Κάποτε έλεγαν πως η θρησκεία είναι το όπιο του λαού. Στη σύγχρονη εποχή που ζούμε, το ποδόσφαιρο έχει αναλάβει τον ρόλο αυτόν.
Σκεφτείτε μόνο πόσα εκατομμύρια τηλεθεατών συγκεντρώνονται στις τηλεοράσεις τους για να δουν ποδοσφαιρικούς αγώνες. Η αγωνία, η αγάπη για την ομάδα, αλλά δυστυχώς και ο οπαδισμός, που οδηγεί συχνά σε χουλιγκανισμό.
Μιλώντας όμως για την Ελλάδα παρατηρούνται κάποια φαινόμενα που σίγουρα δεν μας κάνουν περήφανους. Είναι δεδομένο πως το ελληνικό ποδόσφαιρο, από τότε που έγινε επαγγελματικό, το χειρίζονται συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα, τα οποία φυσικά το διοικούν και κατά το δοκούν. Οι επιχειρηματίες αυτοί ελέγχουν μεγάλες και ιστορικές ποδοσφαιρικές ομάδες, οι οποίες είναι λαοφιλέστατες.
Φυσικά δεν το κάνουν όλοι οι επιχειρηματίες επειδή αγαπούν το ποδόσφαιρο και απλά θέλουν η ομάδα τους να κερδίσει. Είναι γνωστό πως υπάρχουν καταγγελίες για επιχειρηματίες που φέρονται να είναι μπλεγμένοι σε υποθέσεις φοροδιαφυγής μέσω των ΠΑΕ, ακόμα δε και για «ξέπλυμα» μαύρου χρήματος γίνεται λόγος.
Την ίδια στιγμή υπάρχουν πρόσωπα του επιχειρηματικού κόσμου, που εμπλέκονται με το ποδόσφαιρο, τα οποία φέρονται να είναι φίλα προσκείμενα σε πολιτικά κόμματα (άλλος με τον ΣΥΡΙΖΑ, άλλος με τη Νέα Δημοκρατία κ.ο.κ.) ενώ, δυστυχώς, φέρονται και να είναι μπλεγμένοι σε υποθέσεις λαθρεμπορίας τσιγάρων, ναρκωτικών και, φυσικά, πλουτισμού μέσω του παράνομου στοιχηματισμού.
Φαίνεται, λοιπόν, πως υπάρχει ένα δίπολο διαπλοκής στην Ελλάδα μεταξύ των πολιτικών και των επιχειρηματιών. Ο επιχειρηματίας έχει μία λαοφιλή ποδοσφαιρική ομάδα με πολλούς οπαδούς-ψηφοφόρους και με τον τρόπο αυτόν προσεταιρίζεται το κόμμα εξουσίας (και με άλλους τρόπους εκτός ποδοσφαίρου, φυσικά).
Οι ψήφοι αυτοί ανταλλάσσονται με «φωτογραφικές» τροπολογίες, «στραβά» μάτια σε υποθέσεις φερόμενης φοροδιαφυγής ή φερόμενων κολάσιμων πράξεων του ποινικού Δικαίου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι πως οι ΠΑΕ φορολογούνται βάσει του τι δηλώνουν και ουδέποτε έχουν γίνει φορολογικοί έλεγχοι, ως αν οι ΠΑΕ να είναι κάτι ξεχωριστό από τις λοιπές ΑΕ.
Το ποδόσφαιρο δεν πρόκειται να εξυγιανθεί αν δεν σπάσει αυτός ο άξονας κομμάτων και επιχειρηματιών. Επειδή όμως το κεφάλαιο γνωρίζει μόνο το κέρδος, οφείλουν οι πολιτικοί να αναλάβουν δράση. Αφενός μεν να πάψουν να είναι έρμαια της ψηφοθηρίας και να κοιτάξουν να προσεταιριστούν το εκλογικό σώμα βάσει του αποτελέσματος της πολιτικής τους. Αφετέρου δε να πάψουν να «χαϊδεύουν» επιχειρηματίες που μπορεί να παρανομούν. Ας τους ελέγξουν. Ο αθώος δεν φοβάται τίποτα.
Τέλος όμως, πρέπει να γίνει αναφορά και στον ίδιο τον οπαδό. Πρέπει να γίνει κατανοητό πως ο επιχειρηματίας δεν ταυτίζεται με την ομάδα. Η φανέλα και η ιστορία δεν είναι η ΠΑΕ και ο ιδιοκτήτης. Ψευτοκόντρες για τα μάτια του κόσμου μεταξύ των επιχειρηματιών στο οπαδικό ουδεμία σχέση έχουν με το κέρδος. Οι ίδιοι που «τσακώνονται» για ένα πέναλτι μπορεί να είναι οι καλύτεροι συνέταιροι σε μία δουλειά εκατομμυρίων.
Πρέπει επιτέλους το ποδόσφαιρο να πάψει να είναι ο πολιορκητικός κριός επιχειρηματιών που θέλουν να κάνουν σκοτεινές μπίζνες.
Ας είμαστε όλοι υγιώς σκεπτόμενοι και όλοι μαζί μπορούμε να εξυγιάνουμε το ποδόσφαιρο.
του Κυριάκου Βελόπουλου
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο που κυκλοφόρησε το Σάββατο 26/8
