΥΡΙΖΑ.
Αλλά ρε συ Αλέξη, ο ήλιος από εκείνη την ημέρα δεν σου φαίνεται λίγο πιο θαμπός, όπως θάμπωσαν και οι προεκλογικές υποσχέσεις σου;
Και τελικά δεν χτυπήσαμε ποτέ τους ζουρνάδες και εκείνοι δεν χόρεψαν πεντοζάλη και ένας περίεργος τύπος το έπαιζε πολύ μάγκας, τους αγρίεψε και εμείς φοβηθήκαμε και τρέμαμε το Grexit, και έκλεισαν και οι τράπεζες και έγινε δημοψήφισμα…
Τότε ήταν η πρώτη φορά που δεν σε πίστεψα, μπορεί να δείλιασα εγώ, αλλά το «όχι» ήταν υπερβολικά επαναστατικό για μένα και ίσως τότε να σε πρόδωσα, αλλά πριν προλάβω να ζήσω με τις ενοχές μου, το γύρισες και εσύ στο «ναι» πολύ γρήγορα, σαν έτοιμος από καιρό…
Και υπόγραψες το Τρίτο Μνημόνιο, το επαχθέστερο, που λένε κι οι αντίπαλοί σου και ας μην το πίστευες και κλήθηκες να το εφαρμόσεις σε έναν λαό, που δεν έχει πια ούτε αντοχές ούτε ανοχές… και ξαναζήτησες να σε εμπιστευτούμε και το κάναμε!
Τώρα Αλέξη; Που πάμε; Δεν είμαστε πια 17 να λήξουμε την κατάληψη και να γυρίσουμε στην ασφάλεια του πατρικού μας…
Τώρα στα 42 εσύ έχεις την τύχη της χώρας στα χέρια σου και εγώ κοιτάω μπροστά μου, σαν κινηματογραφικά καρέ, που προβάλλονται στο μυαλό μου, με απίστευτη ταχύτητα, το μέλλον των παιδιών μου…
Και τώρα τι γίνεται Αλέξη…. πότε θα έρθει η ελπίδα; Δυο μήνες ακόμη υπομονή λέω στον εαυτό μου. Να κλείσει η αξιολόγηση, να ξαναπατήσουμε στα πόδια μας, να πάρουμε μια ώθηση προς τα εμπρός, μήπως και ξαναπιστέψουμε στο όραμα, γιατί αλλιώς Αλέξη μπλέξαμε και οι δύο…
Εσύ θα έχεις απαγοητεύσει έναν ολόκληρο λαό και εγώ τα πιστεύω μιας ζωής… και κάπου εκεί ίσως οι δρόμοι μας χωρίσουν πια…
Αλλά μην ανησυχείς έτσι κι αλλιώς οι παλιές αγάπες πάνε στον Παράδεισο!
