Αυτήν τη φορά δεν χρειάστηκε να στύψω το μυαλό μου για τίτλο. Ας είστε καλά, εσείς και οι σύντροφοίσας, κ. πρόεδρε. Διότι ο τίτλος του άρθρου μου από την προηγούμενη εβδομάδα αποδεικνύεται, με τα καμώματά σας, ως τίτλος διαρκείας.
«Αξία ανεκτίμητη», που λέει και μια διαφήμιση. Διότι, έτσι για να διαψευστεί το δημοσίευμα του γερμανικούπεριοδικού περί αριστερήςοικογενειοκρατίας, μας έσκασε η περίπτωση της οικογένειαςΣχινά-Παπαδοπούλου.
Τι κρίμα που κανένα από τα δύο παιδιά μου δεν θέλγεται από την ιδέα να καταλάβει μια θεσούλα στο Δημόσιο. Διαφορετικά, τα έχουμε όλα τα «προσόντα» που προτάσσει ο γραμματέας της νεολαίας του κόμματός σας, κατά τον όποιοείναι ηθικό και δίκαιο να παίρνουν τέτοιες θέσεις και η μητέρα του και ο αδελφός του και η φίλη του, λόγω του οικογενειακού ιστορικού. Με αναγωγή που ξεκινάει από την ΕΠΟΝ, το ΕΑΜ και φθάνει έως την πολύμηνη κατάληψη της ΑΣΟΕΕ. Στην όποια τα έδωσε όλα ο αδελφός του, τόσο ώστε αρρώστησε και έμεινε έναν μήνα στο κρεβάτι. (Φοβέρα εξοντωτική εργασία η κατάληψη.)
Ε, λοιπόν, το ημέτερο οικογενειακό βιβλιάριο αγωνιστικών αριστερών ενσήμων έχει και θανατοποινίτες και φυλακισμένους και εξόριστους επί δεκαετίες. Ένσημα και από το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ, έως τους «Λαμπράκηδες» και την ΕΔΑ. Άρα, με τη «λογική» και την «ηθική» του νέου γραμματέα της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ, έναν, τουλάχιστον, διορισμούλη τον δικαιούμαστε.
Καλά, αυτού του Ιάσονα, που βρήκε στο χρυσόμαλλο δέρας στον δημόσιο κορβανά (μαλλί, στην αργκό, που είναι δημοφιλής στους ράπερ, όπως είναι και εκείνος, λέγεται το χρήμα), έτσι του έφεξε να απαντήσει. Με έναν οχετό, όπου χαρακτηρίζεται «ρουφιάνος» ο δημοσιογράφος και το έντυπο που αποκάλυψε τους διορισμούς, με επίσημα στοιχεία, παραθέτοντας φωτοτυπίες από τα φύλλα «Εφημερίδος της Κυβερνήσεως». Εσείς δεν έχετε να πείτε τίποτε για όλα αυτά;
Όμως, τι να πείτε όταν είστε ο πρώτος διδάξας, με τους διορισμούς από το σόι σας;
Και τι βρήκαν να μας πουν ο Σκουρλέτης, η Σβίγκου και οι άλλοι εκπρόσωποί σας; Ότι δεν πρόκειται για διορισμούς, αφού δεν είναι μόνιμοιαλλάμετακλητοί. Επιλεκτική αμνησία;
Μα αν μπει κανείς στο Google και πληκτρολογήσει «Τσίπρας+μετακλητοί», αμέσως το YouTube εμφανίζει αποσπάσματα από δικές σας ομιλίες, όπου ξεσπαθώνετε εναντίοντου νοσηρού φαινομένου με τις «στρατιές των μετακλητών υπαλλήλων» και δεσμεύεστε ότι θα μας απαλλάξετε από αυτό το καρκίνωμα. Οπότε, χασκογελώντας ή θυμώνοντας, συγκρίνει όσα λέγατε με εκείνα που κάνετε εσείς και οι σύντροφοί σας. Και στέλνει την «αξιοπιστία» σας, μαζί με το «ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς», στο καλάθι των αχρήστων.
Ποιον ήθελεο χερ Σόιμπλε
Πολλά και ενδιαφέροντα ακούσαμε, κατά τη συνέντευξη του Γιάνη Βαρουφάκη στον ΣΚΑΪ. Όμως, το πιο ωραίο ήταν εκείνο το οποίο παραδέχθηκε προς το τέλος της εκπομπής. Για το ποιος έκανε τα πάντα, ώστε να έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Όπου, χωρίς μισόλογα, είπε ότι μετά τις ευρωεκλογές του 2014, «βλέποντας τη δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ», το «σύστημα Σόιμπλε» αποφάσισε να τελειώνει με την κυβέρνηση Σαμαρά. «Να την εγκαταλείψει στην τύχη της». Διότι διέβλεπε ότι «μια δική μας κυβέρνηση θα μπορούσε να περάσει αποφασιστικότερα» όλα εκείνα τα μέτρα που ήθελε.
Ωραίο δώρο για την επέτειο του ενός χρόνου στην εξουσία, προς όλους εκείνους που θεωρούν ακόμη ότι «νίκησε ο λαός» στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του 2015, όπως, αφελώς, θεώρησαν ως «μεγαλειώδη λαϊκή νίκη» και το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Όπου το «όχι» του 62% έγινε, μέσα σε λιγότερο από 48 ώρες, ένα προθυμότατο «ναι». Και την «εθνική υπερηφάνεια» και την «ανεξαρτησία» και τα άλλα ηχηρά τα ρίξαμε σον κάδο των αχρήστων.
Ε, μην πέφτετε και σε κατάθλιψη. Δεν είναι ούτε η μόνη, ούτε η πρώτη φορά που γίνεται κάτι τέτοιο. Και στη Γαλλία, για παράδειγμα, από το 1954 έως το 1958, κυβερνούσαν οι σοσιαλιστές με την υποστήριξη, μάλιστα, των κομμουνιστών. Με πρόεδρο τον Γκι Μολέ, ο οποίος είχε εκλεγεί ως «πρόεδρος της ειρήνης». Όμως, αντί ειρήνης έκανε τον πόλεμο στην Ινδοκίνα. Και, μετά τηνήττα στο ΝτιενΜπιεν Φου, επιδόθηκε σε αγριότητες κατά του λαού της Αλγερίας, που ζητούσε ανεξαρτησία. Για να έρθει ο…δεξιός Ντε Γκωλ και να τους δώσει την ανεξαρτησία, μετά από δημοψήφισμα.
Συμβαίνουν αυτά και στις πιο…αριστερές οικογένειες.
Τσάμπα μάγκες
Ας ξεκινήσουμε από το αυτονόητο: Το ότι η Ελλάδα έχει ανάγκη από επενδύσεις, από ξένους και εγχώριους επενδυτές δεν σημαίνει ότι πρέπει και να παρέχει καθεστώς ασύδοτης ασυλίας, κάνοντας τα στραβά μάτια σε όποιον επενδυτή, νομικό ή φυσικό πρόσωπο, παρανομεί. Σε όποιον δεν σέβεται τους νόμους. Και ειδικά σε όποιον καταστρέφει το περιβάλλον.
Ξεκινώντας λοιπόν από αυτή την παραδοχή, θα μπορούσαμε να πούμε «μπράβο» στην κυβέρνηση, αλλά και ειδικότερα στον κ. Σκουρλέτη, για την αυστηρότητα με την όποια αντιμετώπισε την καναδική εταιρεία πουθέλησε να εκμεταλλευτεί τα μεταλλεία χρυσού στη Χαλκιδική. Να χαιρετίσουμε το γεγονός ότι της επέβαλε τόσο «άγρια» πρόστιμα. Μόνο που, δυστυχώς, η ιστορία αυτή διαβάζεται κάπως διαφορετικά.
Ο όλος χειρισμός του θέματος όζει τόσο αγρίως κομματικό χειρισμό, ώστε συνιστά την αποθέωση του…επενδυτοδιώχτη, έτσι για να παίξουμε με τον ορό «ανθρωποδιώχτης».
Διότι ο κ. Σκουρλέτης ξεκίνησε την επίθεσή του κατά της συγκεκριμένης, ξένων συμφερόντων, επιχείρησης, στο αποκορύφωμα της προεκλογικής περιόδου. Με τέτοια προχειρότητα και σκοπιμότητα, αποβλέποντας στα «κουκιά» εκείνων που αντιδρούν, στη συγκεκριμένη περιοχή, ώστε προκάλεσε την καταδικαστική για την κυβέρνηση απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας.
Τώρα παίζει με τη φωτιά. Και το αποτέλεσμα είναι να γελοιοποιεί εαυτόν και την κυβέρνησή του, καθώς μετά την αντίδραση των ξένων, αναζητεί προσχήματα για να μπορέσει να κάνει πίσω. Αν έχετε κάποια αμφιβολία περί αυτού, διαβάστε την παρακάτω απάντησή του στο ερώτημα «τι μέλλει γενέσθαι» σε συνέντευξη που έδωσε στον RealFm:
«Εμείς είπαμε με απόλυτο καθαρό τρόπο ότι είμαστε διατεθειμένοι να συζητήσουμε, υπό την προϋπόθεση ότι η εταιρεία θα άρει την απόφασή της για αναστολή των εργασιών και προφανώς για την απόλυση των εργαζομένων της. Κάτω από τέτοιες συνθήκες, δεν μπορούμε να συζητάμε».
Με απλά λόγια, ο κ. Σκουρλέτης ομολογεί ότι η κυβέρνηση δεν περίμενε αυτή την αντίδραση. Τόσο μυωπικά χαράζεται η τακτική της. Και τώρα, που βρίσκεται στη δύσκολη θέση να διασύρεται διεθνώς ότι καταδιώκει τις επενδύσεις, που τόσο ασφυκτικώς έχει ανάγκη η χώρα, αναζητά οψίμως διάλογο με τους «κακούς».
Αφού είναι καταστροφική η λειτουργία των μεταλλείων χρυσού, τι τον θέλετε τον διάλογο και γιατί ζητάτε να μην κλείσει καμία μονάδα; Τι τα θέλετε τα νταηλίκια, αφού δεν τα αντέχετε και καταλήγετε να παρακαλάτε; Ποιον κοροϊδεύετε;
