Στην πολυκατοικία μας, στο ισόγειο μέσα στον κήπο, μένει η κυρία Ιφιγένεια… Είναι μεγάλης ηλικίας, μένει μόνη της και τα παιδιά της κατοικούν δύο τετράγωνα πάρα κάτω. Την προηγούμενη Τρίτη το μεσημέρι, αφού έφαγε η κυρία Ιφιγένεια, ξάπλωσε στον καναπέ και άνοιξε την τηλεόραση μήπως κοιμηθεί, όπως και έγινε. Η τηλεόραση παρέμεινε ανοικτή και την ώρα που άνοιγε τα μάτια της η γυναίκα, ακούει κάποιον –που μέσα στον ύπνο της δεν κατάλαβε ποιος είναι– να φωνάζει: «Συναγερμός, συναγερμός, κήρυξε πόλεμο ο πρωθυπουργός, ο κ. Σαμαράς».
Τρόμαξε η κυρία Ιφιγένεια, τρέχει στο τηλέφωνο, από την ταραχή της το πετάει κάτω, δεν έχει σήμα, αρπάζει τη ζακέτα της, ξεχνά τα κλειδιά, αλλά τι να τα κάνει, αφού γίνεται πόλεμος, και βγαίνει στον δρόμο φωνάζοντας: «Πόλεμο, έχουμε πόλεμο, συναγερμός, κρυφτείτε, πόλεμος».
Βγαίνει η γειτονιά έξω και προσπαθούν να την καθησυχάσουν, γιατί όλοι την αγαπούν και τη σέβονται.. Κάποιος της εξηγεί πως ο κύριος στην τηλεόραση είναι υπουργός και έλεγε πως κήρυξε πόλεμο στην ανεργία ο πρωθυπουργός, για αυτό είχαν τόση χαρά στου Μαξίμου..
– «Πόλεμο, κυρία Ιφιγένεια, πόλεμο στην ανεργία, κήρυξε ο πρωθυπουργός μας… Κοίταξέ μας όλους τι χαρά έχουμε, τι ανακούφιση πήραμε…».
– «Δεν ξέρω τι λες εσύ, παιδί μου. Εγώ ξέρω ότι όλοι αυτοί επί τρία χρόνια έχουν κάνει και κάνουν τα πάντα για να αυξάνεται η ανεργία. Δασκάλα ήμουν. Ξέρω και να διαβάζω και κρίση έχω. Μπορεί να είμαι ογδόντα plus (όπως θα έλεγε και η κυρία Διαμαντοπούλου), αλλά τόσο είναι και ο κ. Κακλαμάνης και ψηφίζει στη Βουλή.
Έμειναν κόκκαλο όλοι. Μεγάλη ημέρα για την ελληνική Βουλή η Πέμπτη. Κάλπες, στικάκια, ευθύνες… ποινικές και πολιτικές. Όλα θα εξεταστούν. Και ο κ. Παπακωνσταντίνου αισθάνεται, όπως λέει, Ιφιγένεια.
Τι σημαίνει πολιτική ευθύνη και ποιος μπορεί να την έχει; Πολιτική ευθύνη έχει το πρόσωπο που ασκεί μια συγκεκριμένη πολιτική αρμοδιότητα και ευθύνεται αποκλειστικά για τις πράξεις ή τις παραλήψεις που πραγματοποιούνται στον τομέα του, όπως απολαμβάνει και το πολιτικό όφελος από τα θετικά πράγματα που συμβαίνουν στον ίδιο τομέα…
Στην Αθηναϊκή Δημοκρατία του 5ου π.Χ. αιώνα υπήρχε ο θεσμός της «γραφής παρανόμων», ο οποίος αποδείχθηκε σπουδαίος φρουρός της εύρυθμης λειτουργίας του αθηναϊκού πολιτεύματος, φόβος για κάθε βέβηλο, επίορκο ή πονηρό πολιτικό.
Στην Ιαπωνία, κάνουν χαρακίρι. Ένας υπουργός, στο Τόκιο, όταν έφτιαξαν το Μετρό και δεν άνοιξαν οι πόρτες του συρμού ακριβώς στο σημείο που έπρεπε, το θεώρησε προσωπική του ευθύνη και έκανε χαρακίρι..
Στη Γερμανία παραιτούνται, στην Αγγλία και σε όλες τις προηγμένες χώρες το ίδιο. Στη χώρα μας τι κάνουν για τις πολιτικές ευθύνες; Απλά, φρόντισαν οι πολιτικοί μας, με τον νόμο περί μη ευθύνης τους, αλλάζοντας το Σύνταγμα, να μην έχουν ποτέ συνέπειες!
