Του Γιάννη Σπ. Παργινού, Οικονομολόγου – Δημοσιογράφου
Η απόφαση του Eurogroup, με την οποία «κουρεύονται» οι τραπεζικές καταθέσεις στην Κύπρο, αναμφίβολα αποτελεί σταθμό στην ιστορία της ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από τη μια πλευρά, αποκαλύπτονται τα μύχια σχέδια του Βερολίνου για μια νέα γερμανική ηγεμονία στη γηραιά Ήπειρο και από την άλλη μετρώνται οι αντιστάσεις ενός κράτους-μέλους στην επιβαλλόμενη πολιτική. Είναι σαφές πως από την εξέλιξη του εν λόγω ισοζυγίου θα εξαρτηθεί το μέλλον του κοινού νομίσματος και της Ενωμένης Ευρώπης.
Η Κύπρος, μέχρι την απόφαση της 15ης Μαρτίου, ήταν ένα διεθνές χρηματοπιστωτικό κέντρο που ιδρύθηκε στην εποχή του κινήματος των αδεσμεύτων από τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο και γιγαντώθηκε μετά τον πόλεμο του Λιβάνου, τη διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας και εκείνη της άλλοτε κραταιάς Σοβιετικής Ένωσης. Κεφάλαια από την Ανατολική Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή σωρεύτηκαν στο νησί της Αφροδίτης. Η ανοικοδόμηση του νησιού, μετά την τουρκική εισβολή, στηρίχτηκε εν πολλοίς στη νέα πραγματικότητα δημιουργώντας μια οικονομία εξ ολοκλήρου παροχής υπηρεσιών. Η κυπριακή λίρα, παρά τα όποια πολιτικά προβλήματα αντιμετώπιζε η Κύπρος ως κρατική οντότητα, ήταν ένα από τα πιο σταθερά νομίσματα της εποχής της. Ως τέτοια οικονομία, η Λευκωσία εντάχθηκε στην Ε.Ε. και στη ζώνη του ευρώ.
Ουδείς θα αμφισβητήσει την ανάγκη, το λίαν υπερτροφικό τραπεζικό σύστημα της Κύπρου να προσαρμοστεί στις κοινοτικές υποχρεώσεις. Ωστόσο, από αυτή την υποχρέωση μέχρι τις αποφάσεις του Eurogroup – 15ης και 25ης Μαρτίου- υπάρχει μεγάλη απόσταση και διαφορά. Με τις εν λόγω αποφάσεις τους, οι εταίροι, εν μια νυχτί, κατέστρεψαν μια ολόκληρη εθνική οικονομία, καταδίκασαν στη φτώχεια και στην ανέχεια έναν ολόκληρο λαό και αποδυνάμωσαν πλήρως την Κυπριακή Δημοκρατία, ως κρατική οντότητα, σε μια περίοδο που οι λεπτές γεωστρατηγικές ισορροπίες στην περιοχή απαιτούν διπλωματική και διαπραγματευτική σθεναρότητα.
Ο στόχος, της Γερμανίας και των δορυφόρων της, έστω και ανομολόγητος, είναι προφανής: η συσσώρευση σε γερμανικές ή γερμανικής επιρροής τράπεζες των κεφαλαίων που μέχρι τούδε φυλάσσονται στο νησί και η πολιτική επικυριαρχία του Βερολίνου στην εξουθενωμένη Κυπριακή Δημοκρατία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται στην ευρύτερη περιοχή της νοτιανατολικής Μεσογείου.
Είναι λίαν διακριτή η στόχευση. Δεν πρόκειται για την επιβολή μιας ηθικής καθαρότητας, κατά τα προτεσταντικά πρότυπα, αλλά η επιβολή της πολιτικής δύναμης ενός νέου Ράιχ. Παρά τις προσπάθειες του Βερολίνου, η κυπριακή υπόθεση δεν έχει ακόμα κλείσει. Όλα παίζονται. Κι αυτό δείχνουν οι συζητήσεις για επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, οι προτροπές προς τούτο και η γερμανική αμφισβήτηση που γοργά εξαπλώνεται σε όλη την Ευρώπη!
