Είμαι πάρα πολύ θυμωμένη! Είχα την ελπίδα ότι θα άντεχα να μη δω τη «φιέστα» για τον ένα χρόνο αριστερά, αλλά το ομολογώ… δεν άντεξα!
Και είδα όλη την ομιλία του πρωθυπουργού. Και είδα τον κόσμο που πήγε να τον ακούσει και είδα τους ημέτερους χειροκροτητές που έδιναν τον παλμό λες και βρισκόντουσαν σε τηλεοπτική εκπομπή του Αρναούτογλου, ή της Ελένης!
Αυτό όμως που με μπέρδεψε ήταν ο πρωθυπουργός… Διότι ένα «επιστροφή στις ρίζες» το έπαθα και μέχρι τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές δεν ξέρω, αν έβλεπα τον Αντρέα, αν έβλεπα στην Σημίτη ή -και αυτό είναι που με τρομοκρατεί- αν έβλεπα τον ανιψιό μου στην παιδική παράσταση του σχολείου του να διαβάζει ένα κείμενο που κάποιος άλλος του είχε γράψει!
Τελικά κάτι ξέρουν αυτοί που πιστεύουν ότι η ζωή θέλει θράσος και όχι θάρρος και από θράσος ο Αλέξης έχει αρκετό για να μοιράσει και σε εμάς τους υπόλοιπους! Για όλα φταίνε οι κακοί δημοσιογράφοι, για όλα φταίνε οι ξένοι, οι δεξιοί, ο Μητσοτάκης και δεν ξέρω ποιος άλλος… Αλλά εσύ Αλέξη μου, όλα τα έκανες σωστά! Δεν φταις σε τίποτα…
Έχω όμως μία απορία… Πάμε σε εκλογές και δεν το έχω καταλάβει; Γιατί Αλέξη μου, αυτό που έκανες ήταν προεκλογική ομιλία (και μάλιστα κακού τύπου) και πρέπει πιά να το ξεπεράσεις! Δεν είσαι πιά αντιπολίτευση… είσαι ο πρωθυπουργός, έχεις κυβέρνηση και πρέπει να βγάλεις εσύ τα κάστανα από τη φωτιά μια και εσύ τα έβαλες εκεί!
Τέλος πάντων… Η ομιλία του πρωθυπουργού ήταν προσβλητική! Αυτό έχω να πω… Νιώθω ηλίθια (και δεν μου αρέσει αυτό) γιατί με αυτήν την ομιλία ο Αλέξης Τσίπρας αυτό προσπάθησε να κάνει. Να με πείσει (εμένα και όλους τους Έλληνες) ότι όλα τα έκανε καλά και ότι οι καλύτερες μέρες είναι μπροστά μας γιατί έχει σχέδιο… Εγώ μέχρι στιγμής σχέδιο δεν έχω δει!
Το μόνο που έχω ακούσει είναι ψέματα, και έχω δει μία… άγνοια κινδύνου, κάτι που είναι ανεπίτρεπτο για έναν πρωθυπουργό που θα έπρεπε να διαχειριστεί με μεγαλύτερη σεμνότητα και ευθύνη την ευκαιρία που του δόθηκε, χωρίς να την αξίζει!
Αλέξη, δεν είσαι πιά αντιπολίτευση… Κατάλαβέ το!
