Του Νικολάου Αργυρόπουλου*
Η “απόσταση” μεταξύ οδοντιάτρων-ΕΟΠΥΥ μας έφερε περισσότερο κοντά -οδοντιατρικά- στις γειτονικές χώρες, σε μία δύσκολη εποχή για τους περισσότερους Έλληνες. Οι οδοντιατρικές πράξεις έπρεπε να είχαν ενταχθεί στα ταμεία των ασφαλισμένων κυρίως τον καιρό της κρίσης. Με την ελεύθερη επιλογή του οδοντιάτρου από τον ασθενή και με μια τιμολόγηση σύγχρονων οδοντιατρικών παροχών, εκμεταλλευόμενη η πολιτεία το υπάρχον σύστημα ελέγχου, όπου θα μπορούσε να περάσει η οδοντιατρική περίθαλψη σε όλους τους ασφαλισμένους.
Οι ασφαλισμένοι αλλά και οι ανασφάλιστοι “σφίγγουν τα δόντια” ακόμη περισσότερο, κυριολεκτικά και μεταφορικά, και ταλαιπωρούνται με αποτέλεσμα να ψάχνουν διεξόδους μακριά από τον τόπο τους και θέτοντας την υγεία τους – στοματική και μη – σε κίνδυνο. Οι ασθενείς αναζητούν την οποιαδήποτε «ποιότητα» υγείας, λόγω οικονομικής ανάγκης και όχι λόγω ποιότητας παροχής οδοντιατρικής περίθαλψης από τους Έλληνες οδοντιάτρους. Αυτή είναι πραγματικότητα.
Οι πολίτες, ως καταναλωτές και ως φορολογούμενοι, προσπαθώντας να εξοικονομήσουν χρήματα έκοψαν και κόβουν την παροχή οδοντιατρικών παροχών από την ποιότητα των παρεχομένων οδοντιατρικών πράξεων, αποφασίζοντας ότι το καλύτερο είναι το φθηνότερο και παραμελούν κυρίως την πρόληψη με αποτέλεσμα η διατήρηση οποιουδήποτε πρόσκαιρου αποτελέσματος να χρειάζεται περισσότερη στο μέλλον οικονομική αφαίμαξη.
Δυστυχώς από την αρχή της κρίσης, οι Έλληνες κατέφυγαν (και συνεχίζουν να καταφεύγουν στις γειτονικές χώρες. Όμως πόσο συχνά μπορούν να κάνουν επισκέψεις στους εκεί συναδέλφους, με ή χωρίς εξειδίκευση ή πιστοποίηση; Που απευθύνονται σε περίπτωση λάθους ή επιπλοκών; Πώς παρακολουθούνται σε πολύμηνες εξετάσεις και επεμβάσεις; Κι όταν δεν έχουν το χρόνο, το χρήμα ή τη διάθεση να πετάγονται μέχρι τη Σόφια ή τα Σκόπια, ποιος φροντίζει την υγεία τους; Ποιος συνδράμει στους πόνους; Πως δίνονται λύσεις; Στα νοσοκομεία όπου δεν υπάρχουν ούτε γάντια; Στα εφημερεύοντα με τις ατέλειωτες ουρές; Τι υλικά χρησιμοποιούν; Ποιος τα ελέγχει; Η ταχύτητα είναι ο οδηγός για την περάτωση των οδοντιατρικών εργασιών και όχι με επιστημονικά κριτήρια η ολοκλήρωση του σχεδίου θεραπείας.
Την ίδια ώρα, οφείλουμε να αναρωτηθούμε πως είναι δυνατόν να ζητάμε από τα παιδιά μας να μείνουν στον τόπο μας και να αγωνισθούν, όταν εμείς οι ίδιοι ταξιδεύουμε μακρυά, λόγω κρίσης, για να έχουμε φτηνότερες, από κάθε άποψη υπηρεσίες υγείας;
Εκτιμώ ότι η πολιτεία, δεν είναι μόνο τα υπουργεία που αποφασίζουν ποιοι θα έχουν τη στοματική τους υγεία και ποιοι όχι, αλλά κι εμείς τα μέλη της επιστημονικής κοινότητας τα οποία οφείλουμε να πιέσουμε τους συναρμόδιους πχ. την εκπαίδευση φοιτητών και νέων τελειοφοίτων οδοντιάτρων σε οδοντιατρεία ανά την Ελλάδα. Θεωρώ πως η αναβάθμιση για την επαγγελματική εκπαίδευση των οδοντιάτρων ενός τμήματος Οδοντιατρικής του Αριστοτελείου Πανεπιστηµίου Θεσσαλονίκης (από το οποίο είχα την τιμή να αποφοιτήσω) θα ήταν εφικτή. Επίσης θα μπορούσαμε πχ να οργανώσουμε ως ΟΣΘ σεμινάρια στα σχολεία για τη στοματική υγεία, και πρόληψη ώστε να μην θεωρείται… πολυτέλεια αλλά επιβεβλημένη ανάγκη για την γενική υγεία του πληθυσμού.
Θα μπορούσαμε επίσης, με τη σύνθεση δυνάμεων να στρέψουμε τους Έλληνες προς την Ελλάδα ώστε να σταματήσουμε τη μετανάστευση των νέων επιστημόνων. Αν δεν κινηθούμε εμείς, θα κινηθούν προς τα έξω κι άλλοι. Ήδη η πατρίδα μας καταγράφει τα υψηλότερα ποσοστά “διαρροής εγκεφάλων” προς τις χώρες της Μ. Ανατολής ή της Β. Ευρώπης. Μόνο το 17% των αποφοίτων της Οδοντιατρικής σχολής ανοίγουν ιατρείο,αυτό θα πρέπει να μας κάνει να αναρωτηθούμε για το μέλλον της οδοντιατρικής περίθαλψης στην χώρα μας. Θα μπορούσαμε με συντονισμένες ενέργειες και προσπάθειες απαλλαγμένοι από ιδεολογικές προκαταλήψεις και κομματικές αγκυλώσεις να καταστήσουμε την πόλη μας,την Πρωτεύουσα των Βαλκανίων οδοντιατρικά κάνοντας ένα βήμα μπροστά. Θα μπορούσαμε να προσελκύσουμε,εμείς τους γείτονες μας ή και άλλους γειτονικούς λαούς στη Βόρεια Ελλάδα στο πλαίσιο “οδοντιατρικού τουρισμού”.
Έχουμε έμψυχο υλικό μία οδοντιατρική σχολή με τεράστιο επιστημονικό έργο να μας στηρίζει και μια καταπληκτική γεωγραφική θέση. Με μια οδοντιατρική σχολή του ΑΠΘ που θα μπορούσαν να γίνουνε αγγλόφωνα Διεθνή μεταπτυχιακά προγράμματα οδοντιατρικών ειδικοτήτων. Με το συντονισμό δυνάμεων θα μπορούσαμε να αντιστρέψουμε τα πράγματα, κάτι που δεν θα γινόταν για πρώτη φορά. Αρκεί να το προσπαθήσουμε και θα τα καταφέρουμε. Δυνάμεις – και εκπαίδευση – υπάρχουν, ας τις χρησιμοποιήσουμε για το παρόν και το μέλλον των παιδιών μας.
*O Νικόλαος Αργυρόπουλος είναι χειρούργος οδοντίατρος και υποψήφιος με την παράταξη ΑΣΚΟΘ για το διοικητικό συμβούλιο του Οδοντιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης
