Σε μια χρονική στιγμή που η χώρα πνίγεται στον «βούρκο των μνημονίων» και στον «βάλτο της Ειδομένης», σε μια ώρα που βάλλεται πανταχόθεν και πληρώνει, βεβαίως, αρκετά και από τα δικά της λάθη, το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί είναι η επιστροφή σε λογικές του παρελθόντος. Με αφορμή ένα φραστικό «λάθος» υπουργού, για το μέγιστο –για εμάς– θέμα της ονομασίας των Σκοπίων, επαναφέραμε επί τάπητος το « Μακεδονικό» και δημιουργούμε κλίμα κυβερνητικής κρίσης, σε μια δύσκολη συγκυρία.
Ασφαλώς, κανένας υπουργός δεν μπορεί, παρεκκλίνοντας από την εθνική γραμμή, να χαρακτηρίζει «Μακεδονία» τα Σκόπια. Και αν το κάνει, να αναλάβει τις ευθύνες του, έστω και αν ζητήσει συγγνώμη για το «λάθος».Όμως, η υποκρισία περισσεύει σε αυτόν τον τόπο.
Μπορεί να μην αντιδράσαμε, δηλαδή,στην τουρκική εντολή να μην προσγειωθεί το πρωθυπουργικό αεροσκάφος στη Ρόδο, μπορεί να δεχθήκαμε ως φυσιολογική την απάντηση του πρωθυπουργού στον Τούρκο ομόλογό του ότι οι διεκδικήσεις της Άγκυρας στο Αιγαίο και το casusbelli είναι κατάλοιπα άλλης εποχής, μπορεί να συμφωνήσαμε γα την παρουσία Τούρκων παρατηρητών στα ελληνικά νησιά για το προσφυγικό και μπορεί και εμείς «εν τη ρύμη του λόγου» να αποκαλέσαμε σε τηλεοπτική μας συνέντευξη Μακεδονία τη FYROM, αλλά για«γνωστούς» λόγους επαναφέρουμε το «Μακεδονικό» σε μια χρονική στιγμή,που μπορεί να μας αποφέρει πολιτικά οφέλη, όχι όμως εθνικά.
Δεν είναι δυνατόν,όμως,να απειλείται κυβερνητική κρίση και ο πρωθυπουργός να καθίσταται κυριολεκτικά όμηρος κάποιων, που αισθάνονται την ανάγκη να καταφύγουν σε παιχνίδια πολιτικής επιβίωσης. Βέβαια,ο κ. Τσίπρας βρίσκεται τώρα αντιμέτωπος με τις δικές του επιλογές, αναγκασμένος να διαχειριστεί μια κρίση που δεν μπορεί, ως συνήθως,να τη μεταθέσει ή να την προσπεράσει με επικοινωνιακά παιχνιδάκια. Είναι αναγκασμένος είτε να αποδεχθεί τον «εκβιασμό» για απομάκρυνση του κ. Μουζάλα και να συγκρουστεί με ένα μέρος, τουλάχιστον, των στελεχών του, είτε να ρισκάρει την απώλεια της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Αν ο κ. Καμμένος επιμείνει στο «βέτο» του κατά Μουζάλα, τότε ο κ. Τσίπρας θα βρεθεί σε πολύ δύσκολη θέση, αφού θα πρέπει να διαλέξει μεταξύ του υπουργού του και του κυβερνητικού του εταίρου. Αν επιλέξει να διώξει τον κ.Μουζάλα (όπερ και πιθανότερο), σε μία στιγμή, μάλιστα, που όλα τα σημαντικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ έχουν στηρίξει τον αναπληρωτή υπουργό με δηλώσεις τους, τότε η κυβέρνηση θα συνεχίσει να υφίσταται, αλλά ο κ.Τσίπρας θα είναι, επί της ουσίας, πρωθυπουργός σε ομηρία.
Εάν, από την άλλη, ο κ. Τσίπρας επιλέξει τη σύγκρουση με τον κ.Καμμένο, πράγμα μάλλον απίθανο, εναλλακτικές συνεργασίες ενδεχομένως να υπάρξουν, όμως κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει, πλέον, μια νέα προσφυγή στις κάλπες.Όποια επιλογή και να κάνει ο πρωθυπουργός,είναι προφανές ότι η κυβερνητική σταθερότητα θα βρίσκεται, πλέον, υπό διαρκή απειλή. Πόσο μπορεί,όμως,να αντέξει μια τέτοια κυβέρνηση, όταν μάλιστα έχει να συμφωνήσει στην αξιολόγηση, να ψηφίσει μέτρα και να αντεπεξέλθει στο αδιέξοδο του προσφυγικού;
Με δεδομένα,μάλιστα, τα ανοιχτά μέτωπα, αλλά και τα τεράστια προβλήματα διαχειριστικής ανικανότητας που εξελίσσονται καθημερινά,η κατάσταση περιπλέκεται ακόμα περισσότερο. Με συνέπειες, δυστυχώς, οδυνηρές για τη χώρα και με ορατό τον κίνδυνο να βρεθούμε και πάλι σε ένα σκηνικό αβεβαιότητας και αστάθειας, με τραγικές επιπτώσεις σε μια χειμαζόμενη οικονομία και μια βαθιά «τραυματισμένη» και οργισμένη κοινωνία.
Πικρή η αλήθεια. Η χώρα δεν βρέθηκε σε χειρότερη κατάσταση από αυτήν που είναι σήμερα, τα τελευταία 42 χρόνια της μεταπολίτευσης.
Βρισκόμαστε, ήδη,στον έκτο χρόνο του μνημονίου. Έχουμε δεχθεί τη μεγαλύτερη βοήθεια που έχει δεχθεί ποτέ χώρα στον κόσμο και υπoστήκαμε, εν καιρώ ειρήνης, τόσες θυσίες όσες κανένας άλλος ευρωπαϊκός λαός. Σε όλα αυτά τα χρόνια ακούσαμε υποσχέσεις και διαβεβαιώσεις για έξοδο «οσονούπω» από την κρίση και, προσφάτως, για ανάσταση της οικονομίας την ημέρα της Ανάστασης. Κάναμε υπερήφανα δημοψηφίσματα, εμπιστευθήκαμε όσους μας έταζαν φρούδες και ανέξοδες ελπίδες. Ανεχτήκαμε τις επιτόπιες μεταστροφές τους, αλλά τα μνημόνια πάνε κι έρχονται, χωρίς τελειωμό. Πληρώνουμε φόρους επί φόρων, δεχόμαστε τη μία περικοπή μετά την άλλη, χάρη στις ηρωικές διαπραγματεύσεις των κυβερνώντων,που μονίμως καταλήγουν σε χειρότερα αποτελέσματα από τις προηγούμενες.Με ανοιχτό και με πολλά προβλήματα διαχείρισης το θέμα της αξιολόγησης, με το προσφυγικό να συνθλίβεται από τις διογκούμενες εσωτερικές αντιδράσεις της Ευρώπης, η Ελλάδα πορεύεται χωρίς πυξίδα, χωρίς συνεκτική πολιτική, χωρίς καν ενιαίο εσωτερικό μέτωπο. Η πολιτική της κυβέρνησης εξαντλείται σε επικοινωνιακά εσωτερικά παιχνίδια,που πολύ γρήγορα καταρρέουν, κάτω από το βάρος της σκληρής πραγματικότητας. Η κυβέρνηση «τρέχει» μονίμως πίσω από τις εξελίξεις, αδυνατεί να χαράξει μια σταθερή γραμμή πλεύσης, ενώ η μία κρίση διαδέχεται την άλλη. Γι’ αυτό καταφεύγει στην πόλωση και σε ρητορικά φληναφήματα υπουργών, σε παιχνίδια χωρίς αντίκρισμα και σε άλλες ψεύτικες ελπίδες, που καταλήγουν σε προσωπικές και συλλογικές τραγωδίες. Τώρα, ωστόσο,δεν υπάρχει χρόνος, ούτε περιθώριο για άλλες εμπειρίες. Επτά χρόνια είναι υπεραρκετά. Ο ελληνικός λαός εξαντλήθηκε και δεν αντέχει αναστολές, αναμονές και πολιτικά παιχνίδια με προκάλυμμα εθνικά θέματα, «μάχη κατά της διαπλοκής» και «πόλεμο κατά ΜΜΕ». Έφθασε ο καιρός το πολιτικό σύστημα αλλά, κυρίως, βέβαια, η κυβέρνηση να αναλάβει πλήρως το βάρος που της αναλογεί, ώστε η χώρα να βαδίσει με συνέπεια τα τελευταία μέτρα του δρόμου για τη σταθεροποίησή της.
Του Φώτη Σιούμπουρα
Όπως δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Παρασκήνιο» το Σάββατο 19/3
