Του Λάζαρου Λασκαρίδη
Μια ανοιχτή τράπουλα έχει μπροστά του ο πρωθυπουργός, ώστε να μπορέσει να ξεπεράσει το πολιτικό πρόβλημα της κυβέρνησής του παράλληλα με το μείζον-οικονομικό της χώρας.
Οποιαδήποτε λύση ή αδιέξοδο προκύψει στο οικονομικό πρόβλημα θα έχει αντίκτυπο στο πολιτικό και, στο πλαίσιο αυτό, τα χαρτιά (αριθμοί και φιγούρες) δείχνουν τρία σενάρια: δημοψήφισμα, εκλογές ή ανασχηματισμός.
Το δημοψήφισμα το θέλει ο κ. Τσίπρας και από το Μέγαρο Μαξίμου, τουλάχιστον, έχει δοθεί η «γραμμή» προς τα στελέχη της άμεσης επιρροής του να το έχουν στην πρώτη σειρά του δημόσιου λόγου τους. Εκτιμούν ότι έτσι θα είναι σε θέση να ξεπεράσουν, σε πρώτη φάση, το πολιτικό πρόβλημα που θα δημιουργηθεί όχι μόνο στην ευρύτερη κοινωνία, αλλά και στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, στο ενδεχόμενο συμφωνίας ή αδιεξόδου στο ζήτημα του χρέους.
Οι πρόωρες κάλπες
Η απειλή (έτσι θεωρείται από την αντιπολίτευση) της πρόωρης κάλπης «έχει καθαρά κομματικά και όχι εθνικά χαρακτηριστικά» και όλα δείχνουν ότι οι περισσότεροι από τους μη συγκυβερνώντες πολιτικούς φορείς, όπως αποκάλυψε το «Π» από τις 25 Απριλίου, θα εξετάσουν σοβαρά το ενδεχόμενο να καλέσουν τα μέλη και τους φίλους τους να μην πάρουν μέρος στο δημοψήφισμα, αν τελικά αυτό προκηρυχθεί.
Από τη στιγμή, όμως, που η αντιπολίτευση κρατά ανοιχτό ακόμα και το ενδεχόμενο «αποχής», υπάρχει έντονος προβληματισμός στο Μέγαρο Μαξίμου για το αν θα πρέπει να προχωρήσει σε αυτό το βήμα. Και αυτό διότι θα είναι μεγαλύτερο το διακύβευμα αν στηθούν κάλπες και σε αυτές πάρει μέρος μόνο ο κύριος όγκος των ψηφοφόρων του κυβερνητικού στρατοπέδου από το να παραμείνει ως έχει η πολιτική κατάσταση.
Παρά το γεγονός, όμως, ότι το τοπίο διαγράφεται με τα παραπάνω χαρακτηριστικά, η πιθανότητα της λήψης κυβερνητικής απόφασης για τη διενέργεια δημοψηφίσματος έχει περισσότερες πιθανότητες από εκείνη για την προκήρυξη πρόωρων εκλογών. Και αυτό διότι οι τελευταίες, βάσει των προβλέψεων του καταστατικού χάρτη της χώρας, μπορούν να διενεργηθούν –για τους επόμενους οκτώ και πλέον μήνες– μόνο από υπηρεσιακή κυβέρνηση.
Σε καμία περίπτωση, πλην εξαιρετικής, ο κ. Τσίπρας και το στενό επιτελείο του θα ελάμβαναν αυτό το ρίσκο. Διότι, μια προσωρινή εγκατάλειψη του Μεγάρου Μαξίμου και των υπουργικών καρεκλών θα μπορούσε να οδηγήσει και σε οριστική! Όχι, δηλαδή, σε ακόμα μεγαλύτερη πλειοψηφία, αλλά σε «οικουμενικές» λύσεις.
Άλλοι φεύγουν, άλλοι μπαίνουν
Άλλο ενδεχόμενο (όχι ιεραρχικά, πάντως, αφού για την υλοποίησή του αρκεί, ουσιαστικά, μια υπογραφή) είναι αυτό του ανασχηματισμού.
Ήδη, ο πρωθυπουργός έχει αποφασίσει, όποτε και αν κάνει αυτό το βήμα, να προχωρήσει σε μετακίνηση του Γιάνη Βαρουφάκη από το υπουργείο Οικονομικών. Ως πιθανότεροι αντικαταστάτες του φέρονται ο «υπερυπουργός» Οικονομίας, Γιώργος Σταθάκης, και ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών, Ευκλείδης Τσακαλώτος.
Αμυδρά ακούγεται και το όνομα του τελευταίου «τσάρου» της κυβέρνησης Σημίτη, Νίκου Χριστοδουλάκη, ο οποίος από περιοδικός αρθρογράφος της «Αυγής», προεκλογικά, έγινε αντιπρόεδρος της Eurobank, μετεκλογικά. Τα προσόντα βεβαίως γι’ αυτήν τη θέση διαθέτει και η Λούκα Κατσέλη, αλλά εκτιμάται ότι δύσκολα θα άφηνε τη «σιγουριά» της Εθνικής Τράπεζας για την… ηλεκτρική καρέκλα.
Δυσαρεστημένο είναι το Μέγαρο Μαξίμου και από τη (μεταξύ του) συνεργασία του διδύμου του υπουργείου Παιδείας (Αριστείδης Μπαλτάς – Τάσος Κουράκης) με τον πρώτο, ως εξωκοινοβουλευτικό, να είναι φαβορί προς αποχώρηση.
Πρόβλημα, αλλά… οικογενειακό, υπάρχει και με ένα άλλο δίδυμο, αυτό του αναπληρωτή υπουργού Ναυτιλίας, Θοδωρή Δρίτσα (η παραμονή του θα κριθεί από τη στάση του στο θέμα του ΟΛΠ), και της συζύγου του, Τασίας Χριστοδουλοπούλου, αναπληρώτριας υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής, λόγω της ανεπιτυχούς επικοινωνιακά δημόσιας παρουσίας της σε θέματα του αντικειμένου της.
Με το «ένα πόδι» εκτός κυβέρνησης είχε βρεθεί πρόσφατα ο αναπληρωτής υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Γιάννης Πανούσης, λόγω διαφορετικής αντίληψης, τόσο με τον πολιτικό του προϊστάμενο υπουργό Εσωτερικών, Νίκο Βούτση, όσο και με άλλους συναδέλφους του. Ωστόσο, τον διέσωσε ο πρωθυπουργός με προσωπική του παρέμβαση (επίσκεψη στην Κατεχάκη). Ενδεχομένως, προσωρινά…
Όμως τρίζει και η καρέκλα τού (επίσης εξωκοινοβουλευτικού) υπουργού Δικαιοσύνης, Νίκου Παρασκευόπουλου, ο οποίος εσχάτως απέκτησε ξαφνικά και υφυπουργό, ενώ υπό κρίση είναι και ο αναπληρωτής υπουργός Υποδομών, Χρήστος Σπίρτζης.
Εξάλλου, με την έξοδο φλέρταρε, λόγω προσωπικών του επιλογών, και ο αναπληρωτής υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης, Γιώργος Κατρούγκαλος.
Και οι… εφεδρείες
Στην άλλη πλευρά του λόφου, βρίσκονται οι (προς υπουργοποίηση) εφεδρείες, οι οποίες δεν είναι και πολυάριθμες. Τον χορό ανοίγει ο «εξορισμένος» ευρωβουλευτής Δημήτρης Παπαδημούλης και τον συνεχίζουν ο α΄ αντιπρόεδρος της Βουλής, Αλέξης Μητρόπουλος (το Μαξίμου θα θελήσει να τον έχει «στο μαντρί» για την αποτροπή διαφοροποίησής του), ο β΄ αντιπρόεδρος, Γιάννης Μπαλάφας, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος, Νίκος Φίλης, η άλλη εκπρόσωπος, Όλγα Γεροβασίλη, και έως έναν βαθμό ο αποστασιοποιημένος Γιάννης Μηλιός.
Επίσης, ο τέως γραμματέας της ΚΠΕ του κόμματος, βουλευτής Β΄ Αθηνών, Δημήτρης Βίτσας, ο πρώτος σε σταυρούς βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης, Γιάννης Αμανατίδης, ενώ το «ισχυρό χαρτί» ακούει στο όνομα Ρένα Δούρου, η οποία όμως μόνο με μια εξαιρετικά δελεαστική πρόταση θα άφηνε την Περιφέρεια Αττικής.
Τέλος, σε ό,τι αφορά τα πρόσωπα της Αριστερής Πλατφόρμας του Παναγιώτη Λαφαζάνη, όλα θα κριθούν από τη γενικότερη πολιτική στάση της.
