Του Γιώργου Αλοίμονου
Οι πρόσφατες (αντικρουόμενες) διαδηλώσεις στο Σύνταγμα δεν είναι μόνο στοιχείο δημοκρατίας, αλλά και λόγος ανησυχίας.
Έχουν ξεκινήσει ως λογική από την εποχή των (τάχα) «Αγανακτισμένων». Ένα περίεργο μείγμα πολιτών (από αντιεξουσιαστές μέχρι νεοναζί) προσπάθησε τότε να καταδείξει τη διαφωνία του για τη λιτότητα που επέβαλαν τα μνημόνια. Είναι ακόμη νωπή η λαϊκίστικη προσέγγιση ακόμα και καλλιτεχνών, που νόμιζαν ότι διοργάνωναν τη «νέα μεταπολίτευση». Κατά πολλούς, αυτές οι διαδηλώσεις ήταν ένας έξυπνος τρόπος για τον ΣΥΡΙΖΑ να «ροκανίσει» την τότε κυβέρνηση.
Τις τελευταίες εβδομάδες και ειδικότερα από την 25η Ιανουαρίου στην Ελλάδα έχει συντελεστεί μια σημαντική αλλαγή. Η «διαμαρτυρόμενη Αριστερά» επελέγη από τον ελληνικό λαό και ξεκίνησε η «σκληρή διαπραγμάτευση».
Τα πράγματα ή αυτό που λέγεται διαπραγμάτευση έχουν φτάσει στο τέλος του δρόμου. Και οι πολίτες αντιδρούν. Έχουν δημιουργηθεί δύο (αντιτιθέμενα) μπλοκ: αυτοί που εναντιώνονται στη λιτότητα και αυτοί που θέλουν να μείνουμε στην Ευρώπη.
Πολλοί επισημαίνουν ότι αυτά τα δύο μπλοκ δεν είναι διαφορετικά. Το σκεπτικό είναι ότι κανένας Έλληνας δεν θέλει τη λιτότητα, όπως και όλοι(;) οι Έλληνες θέλουν την Ευρώπη. Άλλωστε, η σημερινή κυβέρνηση δεν έχει εντολή για την έξοδο από το ευρώ. Ή μήπως δεν είναι έτσι;
Οι συγκεντρωμένοι του μπλοκ «Μένουμε Ευρώπη» δεν είναι απόλυτα απο-ιδεολογικοποιημένοι. Όπως και αυτοί που είναι κατά της λιτότητας, δεν μαζεύτηκαν αυτοβούλως. Οι μεν –οι «Μένουμε Ευρώπη»– είναι κοντά στα κόμματα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, οι δε –οι «δεν θέλω λιτότητα»– βρίσκονται κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ.
Με αυτά τα δεδομένα, είναι υγιές που οι πολίτες συμμετέχουν στις εξελίξεις και δίνουν το «παρών», που δεν είναι αδρανείς. Ειδικότερα, το «φιλοευρωπαϊκό μπλοκ» αποτελεί μια σημαντική κρίσιμη μάζα, που μπορεί να σχηματοποιήσει τα νέα δεδομένα, τώρα που τελειώνει η αθωότητα της «μετα-μεταπολίτευσης».
Όμως, η παρουσία «αντιεξουσιαστών» (που έχουν ονοματεπώνυμο) που απείλησαν, έκαψαν σημαίες και τρομοκράτησαν με τρόπο ακραίο, στα όρια του φασισμού, καταδεικνύει ότι κάποιοι θέλουν έναν νέο διχασμό, κάποιοι επιθυμούν να πάρουν ρεβάνς. Από ποιους και γιατί;
Η Δημοκρατία σε αυτήν τη χώρα έχει περάσει πολλά. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε κάποιοι να ακυρώσουν το δικαίωμα δημοκρατικής έκφρασης κανενός, αλλά, συγχρόνως, κανείς δεν έχει δικαίωμα να επιβάλει διχασμό κάτω από οποιαδήποτε συνθήκη.
Ίσως ήρθε η ώρα να εγκαταλείψουμε την ιδεολογική μπαρούφα του διπόλου μνημόνιο-αντιμνημόνιο και τις ιδεολογικές ονειρώξεις και να γίνει μια μεγάλη συγκέντρωση στο Σύνταγμα με τίτλο «Είμαστε Έλληνες και θα τα καταφέρουμε μέσα στην Ευρώπη».
