Σίγουρα το καλοκαίρι που διανύουμε θα είναι εξαιρετικά δύσκολο για την ελληνική αγορά και για τον κάθε φορολογούμενο. Οι φοροδοτικές αντοχές μας εξαντλούνται –αν δεν εξαντλήθηκαν ήδη! Το διαπιστώνει κανείς και από τη… διάθεση που είχε ο καθείς εξ ημών να υποβάλει φέτος τη φορολογική του δήλωση.Σαν να μη θέλαμε να αντικρίσουμε τη «λυπητερή».
Σαν να θέλαμε να… ξορκίσουμε το κακό, δηλαδή τις επιβαρύνσεις από τους φόρους, και το αφήσαμε έως την τελευταία στιγμή. Όμως ο φαύλος κύκλος της επιβολής φόρων, που οδηγεί σε στάση πληρωμών προς το Δημόσιο και σε έκρηξη των ληξιπρόθεσμων οφειλών, δεν μπορεί να σπάσει, όσες παρατάσεις κι αν έχουν δώσει. Το πρόβλημα δεν είναι ο χρόνος.
Το πρόβλημα είναι το χρήμα. Και χρήμα αυτήν τη στιγμή δεν υπάρχει για τη συντριπτική πλειονότητα των πολιτών, που ζουν με εισοδήματα κάτω από 1.000 ευρώ τον μήνα, αλλά με τεράστιες υποχρεώσεις.
Επτά χρόνια λιτότητας, την οποία μας επέβαλε, όπως παραδέχθηκε πριν από μέρες, η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ, επτά χρόνια μνημονίων, περικοπών και απώλειας του 25% του ΑΕΠ όχι μόνο δεν οδήγησαν στην ανάπτυξη, κατά πώς επαγγέλλονταν όλοι όσοι εφάρμοζαν αυτή την πολιτική, αλλά έχουν φέρουν την Ελλάδα στο χείλος της πτώχευσης.
Δυστυχώς, όμως, και το ίδιο το κράτος εδώ και έξι χρόνια έχει «στραγγαλίσει» μισθωτούς και ιδιαίτερα τους συνταξιούχους, επιβάλλοντας περικοπές και βαριά φορολογία. Έχει επίσης απαξιώσει τις επιχειρήσεις, υποβάλλοντάς τες σε όλο και μεγαλύτερη φορολόγηση, όλο και πιο αυξημένες ασφαλιστικές εισφορές, όλο και πιο αυξημένο ενεργειακό κόστος, χωρίς πρόσβαση σε τραπεζικό δανεισμό, μέσα σε ένα περιβάλλον σημαντικά μειωμένης εσωτερικής ζήτησης και υπερβολικής γραφειοκρατίας.
Δεν κλείνουν μόνο οι μικρές και αδύναμες να επιβιώσουν –μέσα σε αυτόν τον όλεθρο– επιχειρήσεις. Λουκέτο βάζουν και οι μεγάλες, αυτές που απασχολούν δεκάδες χιλιάδες εργαζομένους και συντηρούν βιώσιμη την αλυσίδα δεκάδων χιλιάδων προμηθευτών.
Η έκταση της επιχειρηματικής καταστροφής που έχει συντελεστεί στη χώρα μας τα χρόνια των μνημονίων αποτυπώνεται στο γεγονός ότι από το 2008 έως σήμερα έχουν κλείσει 244.714 ιδιωτικές επιχειρήσεις και έχουν χάσει τη δουλειά τους πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι. Μόνο το ότι μέσα σε πέντε μήνες του 2016 έκλεισαν πάνω από 15.000 επιχειρήσεις δείχνει την εικόνα που επικρατεί στην αγορά.
Λουκέτα, ανεργία, εργασιακά δικαιώματα που έχουν καταπατηθεί, κίνδυνος απώλειας της ελληνικότητας τραπεζών και επιχειρήσεων, capital controls-βρόχος στην καθημερινότητα, απίστευτα ληξιπρόθεσμα χρέη και «φέσια» του Δημοσίου που ξεπερνούν τα 7 δισ. ευρώ.
Και στο βάθος… νέα «κανόνια», αφού χιλιάδες υπερχρεωμένες επιχειρήσεις δεν μπορούν να προχωρήσουν σε αναδιαρθρώσεις δανείων, καθώς οι τράπεζες κωλυσιεργούν.
Θα μπορούσαν,όμως,όλα αυτά να αποτελέσουν παρελθόν; Ασφαλώς, αν υπάρξουν τώρα γενναίες αποφάσεις. Απ’ όλους, πριν να είναι αργά.
Η κυβέρνηση, πάνω απ’ όλα, θα πρέπει να περάσει από τις εξαγγελίες και τα ευχολόγια στις πράξεις. Δεν μπορεί,όμως, από τη μια μεριά να εφαρμόζει ένα νεοφιλελεύθερο δεξιό πρόγραμμα, το οποίο κατήγγελλε ως αντιπολίτευση, και την ίδια ώρα να προωθεί και ένα σχέδιο σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας. Και η αντιπολίτευση, στο πλαίσιο της εθνικής συνεννόησης (αν είναι δυνατόν να υπάρξει),θα μπορούσε να αφήσει κατά μέρος το «παραιτηθείτε» και τις εκλογές και να στηρίξει ό,τι οδηγεί προς την ανάπτυξη και τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Να στηρίξει –ναι– ό,τι πριν δεν στήριζαν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Αυτή είναι η διαφορά.
Να στηρίξει το μεγάλο στοίχημα για την επιστροφή στην ανάπτυξη, που προϋποθέτει υλοποίηση άμεσα των μεταρρυθμίσεων, οι οποίες απαιτούνται,και ένα νέο μείγμα πολιτικής που θα έχει,όμως,πλέον ως κινητήρια δύναμη τον ιδιωτικό τομέα.
Και ο επιχειρηματικός κόσμος, από την πλευρά του, θα πρέπει να κατανοήσει ότι στη νέα συγκυρία που βιώνει η ελληνική αγορά απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή για τη μη επανάληψη επιχειρηματικών αστοχιών και λαθών του παρελθόντος.
Πάνω απ’ όλα, απαιτείται να πειστούν οι πολίτες ότι το κράτος είναι εδώ, όχι για να τους κοροϊδεύει, όχι μόνο για «να τους τα παίρνει», αλλά για να προσφέρει κιόλας.
Η αισιοδοξία πρέπει να επανέλθει, ώστε να παλέψουν όλοι οι Έλληνες για μια καλύτερη ημέρα για τη χώρα.Το παιχνίδι μπορεί να γυρίσει, αρκεί όλοι να «βάλουν πλάτη».Το θέλει,όμως, η «πρώτη φορά Αριστερά» κυβέρνηση;Ή δεν μπορεί να εφαρμόσει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις (οικονομικές και κοινωνικές), κατά πώς παραδέχθηκε ο κ. Τσίπρας στη συνάντησή του με τον κ. Δ. Κουτσούμπα, και γι’ αυτό προωθεί την «παρακαταθήκη της Αριστεράς», που είναι η «…άδολη (λες και υπάρχει και…δολερή) απλή και ανόθευτη αναλογική»;
Του Φώτη Σιούμπουρα
