«Για να συνεχίσω να δουλεύω, πρέπει να είμαι έτοιμος ότι θα πληρώνω φόρους 26% από το πρώτο ευρώ. Το κόστος πώλησης των προϊόντων μου επιβαρύνεται με 23% ΦΠΑ και πάνω σ’ αυτό υπάρχει ένα επιπλέον 7% πρωτάκουστος φόρος πολυτελείας. Προφανώς δεν μπορώ να είμαι ανταγωνιστικός στην τιμολόγηση. Αλλά ούτε και στην παραγωγή μπορώ να ανταγωνιστώ αφού όλες οι λειτουργικές μου δαπάνες (ενέργεια, ηλεκτρικό ρεύμα, ασφαλιστικές και άλλες εισφορές, ΕΝΦΙΑ, μεταφορικά και logistics) είναι υψηλότερες από τον κάθε ανταγωνιστή μου εκτός Ελλάδος. Κάθε πρωί που πηγαίνω στη δουλειά μου, το αποτέλεσμα είναι δεδομένο: Ήττα στο πεδίο του ανταγωνισμού…»
Με αυτά τα λόγια περιγράφει την καθημερινότητά του ένας μικρομεσαίος επιχειρηματίας από αυτούς που αποτελούσαν την πάλαι ποτέ «μεσαία τάξη», δηλαδή απασχολούσε προσωπικό, πλήρωνε φόρους και με την κατανάλωσή του αναβάθμιζε το οικονομικό περιβάλλον της περιοχής του.
Σήμερα έχει κλειστεί στο καβούκι του. Διατηρεί πολλά μετρητά «σε ασφαλή κρύπτη γιατί δεν ξέρεις τι γίνεται με αυτούς που δεν έχουν δουλέψει ούτε μια μέρα στη ζωή τους αλλά διεκδικούν τη διαχείριση των δημοσίων οικονομικών». Για την εισαγωγή των πρώτων υλών που χρειάζεται πληρώνει προκαταβολικά τον ΦΠΑ. Για την εξαγωγή των προϊόντων που παράγει, το Κράτος καθυστερεί την επιστροφή του ΦΠΑ επομένως για να λειτουργήσει χωρίς να καταφύγει σε τοκογλύφους βάζει χέρι στα αποθεματικά του. Στην κοινωνία έχει «πρόσωπο» όλοι θεωρούν ότι είναι «πετυχημένος». Ο ίδιος όμως έχει πλήρη συναίσθηση των πραγματικών συνθηκών και των ακροβασιών που είναι υποχρεωμένος καθημερινά να διεκπεραιώνει για να σταθεί όρθιος.
Μέχρι τη στιγμή που θα τα παρατήσει. Όλα.
Τότε όλοι εκείνοι που διεκδικούν την ψήφο –αλλά και τις «χορηγίες»- του θα μείνουν χωρίς υποζύγιο.
Το σημερινό φορολογικό καθεστώς στην Ελλάδα πρέπει να αλλάξει. Αμέσως.
Οι φόροι των επιχειρήσεων πρέπει να πέσουν από το 26% στο 18%. Αμέσως.
Oι αντικειμενικές αξίες των ακινήτων να μειωθούν κατά τουλάχιστον 30% παρασύροντας προς τα κάτω όλες τις επιβαρύνσεις των ακινήτων.
Η Ελλάδα χρειάζεται πρόγραμμα βελτίωσης της ανταγωνιστικότητάς της ώστε να παράγει πολύ περισσότερα προϊόντα και υπηρεσίες με πολύ χαμηλότερο κόστος.
Tο νέο «ελληνικό» πρόγραμμα πρέπει να διασφαλίζει την δημοσιονομική πειθαρχεία και την επιστροφή στην ανάπτυξη μέσω των μεταρρυθμίσεων.
Το θέμα της διεθνούς εποπτείας, η επιτήρηση των δανειστών δεν αποτελεί προτεραιότητα για την οικονομία.
Η μείωση των φόρων είναι…
