Γράφει η Στέλλα Παπαμιχαήλ*
Υπάρχουν δύο δρόμοι για να κάνει κάποιος επιτυχημένη πολιτική στον Δήμο Αθηναίων. Ο πρώτος είναι να διατηρήσει την Αθήνα καθαρή και να μην ασχοληθεί με τίποτα άλλο. Ο δεύτερος, να διατηρήσει την Αθήνα καθαρή, αλλά να αφήσει και το δικό του αποτύπωμα στην πόλη, να κάνει το παραπάνω, αυτό που εν μέρει ήταν στο όραμά του, όταν αποφάσισε να καθίσει σε αυτήν την, ούτως ή άλλως, ηλεκτρική καρέκλα. Ο Κώστας Μπακογιάννης επέλεξε να εμφανιστεί ως μεταρρυθμιστής του αυτονόητου και αυτό ξεσήκωσε αντιδράσεις.
Η αρχαιότερη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα αποφασίζει ότι πρέπει κάποια στιγμή να αποκτήσει, επιτέλους, ένα κάπως ευρύτερο ιστορικό κέντρο, όχι μόνο για τουριστικούς λόγους, αλλά και για υπαρξιακούς. Όλα αυτά τα μοναδικά μνημεία που περιβάλλουν την πόλη πρέπει προφανώς με κάποιον τρόπο να αναδειχθούν. Απαντά, την ίδια ώρα, στο ερώτημα των δημοτών όταν επισκέπτονται πόλεις του εξωτερικού: «Γιατί αυτοί και όχι εμείς;». Αν και για το έργο του «Μεγάλου Περιπάτου» ο νέος δήμαρχος προνόησε να αποσπάσει και τη συγκατάθεση των κομμάτων της ήσσονος αντιπολίτευσης στο Δημοτικό Συμβούλιο, κάποια στιγμή, μεσούντος του θέρους, όταν τα πράγματα με την κίνηση και τις κυκλοφοριακές ρυθμίσεις «αγρίεψαν» στο Κέντρο, όλοι βρέθηκαν απέναντι. Οι αντιδράσεις πολλές και ήδη το έργο είχε μπει στις ράγες. «Τι το ’θελε μέσα στο καλοκαίρι;», «γιατί δεν περίμενε να περάσει η πανδημία;» και άλλες τέτοιες δικαιολογίες, που θα εκδηλώνονταν ούτως η άλλως, όποια εποχή και σε όποια συνθήκη και αν πρωτοξεκινούσε το έργο.
Oι παλαιότεροι θυμούνται τον κυκλοφοριακό Γογλοθά για τα έργα του Μετρό στους σταθμούς «Πανεπιστήμιο» και «Σύνταγμα» ή την πεζοδρόμηση της Κοραή και μέρους της Βουκουρεστίου, καινοτομίες, τότε, με πολιτικό κόστος, που σήμερα, ωστόσο, οι Αθηναίοι ευγνωμονούν το ότι συνέβησαν. «Οι εργασίες προσωρινές, αλλά τα έργα μόνιμα», σύμφωνα με γνωστή ρήση – και η ταλαιπωρία φαίνεται ότι αρχίζει σταδιακά και περιορίζεται. Σύμφωνα με μελέτη του ΕΜΠ, οι κυκλοφοριακοί φόρτοι στο Κέντρο μειώνονται, εξ ου και το καλοκαίρι ήταν μια ώριμη επιλογή για την εκκίνηση, ενώ, όπως εξηγούν οι επιστήμονες, μέχρι τον Σεπτέμβριο οι συνήθειες των οδηγών θα έχουν προσαρμοστεί στις αλλαγές. Τα «μύρια όσα» ακούστηκαν και για το κόστος του έργου, που σε κάθε περίπτωση είναι φιλόδοξο… Ας το κρίνουμε όταν έρθει η ώρα, γιατί είναι λαϊκισμός να επικαλείσαι το πόσο στοίχισε η ζαρντινιέρα σε μια πόλη όπου το γκρίζο, δυστυχώς, κυριαρχεί και η επίλυση στο επιχείρημα της οικονομικής κρίσης απαντάται «διά πάσαν νόσον»….
Και όσο για την υγεία; Last but not least! Σε μια πόλη όπου για να περπατήσεις πρέπει να πάρεις σακίδιο, για να περάσεις τα σύνορα του δήμου, η κυκλοφορία των πεζών στην Πανεπιστημίου αυξήθηκε κατά 15% στους άξονες της εγγύς περιοχής (+23%) και στους περιφερειακούς άξονες (+48%). Όσο για το τελικό αποτέλεσμα; Θα είμαστε οι περισσότεροι εδώ για να το κρίνουμε και να το συγκρίνουμε – γιατί όχι και με τους αυστηρότερους όρους; Το θέμα ενδείκνυται, άλλωστε… Ας αφήσουμε, λοιπόν, κάποια αποθέματα γκρίνιας για να τα χρησιμοποιήσουμε όταν (και αν) παραστεί ανάγκη…
* Φιλόλογος – δημοσιογράφος
