Της Μαρίνας Πρωτονοταρίου
Συνεταίρος των επιχειρήσεων… το κράτος, στο οποίο –με τα νέα μέτρα– θα καταλήγει το 57% των κερδών των μεγάλων επιχειρήσεων, όσο είναι και το τελικό πραγματικό κόστος της φορολογίας. Περισσότερο πλήττονται οι μεγάλες επιχειρήσεις με κέρδη άνω των 500.000 ευρώ, που μπορεί να είναι οι λιγότερες, δημιουργούν όμως γύρω τους ένα ολόκληρο οικονομικό οικοσύστημα εργαζόμενων, πελατών και προμηθευτών, το οποίο θα διαταραχθεί επικίνδυνα, καθώς καλούνται να καταβάλουν συνολικό φόρο 57%, από 37% πριν, και αύξηση των εργοδοτικών εισφορών.
Πιστή στην ιδεολογική της αριστερή εμμονή –να πληρώσουν οι ισχυρότεροι οικονομικά– η κυβέρνηση δεν υπολογίζει τις επιπτώσεις που θα υπάρξουν για τους πλέον αδύναμους, που είναι οι ιδιωτικοί υπάλληλοι και οι άνεργοι. Η πολιτική που έχει μοναδική προτεραιότητα να κρατήσει άθικτα τα κεκτημένα των δημοσίων υπαλλήλων καταλήγει να κάνει διάκριση εναντίον των πιο ευπαθών οικονομικά ομάδων, που είναι οι άνεργοι, οι ανασφάλιστοι εργαζόμενοι και οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, οι οποίοι αντιμετωπίζονται ως παιδιά ενός κατώτερου θεού.
Με τον φόρο επιχειρήσεων να «σκαρφαλώνει» στο 29% (από 26%), τον φόρο μερισμάτων στο 10%, την έκτακτη εισφορά στο 12% για τις επιχειρήσεις και τον φόρο στο 8% για τους ιδιώτες, ανεβάινει ο συντελεστής των επιχειρήσεων στο 57%, ποσοστό απαγορευτικό για επενδύσεις. Όπως επισημαίνει ο πρόεδρος της KPMG, κ. Μάριος Κυριάκου: «Μπορεί να είναι θετικό το ότι γλυτώνουμε τη χρεοκοπία, που είναι η απόλυτη καταστροφή, όμως οι συνθήκες αυτές που δημιουργούνται για τον ιδιωτικό τομέα απομακρύνουν τις επενδύσεις και θα οξύνουν το πρόβλημα στην αγορά εργασίας».
Η παραγωγική οικονομία μπαίνει στο στόχαστρο, αφού επιλέγοντας την υπερφορολόγηση δυσχεραίνει τη λειτουργία των επιχειρήσεων που, εκτός από την ακριβή ρευστότητα, έχουν να αντιμετωπίσουν και την υπέρμετρη φορολογία. Τη στιγμή, μάλιστα, που αν υπήρχε μια ελπίδα για τους 1,3 εκατ. ανέργους θα ήταν από τις επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα, που θα μπορούσαν σε ένα αναπτυξιακό περιβάλλον να συνδράμουν στη μείωση της ανεργίας και στην ανάπτυξη της οικονομίας.
Πλέον, όμως, αυτό είναι αμφίβολο, όταν έχουν να «σηκώσουν» έναν συντελεστή φορολόγησης των εταιρικών κερδών που είναι κατά έξι ποσοστιαίες μονάδες υψηλότερος από τον μέσο ευρωπαϊκό όρο, από τις υψηλότερες εργοδοτικές εισφορές σε ολόκληρη την Ευρώπη, τον τέταρτο υψηλότερο φορολογικό συντελεστή ΦΠΑ και ένα από τα δυσμενέστερα φορολογικά καθεστώτα για τα στελέχη επιχειρήσεων.
Κόστος χρηματοδότησης και φορολογίας
Ταυτόχρονα, ο κίνδυνος για περισσότερες μεταφορές έδρας εκτός Ελλάδας γίνεται μεγαλύτερος, αφού στα πολλαπλά κόστη χώρας –όπως το κόστος ενέργειας, μεταφορών και, κυρίως, τα χρηματοοικονομικά– προστίθενται και τα αυξημένα φορολογικά κόστη. Όπως είπε στην πρόσφατη Γενική Συνέλευση ο διευθύνων σύμβουλος της Τιτάν, κ. Παπαλεξόπουλος, «μένουμε Ελλάδα… προς το παρόν», αναφέροντας ότι ναι μεν πρόθεση του ομίλου τσιμέντων είναι να παραμείνει στην Ελλάδα, πλην όμως «θα πρέπει να ζυγίσουμε όλα τα ενδεχόμενα και να γνωρίζουμε για πόσο ακόμη οι επιβαρύνσεις μας θα είναι δυσβάσταχτες. Η Τιτάν είναι μια διεθνής εταιρεία που αντιμετωπίζει τον διεθνή ανταγωνισμό με τα ελληνικά μειονεκτήματα της ακριβής χρηματοδότησης. Αυτό μπορούμε να το αντέξουμε για λίγο, αλλά όχι αν συνεχιστεί σε συνδυασμό με ένα δυσμενές φορολογικό περιβάλλον. Οι οικονομικοί νόμοι είναι αδυσώπητοι», σημείωσε, εξηγώντας ότι «προέχει το συμφέρον των μετόχων του ομίλου». Στο ίδιο πνεύμα και ο πρόεδρος της Μυτιληναίος, κ. Ευ. Μυτιληναίος, είχε τονίσει ότι «θέμα μετεγκατάστασης δεν υπάρχει σήμερα και θέλω να πιστεύω ότι δεν θα βρεθούμε στο μέλλον σε τέτοια κατάσταση, ώστε να μου ζητηθεί από τους ξένους μετόχους της εταιρείας κάτι τέτοιο». Όπως εξήγησε, «το χρηματοοικονομικό κόστος της εταιρείας για το 2014 ήταν 70 εκατ. ευρώ, ενώ αν η εταιρεία ήταν στη Γερμανία θα ήταν 20 εκατ. ευρώ» και πρόσθεσε με νόημα πως αυτά τα 50 εκατ. ευρώ είναι χρήματα των μετόχων που χάνονται.
