Ο Πούτιν είναι Ορθόδοξος. Το ξέρουμε όλοι. Το δείχνει σε κάθε του δημόσια εμφάνιση.
Με αφορμή λοιπόν την εορτή του Αγίου Πνεύματος, θέλουμε να κάνουμε μία σύγκριση μεταξύ του ρωσικού και του ελληνικού πολιτικού συστήματος και του πώς χειρίζονται το Δόγμα μας.
Η Ελλάδα έχει τη μεγάλη τιμή, την παγκόσμια τιμή, να έχει τη γλώσσα στην οποία γράφτηκαν τα Ευαγγέλια. Η Ελλάδα μας έχει πυλώνες και αυτούς τους δύο πυλώνες τούς έχει μεταλαμπαδεύσει και στην Ευρώπη.
Αφενός μεν ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός, που μέσω της Αναγέννησης οδήγησε στον Διαφωτισμό και στον Ορθό Λόγο, αφετέρου δε ο Χριστιανισμός. Μπορεί το Σχίσμα των δύο Εκκλησιών να χώρισε το Χριστιανισμό, ωστόσο η βάση είναι ο Κύριός μας.
Είναι γνωστό πως η θρησκεία, εκτός από την πνευματική της διάσταση, έχει και την κοινωνική. Δημιουργεί συνθήκες, κουλτούρα, τέχνη, αντίληψη πραγμάτων, Παιδεία, πολιτισμό. Δημιουργεί σχέσεις ανθρώπινες διαφορετικές από χώρες άλλου θρησκεύματος ή άλλου Δόγματος.
Μία απλή σύγκριση, η Ελλάδα και το Ιράν. Είναι προφανές πως δεν υπάρχει σημείο επαφής.
Δυστυχώς όμως, τα τελευταία χρόνια (πριν ακόμα από την οικονομική κρίση), η Ελλάδα άρχισε να απομακρύνεται από το Ελληνορθόδοξο παρελθόν της. Μάλιστα, με μία μανία που θα έλεγε κανείς πως δείχνει απέχθεια και μίσος.
Το δυστυχέστερο δε είναι πως το πολιτικό μας σύστημα είχε και έχει πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτό. Ειδικότερα η τωρινή κυβέρνηση, που περίτρανα δηλώνει πως είναι άθεη. Φυσικά και δεν αντιστρατεύεται κανείς το δικαίωμα του θρησκευτικού αυτοπροσδιορισμού. Από την άλλη όμως, και ο άθεος δεν μπορεί να ξεκινά εκστρατεία εξοβελισμού της θρησκείας από την κοινωνία.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα Θρησκευτικά στα σχολεία, που αποτέλεσαν casus belli του κράτους προς την Εκκλησία.
Η Εκκλησία είναι θεσμός. Ο αγώνας του κλήρου κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας τής έδωσε αυτήν τη θέση στην καρδιά του Ελληνισμού.
Είναι κρίμα το ελληνικό κράτος να γυρνά την πλάτη στον θεσμό αυτόν. Ουδείς μίλησε ποτέ για θεοκρατία. Ουδείς μίλησε κατά της ανεξιθρησκίας. Άλλωστε,το « Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν» (Μάρκ. η 34-θ 1) βρίσκεται στο κέντρο της Ορθοδοξίας.
Έχουμε, λοιπόν, από τη μία τον Έλληνα πρωθυπουργό που επισκέπτεται τον Πανάγιο Τάφο με την ιδιότητα του μηχανικού(!) και από την άλλη τον Ρώσο πρόεδρο που ασπάζεται τα λείψανα του Αγίου Νικολάου ως γνήσιος πιστός.
Η ελληνική κοινωνία δεν θα ήθελε ο δεύτερος στην πολιτειακή ιεραρχία (ο ΠτΔ ο πρώτος) να εκφράζει το σύνολο του λαού;
Ελπίζουμε φέτος οι πολιτικοί μας να δεχτούν τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος και να δράσουν με γνώμονα το εθνικό συμφέρον, την ιστορία μας, την Ορθοδοξία μας.
του Κυριάκου Βελόπουλου
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο που κυκλοφόρησε εκτάκτως την Παρασκευή 2/6
