Δυστυχώς, τα όσα συμβαίνουν όλον αυτόν τον καιρό δεν λένε να μας βάλουν μυαλό. Να μάθουμε, δηλαδή, ότι προέχει το «εμείς» του «εγώ» (σε όλα τα επίπεδα) και πως, όταν ο «εχθρός» είναι όχι απλώς προ των πυλών, αλλά έχει σπάσει και την πόρτα και ετοιμάζεται να εισβάλει και πάλι, δεν γίνεται να αναλωνόμαστε σε εσωκομματικούς καβγάδες!
Ο εθνικός μας ποιητής εγκαίρως μας είχε προειδοποιήσει πως σαν μισούμαστε μεταξύ μας, δεν μας πρέπει λευτεριά, αλλά εμείς εκεί. Στο… σαράκι του διχασμού εμμονικά και ας το έχουμε πληρώσει ακριβά.
Λες και αρνούμαστε να διδαχτούμε από τα λάθη μας, που μας έχουν στοιχίσει τον ακρωτηριασμό της πατρίδας μας, και συνεχίζουμε, εκεί, να τρωγόμαστε.
Ιούλιο έγινε από τους ευκολόπιστους της Αθήνας το πραξικόπημα ενάντια στον Μακάριο. Όπως και τότε, έτσι και τώρα οι… σύμμαχοι μας καθησύχαζαν, λέγοντας στους συνταγματάρχες «προχωρήστε και θα ενωθεί η Κύπρος με την Ελλάδα». Τσιμπήσαμε και λίγες μέρες αργότερα το φίδι που λεγόταν Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο -και πάλι Ιούλιο- με τα γνωστά αποτελέσματα.
Εμείς από εδώ από αυτήν τη στήλη σάς είχαμε γράψει εγκαίρως πως ούτε ο Ερντογάν παίζει ούτε και οι σύμμαχοί μας, Αμερικανοί και Γερμανοί, σκοπεύουν να βάλουν φρένο στις προκλήσεις του. Γι’ αυτούς το χρήμα και οι μπίζνες είναι πιο ισχυρό κίνητρο. Χτυπούσαμε το καμπανάκι ότι η μόνη λύση είναι να στηριχτούμε στις δυνάμεις μας, αλλά κανείς δεν θέλει να ακούει τον… ταχυδρόμο, όταν του στέλνει δυσάρεστο μήνυμα. Τελικά, ο Χρήστος Σαρτζετάκης σωστά έλεγε ότι είμαστε έθνος ανάδελφον, αλλά εμείς μέσα στον κοσμοπολιτισμό μας δεν θέλαμε να ακούσουμε κάτι.
Εδώ γράφαμε ότι ο Ερντογάν θα χρησιμοποιήσει την Αγία Σοφία ως διαπραγματευτικό χαρτί για να μας οδηγήσει σε διάλογο -όπως και έγινε-, αλλά κάποιοι ήθελαν να πιστεύουν ότι… το χριστιανικό τόξο θα μας σώσει.
Δεν ήθελαν να ακούσουν τα καμπανάκια, παρόλο που ηχούσαν, όπως την εποχή που έπεφτε η Βασιλεύουσα και αυτή μετά το πέρασμα των Φράγκων, οι οποίοι προετοίμασαν… την παράδοση στον Μωάμεθ.
Η ιστορία μας βρίθει παραδειγμάτων, αλλά εμείς εκεί! Κλείνοντας τα μάτια, πιστεύαμε ότι το πρόβλημα δεν υπάρχει.
Ακόμη και τώρα! Που έχουμε απέναντί μας έναν Ερντογάν ο οποίος όχι μόνο δεν είναι αξιόπιστος, αλλά λειτουργεί εμμονικά σε βάρος της Ελλάδας. Τη θεωρεί πλέον… του χεριού του, με βάση όσα έγιναν και επί προηγούμενης κυβέρνησης. Όταν αυτή η χώρα πείστηκε από… τους συμμάχους να δώσει το όνομα της Μακεδονίας στα «ανύπαρκτα» Σκόπια, πίστευε κανείς εχέφρων άνθρωπος ότι ο Ερντογάν θα μας έπαιρνε στα σοβαρά;
Όσο για τους φίλους και τους συμμάχους μας, θα συνεχίσουν να λυπούνται. Όπως… λυπήθηκαν όταν έπεσε η Κωνσταντινούπολη, όπως λυπήθηκαν όταν οι Τούρκοι έκαναν εισβολή, όπως λυπούνται σήμερα για την Αγία Σοφία. Όπως θα λυπούνται αύριο για κανένα νησί μας!
Και όλοι μαζί θα καταδικάζουμε την Τουρκία σε έναν χαρτοπόλεμο δηλώσεων, που δεν παράγει κανένα αποτέλεσμα.
Εμείς, όμως, δεν έχουμε καμία πολυτέλεια να λυπόμαστε. Απλώς πρέπει να ξυπνήσουμε, να συνειδητοποιήσουμε πού βρισκόμαστε και να ενωθούμε.
του Νίκου Ελευθερόγλου
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο
