Του ΓΙΑΝΝΗ ΝΤΑΣΚΑ
Σε ασφυκτικό κλοιό βρίσκεται η παλαιά διεφθαρμένη ελίτ της πολιτικής και κρατικής μηχανής και τρέμει τη θύελλα που βλέπει να έρχεται αναπόφευκτα. Από τη μία πλευρά, ήδη νιώθει τον τρόμο από το άνοιγμα της «λίστας Λαγκάρντ» και την κατεδάφιση σημαντικών πυλώνων της ελίτ παρά την προσπάθεια συγκάλυψης. Από την άλλη, ήδη, έρχονται πληροφορίες για νέες θύελλες από άλλες λίστες, τις οποίες θα προωθήσουν προς την Ελλάδα διαφορετικοί «λιστοκράτορες».
Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, μια νέα λίστα τρόμου είναι αυτή του Μιχάλη Χριστοφοράκου και της Siemens. Οι Γερμανοί, πολύ καιρό πριν από τα μνημόνια, για να «δέσουν» την ελληνική ελίτ, φρόντισαν να δημιουργήσουν λίστες, να προχωρήσουν μέσω αυτών σε ανατροπή της ελίτ, κατά το δυνατόν, όμως, ελεγχόμενη. Σε πρώτο στάδιο, ήθελαν να κάψουν πρόσωπα που μέχρι τώρα ήταν άτρωτα. Παράδειγμα αποτελεί ο Άκης των Γερμανών και ο Γιάννος των Γάλλων. Και οι δυο κορυφαίοι Έλληνες πολιτικοί είχαν κατηγορηθεί στο παρελθόν από γερμανικά και γαλλικά ΜΜΕ (Spiegel, Liberation) και κάποια στιγμή έκλεισαν στην Ελλάδα οι υποθέσεις με τη διαβεβαίωση ότι οι πολιτικοί μας δικαιώθηκαν στα γερμανικά και γαλλικά δικαστήρια.
Τώρα βρίσκονται στο στόχαστρο και, μάλιστα, ο πρώτος στη φυλακή… οικογενειακώς, ο δεύτερος στη «λίστα Λαγκάρντ» και «καθ’ οδόν»… Μαζί τους πλειάδα άλλων προσώπων ήδη άρχισαν τις δοσοληψίες με τη Δικαιοσύνη.
Ο τρόμος που ήδη έχει καταλάβει την ελίτ είναι φανερός. Ήταν αδιανόητο πριν από καιρό να μιλήσει κανείς για το MEGA, για το συγκρότημα Μπόμπολα και για τεράστια σκάνδαλα της ελληνικής επικράτειας, τα οποία είναι γνωστά μόνον ως «μεγάλα έργα». Ειδικά η «Αττική Οδός», που αποτελεί τεράστιο σκάνδαλο, έχει περάσει στην κοινωνία ως έργο για το οποίο θα πρέπει να στηθεί έξω από τη Βουλή ανδριάντας στον επιχειρηματία Μπόμπολα.
Το όνομά τους προέκυψε στη λίστα, κολαούζοι τους προσπαθούν να καλύψουν κάθε φωνή «καθαρίζοντας» δημοσιογράφους κ.λπ., αλλά η ηχηρή παρέμβαση της αξιωματικής αντιπολίτευσης διά στόματος Αλέξη Τσίπρα και η μη κάλυψη από την ίδια την κυβέρνηση δίνει το στίγμα για όσα θα ακολουθήσουν.
Η Κριστίν Λαγκάρντ, τον καιρό που ο γαλλογερμανικός άξονας δημιουργούσε τη ομώνυμη λίστα, ήταν βασικότατο στέλεχος (υπουργός Οικονομικών) του «άξονα Μερκοζί», δηλαδή του άξονα Μέρκελ-Σαρκοζί. Προφανώς, είχε και τη σύμφωνη γνώμη των Αμερικανών, οι οποίοι και τη στήριξαν στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και «προώθησαν» τον τρόμο μέσω των «New York Times», που προέβλεψαν «ανατροπή της πολιτικής σκηνής μέσω της λίστας Λαγκάρντ».
Πέφτουν «καμπάνες»
Κατά τις πληροφορίες μας, το «μήνυμα» της ανατροπής έχει περάσει για τα καλά στη Δικαιοσύνη μέσω των μνημονίων. Οι δικαστικοί λειτουργοί, που υπέστησαν άγρια και αδικαιολόγητη για τις ανάγκες του κράτους οικονομική επίθεση, άρχισαν να ρίχνουν «καμπάνες», καθώς από τη μία βλέπουν το βόρβορο της διαφθοράς να αποκαλύπτεται και από την άλλη βιώνουν τις άδικες περικοπές, διαπιστώνοντας την αδυναμία της ελίτ να «παρέμβει».
Το μήνυμα αυτό έχει περάσει και σε νευραλγικές υπηρεσίες, ενώ το στηρίζει και η τρόικα», γιατί εξοργίζει τους κρατικούς υπαλλήλους και τους κάνει αποφασιστικούς όταν αντιμετωπίζουν την «ελίτ», η οποία μέχρι τώρα τους ήλεγχε απόλυτα.
Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, σε διάφορες διωκτικές υπηρεσίες υπάρχουν δεκάδες δικογραφίες και εντάλματα για ονόματα υπεράνω υποψίας και πρόσωπα παντοδύναμα μέχρι πριν από λίγο καιρό. Μεταξύ εκείνων που είναι τυλιγμένοι σε «κόλλες» των διωκτικών αρχών, περιλαμβάνονται παντοδύναμη οικογένεια στον χώρο των επιχειρηματιών, παντοδύναμοι επιχειρηματίες και στελέχη της κρατικής μηχανής.
Κατά τις πληροφορίες, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, γνωρίζει ότι το θέμα Χριστοφοράκου έχει τεράστιο βάθος και η λίστα δωροδοκιών μέσω της Siemens είναι ίσως πιο σοβαρή από τη «λίστα Λαγκάρντ».
Οι Γερμανοί έχουν ήδη στα χέρια τους τη λίστα, έχουν τον Χριστοφοράκο και ελέγχουν από το παρασκήνιο πρόσωπα εξαιρετικά σημαντικά. Εάν αυτή η λίστα δημοσιοποιηθεί, ο σεισμός θα είναι μεγαλύτερος και θα γκρεμιστούν και άλλα τμήματα της ελληνικής ελίτ.
Ο κ. Τσίπρας έθεσε το ζήτημα με τη λογική που είχε θέσει παρόμοιο θέμα στους Αμερικανούς ο πρώην καγκελάριος της Γερμανίας Σρέντερ. Ο καγκελάριος, κατά την επίσκεψή του στον Λευκό Οίκο, είχε ζητήσει από την αμερικανική κυβέρνηση να δώσει στη Γερμανία τη λίστα με τους Γερμανούς που ήταν πράκτορες της ΣΤΑΖΙ και άλλων χωρών, γιατί αυτά τα πρόσωπα εκβιάζονταν και ενεργούσαν σε βάρος των γερμανικών συμφερόντων. Όπως συμβαίνει με τους Έλληνες που είναι σε λίστες…
Ποια αντίσταση μπορεί να έχει στην εκχώρηση οποιουδήποτε στοιχείου κάποιος που εκβιάζεται ως δωρολήπτης μεγάλων ποσών από ξένη δύναμη; Και όταν δεν είναι ένας αλλά πολλοί, τότε μπορούμε να μιλάμε για «ΣΥΝΟΜΟΤΑΞΙΑ ΑΘΛΙΩΝ» με θύμα τη χώρα. Οι λέξεις με τα κεφαλαία δεν είναι δικές μας. Είναι λόγια εισαγγελέα από αγόρευσή του σε δίκη με αντικείμενο τη λεηλασία των δημοσίων ταμείων.
Στην αγόρευσή του, ο εισαγγελέας δεν δίστασε να μιλήσει για το πώς η Ελλάδα έπεσε θύμα του μνημονίου, να καταγγείλει τον Γιώργο Παπανδρέου, επειδή παρουσίασε ολόκληρο τον λαό ως διεφθαρμένο, αλλά και τον Θόδωρο Πάγκαλο για το «μαζί τα φάγαμε». Η αγόρευση χαρακτηρίζεται από μεγάλη διακριτικότητα, μακριά από κομματική σκοπιμότητα και με γνώμονα το κακό που προκλήθηκε στη χώρα από τη λεηλασία του δημοσίου χρήματος.
Σημασία έχει το γεγονός ότι ο εισαγγελέας έκανε την αγόρευση για το γνωστό σκάνδαλο χρήσης εικονικών τιμολογίων με το οποίο λεηλατούσαν και λεηλατούν επιτήδειοι τα δημόσια ταμεία. Ακόμα μεγαλύτερη σημασία έχει το γεγονός ότι ο εισαγγελέας έδωσε στο δικαστήριο γραπτή την εισήγησή του, ώστε να ενσωματωθεί στη δικογραφία. Έτσι έφτασε και στα χέρια μας.
Ακριβώς λόγω της σπουδαιότητάς της και ακριβώς επειδή ο εισαγγελέας κ. Αργύρης Δημόπουλος με την αγόρευσή του πιάνει τον κοινωνικό σφυγμό, αλλά και το πρόβλημα της χώρας, δημοσιεύουμε τα κυριότερα σημεία της, ιδίως αυτά των γενικών συμπερασμάτων.
Ν’ αγιάσει το στόμα του εισαγγελέα!
Ο εισαγγελέας κ. Δημόπουλος αναφέρθηκε στην 30σέλιδη εισήγησή του ειδικά σε κάθε κατηγορούμενο κρατικό στέλεχος (εφοριακούς, ελεγκτές κ.λπ.), αλλά «φωτογράφισε» και τους πολιτικούς που συντηρούν αυτό το διεφθαρμένο σύστημα. Μεταξύ άλλων, είπε τα εξής:
«[…] Κατά τον Ξενοφώντα “Ψυχής δε τιμή μάθησις και νους συντεταγμένος”. Τέλος, η δίκη αποτελεί, κατά τον Πλάτωνα, “ιατρική πονηρίας” και ο θεραπευτής των πονηρών δοκιμάζει άρρητη εσωτερική ικανοποίηση, όταν η συνείδησή του αισθάνεται την πληρότητα της εκτέλεσης του καθήκοντος.
Θα συνεχίσω την πρότασή μου προς το δικαστήριο κάπως μελαγχολικά και θέλω να πιστεύω ότι θα καταλήξω σε θετική προοπτική. Ο καθηγητής και μεγάλος δάσκαλος του Ποινικού Δικαίου Ιωάννης Μανωλεδάκης στο βιβλίο του “Η απονομή της δικαιοσύνης σε περίοδο κρίσης” αναγράφει ότι ο Ουίνστον Τσόρτσιλ είπε κάποτε πως αν θέλει κανείς να γελοιοποιήσει έναν πολιτικό θεσμό ή μια πολιτική εξαγγελία, δεν έχει παρά να αναθέσει στους Έλληνες την εφαρμογή τους στην πράξη.
Ο ίδιος ο αείμνηστος καθηγητής αναφέρει ότι η γελοιοποίηση αυτή… ίσως να οφείλεται στην αδυναμία του Έλληνα να λειτουργηθεί προσηλωμένος αυστηρά σε νομικούς κανόνες, στον υπερβολικό συναισθηματισμό του, που τον οδηγεί στη λήψη αποφάσεων “εν θερμώ”, στη ροπή του να προσφεύγει σε ακραίες λύσεις (“ή του ύψους ή του βάθους”), στην έλλειψη μετριοπάθειας κατά την αντιμετώπιση δύσκολων καταστάσεων.
Πρόκειται για χαρακτηριστικά των Ελλήνων από την αρχαιότητα και γι’ αυτό ίσως χρειαζόταν η συνεχής υπόμνηση με ρητά όπως: “μηδέν άγαν”, “μέτρον άριστον”, “σπεύδε βραδέως”. Θέλω να πιστεύω ότι τα παραπάνω δεν τα εννοούσε κατά γενικό αφορισμό. Αν τούτο συνέβαινε, τότε νοηματικά αυτός ο αφορισμός θα αφορούσε και τον ίδιο. Είναι όμως γενικά γνωστό ότι ως καθηγητής Πανεπιστημίου όχι μόνο δεν απαξίωσε τον θεσμό του Πανεπιστημίου, αλλά σαφώς τον εξύψωσε.
Τώρα για τις θεωρίες του Τσόρτιλ, αυτές που μπορούν να εξισωθούν με εκείνες του λαγού έχουν τόση αξία, όση και η μεγαλοστομία του ότι “οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες”, που ξεχάστηκε στο νησί των λωτοφάγων. Την ίδια αξία έχει και αυτό που λέχθηκε από κάποιους ότι “ο ελληνικός λαός είναι διεφθαρμένος”. Συνετό είναι να μη μιλάει κάποιος σε καθρέπτη γιατί παθαίνει σύγχυση ως προς το πρόσωπο που απευθύνεται.
Και θα προσθέσω αυτό που γράφεται στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο (Ζ 5) “υποκριτά, έκβαλε πρώτον την δοκόν εκ του οφθαλμού σου, και τότε διαβλέψεις εκβαλείν το κάρφος εκ του οφθαλμού του αδελφού σου”. Είναι άλλωστε γνωστό ότι, όταν υπάρχει διεφθαρμένος, υπάρχει και διαφθορέας. Και είναι ευνόητο ότι διαφθορέας της κοινωνίας δεν είναι κάποιος ασήμαντος. Ο λαός μας λέει «τα ποντίκια έφαγαν το τυρί», ενώ αυτό μπορεί να το έφαγε ένα. Είναι λοιπόν όσοι υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον διαφθορείς; Όχι, βέβαια. Γιατί αν κάτι τέτοιο ίσχυε, τότε θα πρέπει όλοι μας, μηδενός εξαιρουμένου, να ψαχθούμε, κοιτάζοντας καθρέπτη.
Από τους αρχαιότατους χρόνους είναι γνωστή η έννοια της “παρρησίας”, που θεωρούνταν από τους ομηρικούς χρόνους ως ένα από τα κύρια γνωρίσματα των ελεύθερων πολιτών “ουδέν αν είη τοις ελευθέροις μείζον ατύχημα του στερέσθαι της παρρησίας” Δημοσθένης Παρά Στοβαίω (βλ. Τηλεμάχου Φιλιππίδη, Η προστασία των δεδικαιολογημένων συμφερόντων κ.λπ., σελ. 30 επ.). Αυτή, που δεν φαίνεται να υπήρχε τουλάχιστον από παλιά σε άλλους λαούς, δημιουργεί και το πρόβλημα του ευκολοκατάκριτου με γενίκευση. Αυτό είναι άδικο για τους χιλιάδες που υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον.
Ο λαός αυτός, στον οποίο περιλαμβανόμαστε όλοι, είναι κατά τρόπο εξηγήσιμο πονόψυχος για τους επίορκους. Επί 400 χρόνια, στα χρόνια της “μεγάλης σιωπής” (κατά τη γνωστή φράση του Εμμανουήλ Ροΐδη), στρεφόταν κατά του τότε κράτους που τους καταδυνάστευε. Έτσι και τώρα βριζόμαστε όλοι, άλλα όταν έλθει η ώρα της κρίσης, χορτασμένοι από τις αλληλοκατηγορίες, σχεδόν επαινούμε τους συγκεκριμένους διαφθορείς της κοινωνίας.
Κραυγές αγωνίας εκπέμπει κάθε χρόνο ο Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης, όπως είναι πασίγνωστο. Δεν δυσκολεύομαι να πω ότι και η Δικαιοσύνη δείχνει ανοχή, με συνέπεια να υφίσταται ο λαός τα πασίγνωστα. Αυτό πρέπει να σταματήσει και να αποδοθούν οι νόμιμες ευθύνες σε όποιους παραβάτες του νόμου. Αυτοί διαφθείρουν την κοινωνία, όντας άθλιοι από τη φύση τους. Ο ασήμαντος, προκειμένου να μην τον ταλαιπωρεί ο άθλιος υπάλληλος, θα αναγκαστεί να τον δωροδοκήσει, μεταβαλλόμενος και ο ίδιος σε άθλιο με την αίσθηση και της ταπείνωσης.
Η συνομοταξία των αθλίων, ως επίορκων, υπαλλήλων περιλαμβάνει πολλούς στους κόλπους της; Όχι. Ασφαλώς όχι. Οι πολλοί είναι έντιμοι οικογενειάρχες. Οι λάσπες, όμως, που πέφτουν στους άθλιους επίορκους φθάνουν και στους έντιμους. Και τότε “φωνάζει ο κλέφτης για να φοβηθεί ο νοικοκύρης”.
Αλλά για τα τρωκτικά, που θα υπάρχουν πάντοτε, χρειάζονται ισχυροί γάτοι. Επί του προκειμένου, οι πέντε πρώτοι κατηγορούμενοι υπάλληλοι σε ποια άραγε κατηγορία υπάγονται; Αυτό θα το πει ο νόμος υπό την προϋπόθεση ότι οι συγκεκριμένες πράξεις τους εμπίπτουν ή δεν εμπίπτουν στην αφηρημένη περιγραφή που κάνει αυτός. Αν οι πράξεις τους εμπίπτουν στον νόμο, τότε οι κατηγορούμενοι εμπίπτουν στην κατηγορία των επίορκων και πρέπει να πληρώσουν τα επίχειρα των πράξεών τους. Αν δεν εμπίπτουν, θα επιστρέψουν στις οικογένειές τους…».
Για να έχει ο λαός προοπτική (όχι ελπίδα)…
«[…] Οι καιροί μας είναι εχθροί της αρετής. ‘‘Tempora inimica virtuti’’ έλεγε ο Κικέρων. Είναι καιροί νοθείας της αρετής και κιβδηλείας των αξιών. Οι πράξεις των ανθρώπων είναι κυρτές και οι επόμενες υπερπηδούν πολύ γρήγορα τις προηγούμενες, χάνονται στην καθολικότητα, όπως τα κύματα της θάλασσας, κατά τέτοιον τρόπο ώστε να διαφεύγουν τον έλεγχο κατά το πιο μεγάλο μέρος. Αυτή η ηθική αμβλύτητα, η αδηφάγα επιδίωξη του εύκολου πλουτισμού, το ακόρεστο κυνήγι του κέρδους, δυστυχώς καλλιεργούνται ως πρότυπα ζωής, διαχέονται μέσα στο κοινωνικό σώμα και δημιουργούν έναν επικίνδυνο μιθριδατισμό που ναρκώνει τις αντιστάσεις. Οι κατηγορούμενοι προέβησαν στις πράξεις τους lucri causa (=με σκοπό το κέρδος) με ιδιαίτερα μεγάλη ζημία του ελληνικού Δημοσίου.
Κύριοι δικαστές, εδώ η αποστολή μου τελείωσε. Αρχίζει τώρα η δική σας. Αναμένω την κρίση σας με απόλυτη εξ ορισμού εμπιστοσύνη. Οι κακοί δύσκολα τιθασεύονται και δεν γνωρίζουν, ατυχώς, άλλο ανασχετικό φραγμό από τον φόβο της τιμωρίας. “Μάστιγι μετά κέντρων μόλις υπείκων” έλεγε ο Πλάτων (Φαιδρός 253). Σεις έχετε τη μάστιγα της Δικαιοσύνης ανά χείρας. Φραγγέλιο πήρε ο Χριστός (κατά Ιωάννην, Β-1.5). Το ίδιο είναι, “Εμοί μεν ουν διήγηται και βεβοήθηται… τω νόμω. Εν υμίν δ’ εστί σκοπείν τα λοιπά προς υμάς αυτούς και δικάζειν τα δίκαια” (Αντιφών).
Οι κατηγορούμενοι τέλεσαν τις πράξεις που προανέφερα και πρέπει να κηρυχθούν ένοχοι για να έχει και βάσιμη ευνοϊκή προοπτική και ο λαός, στο όνομα του οποίου και εφαρμόζονται οι νόμοι. Και λέω προοπτική και όχι ελπίδα, γιατί ετούτη και ο φόβος ταλαιπωρούν τον άνθρωπο, κατά τον Λουκιανό, που θεωρεί ελεύθερο άνθρωπο “τον μήτε ελπίζοντα τι, μήτε δεδιότα”. Αν έτσι γίνει, δεν θα υπάρχει μελαγχολία με την οποία άρχισα την πρότασή μου.
Τελειώνοντας έχω να πω και τα εξής: ο δικανικός λόγος δεν είναι φιλολογικό κατασκεύασμα, αλλά θετικό ακρόαμα. Λέγεται για να ακουστεί και όχι για να αναγνωσθεί. Είναι πράξη επίκαιρης πνευματικής ελευθεριότητας και έχει ως σκοπό την προσήλωση στη σκέψη και όχι την αισθητική τέρψη. “Λέγειν περί των ων οίσθα σαφώς και περί ων αναγκαίον ειπείν” (Ισοκράτης, Προς Λημόνικον 4/41). Ο ακροατής, και τέτοιος είναι και ο δικαστής, πρέπει να συλλαμβάνει τη σκέψη του ρήτορα και εν προκειμένω του εισαγγελέα “εν πτήσει”, διότι δεν έχει δυνατότητα χρονικής στάθμευσης, για άνετη νοηματική παρακολούθηση κατά βούληση, καθώς έχει ο αναγνώστης γραπτού κειμένου. Γι’ αυτό, όπως και το ρέον ύδωρ του ποταμού, έτσι και στον προφορικό λόγο, η διαύγεια επιτρέπει την ασφαλή εκτίμηση του βάθους και την εν γένει κατόπτευση του βυθού.
Η διαφάνεια διευκολύνει την προφάνεια του δικανικού λόγου. Ωστόσο, η ανάγνωση ως γραπτού κειμένου της αγόρευσης του εισαγγελέα ίσως έχει πολλά να προσφέρει στην έκδοση δίκαιης απόφασης, ιδίως κατά τη διάσκεψη του Δικαστηρίου (βλ. Σ. Κανίνια, Ο σκοπός αγορεύσεως του Εισαγγελέως, Ποιν Χρ. ΙΔ-6Τ8). Σας παραδίδω, λοιπόν, την αγόρευσή μου γραπτή “διά τα καθ’ υμάς” και ζητώ να περιληφθεί αυτούσια στην απόφαση που θα εκδώσετε…».
«Να πληρώνουν και οι πολιτικοί για τη ζημία»
Ο συνήγορος των επιχειρηματιών που συνεργάστηκαν με τις Αρχές για την αποκάλυψη του σκανδάλου, Χρήστος Κάτσιος, μεταξύ άλλων, ζήτησε να πληρώνουν για τις ζημιές και οι πολιτικοί, αν δεν κάνουν όσα ορίζει ο νόμος για την επιστροφή χρημάτων και την επανόρθωση ζημιών.
Ο κ. Κάτσιος επεσήμανε ότι κανείς καταδικασμένος δεν επέστρεψε έστω και μια δραχμή και καμία κρατική αρχή δεν έκανε το παραμικρό για να ζητήσει πίσω τα χρήματα ή να κατάσχει περιουσιακά στοιχεία των δραστών. Από τους καταδικασθέντες, τέσσερις βρέθηκαν με καταθέσεις στη «λίστα Λαγκάρντ»! Ο κ. Κάτσιος είπε, μεταξύ άλλων:
«[…] Είναι απαραίτητο να αναφερθεί εδώ ότι η οικονομική ζημία που προκαλεί κάθε δημόσιος υπάλληλος στη χώρα και έχει την ιδιότητα του δημοσίου υπολόγου, εκ του νόμου ή de facto, όπως είναι οι υπουργοί, υφυπουργοί, πρόεδροι ν.π.δ.δ., δημοσίων οργανισμών, δήμαρχοι κ.λπ. ευθύνονται για οποιαδήποτε ζημία έχει προκληθεί στο κράτος από ενέργεια ή παράλειψή τους, έστω κι αν έχει προκληθεί εξ αμελείας βάσει του υφιστάμενου νομικού καθεστώτος ακόμη κι αν δεν έχουν τιμωρηθεί από τα Ποινικά Δικαστήρια. Ο καταλογισμός της ζημίας που υπέστη το ελληνικό κράτος γίνεται και στα πολιτικά πρόσωπα ανεξάρτητα από τον νόμο περί ευθύνης υπουργών και ανεξάρτητα ακόμη αν έχουν παραπεμφθεί ή όχι ενώπιων των ποινικών δικαστηρίων. Επισημαίνεται ακόμη ότι η παραγραφή σε αυτές τις περιπτώσεις είναι εικοσαετής.
Εν ολίγοις, για τις πράξεις ή τις παραλείψεις πολιτικών προσώπων και όλων των άλλων που αναφέρθηκαν ανωτέρω με τις οποίες προκάλεσαν οικονομική ζημία στο ελληνικό Δημόσιο που έλαβαν χώρα από το 1993 έως σήμερα, υπάρχει δυνατότητα τώρα να τους καταλογιστεί η ζημία και να επιστραφούν τα χρήματα στο ελληνικό Δημόσιο. Το μόνο που αναζητείται σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η ύπαρξη ζημίας και ο οικονομικός επιθεωρητής που διενεργεί τον έλεγχο οφείλει αμέσως να την καταλογίσει. Αυτό, βεβαίως, σε ελάχιστες περιπτώσεις έχει γίνει έως σήμερα, με αποτέλεσμα να μην έχει αποκατασταθεί η ζημία του ελληνικού κράτους, κάτι που κάθε μέρα ο ελληνικός λαός επιζητεί. Ιδιαίτερα δε στη Θεσσαλονίκη, οι οικονομικοί επιθεωρητές, οι οποίοι διερεύνησαν ή διερευνούν τις παράνομες δραστηριότητες των υπαλλήλων, σπανίως έχουν καταλογίσει τη ζημία του ελληνικού Δημοσίου, παρότι την έχουν διαπιστώσει, σε ένα πνεύμα περιφρονήσεως της κειμένης έννομης τάξεως, με αποτέλεσμα να έχουμε τα φαινόμενα αυτά. Βεβαίως, η ευθύνη των οικονομικών επιθεωρητών είναι τεράστια, τόσο ποινική όσο και οικονομική έναντι του ελληνικού Δημοσίου, και αν εφαρμοστούν οι νόμοι που ισχύουν, θα πρέπει οι ίδιοι να κληθούν ενώπιον της Δικαιοσύνης για τα αδικήματα που έχουν διαπράξει, παράλληλα δε να καταλογιστεί σε αυτούς η οικονομική ζημία, την οποία δεν καταλόγισαν στους επίορκους υπαλλήλους…».
