Η κατάστασή σας είναι πολύ σοβαρή, κ. πρόεδρε, και πρέπει να το προσέξετε. Κάποιος να σας δει, γιατί η εικόνα που παρουσιάζετε είναι ιδιαιτέρως ανησυχητική.
*** Πήγατε στη Σύνοδο Κορυφής για το προσφυγικό. Και επιστρέφοντας από τις Βρυξέλλες, εμφανισθήκατε, κ. πρόεδρε, περιχαρής. Με τον «αέρα» του νικητή. Μας ανακοινώσατε, με τον πιο επίσημο τρόπο, ότι «απομονώθηκαν εκείνοι που ήθελαν να απομονώσουν την Ελλάδα». Όσοι ήθελαν να κλείσει οριστικώς η βαλκανική οδός διελεύσεως των προσφύγων. Να κλείσουν τα ελληνικά σύνορα. Αλλά τα σύνορα έκλεισαν. Ύστερα δεχθήκατε τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Ντόναλντ Τουσκ. Και υποτίθεται ότι υπήρχε μεταξύ σας συναντίληψη για τις εξελίξεις.
Μετά ο κ. Τουσκ, με «τιτίβισμα» στον επίσημο λογαριασμό του στο γνωστό μέσο κοινωνικής δικτύωσης… χαιρέτισε το κλείσιμο των συνόρων που αποφάσισαν Σλοβενία, Σερβία και Σκόπια. Και όχι μόνον αυτό, αλλά μας ενημέρωσε ότι δεν πρόκειται για κανενός είδους μονομερή ενέργεια των συγκεκριμένων χωρών, εκ των οποίων η μία, η Σλοβενία είναι και μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αλλά για εφαρμογή της απόφασης που πήρατε και οι 28 ηγέτες στη Σύνοδο Κορυφής.
Τα πράγματα, δυστυχώς, είναι απλά: Είτε ο Ντόναλντ Τουσκ, εξ ονόματος και των 28, τους οποίους εκπροσωπεί περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, λέει ψέματα, είτε εσείς, άλλα συμφωνήσατε στις Βρυξέλλες και άλλα μας είπατε στην Αθήνα. Και ο κοινός νους λέει ότι είναι μάλλον αδύνατο να τολμήσει οποιοσδήποτε θεσμικός παράγων της ΕΕ να πει δημοσίως, κάτι το οποίο θα προκαλούσε την αντίδραση και των 28. Να τους βγάλει όλους ψεύτες, χωρίς να αντιδράσουν. Ενώ είναι ευκολότερο να βγάλει ψεύτη μόνο έναν από τους 28. Και ποιος να είναι, άραγε, αυτός;
*** Ύστερα πήγατε στη μαρτυρική Σμύρνη και εμφανισθήκατε όλο «χα χα» και «χου χου», με τον «φίλο σας» Αχμέτ. Δεν λέω, ωραίες οι δηλώσεις αμφοτέρων για την «κοινή μας θάλασσα» και την «κοινή μας μοίρα». Για συνεργασία στον τουρισμό και άλλους τομείς.
Στην ουσία, όμως, στα θέματα που μας «καίνε» και διαμορφώνουν, στην πραγματικότητα, το κλίμα των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών, και τα οποία πράξατε άριστα να τα θέσετε, όπως η απειλή πολέμου και οι συστηματικές, παραβιάσεις του εθνικού εναερίου χώρου μας, αφήσατε αναπάντητη την πρόκληση του «φίλου Αχμέτ». Που σας είπε κυνικότατα ότι δεν πρόκειται να πάρει πίσω την απειλή πόλεμου, αν δεν παραιτηθούμε από το δικαίωμά μας να ορίσουμε τα χωρικά μας ύδατα στα δώδεκα μίλια. Και ακόμη κυνικότερα ξεκαθάρισε ότι αυτό που συμβαίνει στο Αιγαίο, πάνω από τα ελληνικά νησιά, θα συνεχισθεί. Διότι, κατά τη δική του άποψη, αυτό που εμείς «θεωρούμε» ως παραβιάσεις… δεν συμπίπτει με τη δική του εκτίμηση και αντίληψη. Και επανέλαβε την τουρκική θέση για «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο, όταν προχώρησε στον συμψηφιστικό ισχυρισμό ότι και εκείνοι θεωρούν πως εμείς παραβιάζουμε δικά τους δικαιώματα, αλλά δεν το παραδεχόμαστε.
Αυτά, κ. πρόεδρε, γιατί τα κάνατε «γαργάρα»; Τι δεν καταλάβατε από τους ισχυρισμούς του «φίλου Αχμέτ», ώστε να δώσετε μια άμεση απάντηση;
Να με συμπαθάτε, αλλά η περίπτωσή σας μου θυμίζει το πάθημα παλιότερου συναδέλφου, το κείμενο του οποίου είχε δημοσιευθεί με την ένδειξη: «Του επί τόπου αποσταλέντος και μηδέν αντιληφθέντος». Και μετά το ρεζιλίκι έφυγε στο εξωτερικό και δεν ξαναγύρισε.
Μόνο που από την γκάφα ενός δημοσιογράφου δεν κινδύνεψε η πατρίδα. Αλλά τι μας περιμένει όταν ένας πρωθυπουργός είτε παριστάνει ότι δεν καταλαβαίνει είτε, ακόμη χειρότερα, πράγματι δεν καταλαβαίνει τι αποδέχεται;
Αν δεν κλάψει το παιδί…
Σιγά σιγά μας προετοιμάζουν για το λαμπρό μέλλον που μας επιφυλάσσουν. Και, ως συνήθως, «γλώσσα λανθάνουσα τ’ αληθή λέγει». Όπως η γλώσσα της αναπληρώτριας υπουργού Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Θεανώς Φωτίου. Η οποία, μιλώντας σε πρωινή τηλεοπτική εκπομπή μας… καθησύχασε ότι «δεν είμαστε ακόμη χώρα του τρίτου κόσμου». Αλήθεια, πόσα τέρμινα θα διαρκέσει αυτό το «ακόμη», με τα θαύματα των μαθητευόμενων «μάγων»;
Μιλώντας για τη διαχείριση του προσφυγικού προβλήματος, η κα Φωτίου επεσήμανε μια δυσκολία σε ό,τι αφορά την εκταμίευση χρημάτων από την Ευρωπαϊκή Ένωση, στο πλαίσιο της «ανθρωπιστικής βοήθειας». Η δυσκολία έγκειται στο γεγονός ότι, ως τώρα, το κοινοτικό νομικό καθεστώς προβλέπει τέτοια βοήθεια μόνο για «τρίτες χώρες» και όχι για χώρες – μέλη της Ένωσης. Για τριτοκοσμικές, δηλαδή. Στην παρατήρηση του δημοσιογράφου ότι «εμείς δεν είμαστε τριτοκοσμική χώρα», η απάντηση της κα Φωτίου ήταν: «Ελπίζω όχι ακόμη». Όταν εκείνη… ελπίζει, εγώ αρχίζω να φοβάμαι.
Ειδικώς, όταν βλέπω τις εικόνες από τις απάνθρωπες συνθήκες μέσα στις οποίες γεννιούνται παιδιά των προσφύγων μέσα στα λασπόνερα της Ειδομένης. Και όταν ακούω ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση για την αντιμετώπιση αυτής της ανθρωπιστικής κρίσης που επιβάλλεται έξωθεν στην Ελλάδα, θα ξοδέψει το… τεράστιο ποσόν των επτακοσίων εκατομμυρίων ευρώ τα επόμενα τρία χρόνια.
Αν το πρόβλημα ήταν η ανικανότητα μιας δικής μας κυβέρνησης, θα ήταν ένα το κακό. Αλλά δεν είναι μόνον αυτό. Ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η ανευθυνότητα και η υποκρισία των εταίρων μας. Που αποδέχονται τη μεταφορά προβλημάτων του «τρίτου κόσμου» επί ελληνικού εδάφους, αλλά χωρίς το δικαίωμα της προς «τρίτους» βοηθείας. Προκλητική στάση. Που γίνεται ακόμη προκλητικότερη, όταν ακόμη δεν έχει υλοποιηθεί η υπόσχεση του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, για γενναία χρηματοδότηση προς αντιμετώπιση όχι πια της εισαγόμενης, αλλά της ενδημούσας «ανθρωπιστικής κρίσης». Την οποία, τουλάχιστον εκείνος, αποδέχεται. Όπως την αποδέχεται και ο ΟΟΣΑ. Αλλά ακόμη και ο «σκληρός» Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.
Αλλά, βεβαίως, για να ευαισθητοποιηθούν οι «ξένοι», έστω και αν είναι «εταίροι» μας, πρέπει εκείνοι που μας κυβερνούν να ενστερνισθούν το δίδαγμα της λαϊκής παροιμίας: «Αν δεν κλάψει το παιδί, δεν δίνει η μάνα το βυζί». Αντ’ αυτού πορεύθηκαν επί τόσο καιρό, με «μπροστάρη» τον αλήστου μνήμης Βαρουφάκη, αλλά και τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα, με την ανόητη θέση «δεν ζητάμε χρήματα, δεν θέλουμε χρήματα».
Πλην, «δει δη χρημάτων, ω άνδρες»… Συριζαίοι. Και άνευ τούτων ουδέν εστί γενέσθαι των δεόντων.
Του Γιώργη Μασσαβέτα
Όπως δημοσιεύτηκε με την εφημερίδα «Παρασκήνιο» του Σαββάτου 19/3
