Άρθρο του Μανώλη Καζούρη*
Το διεθνές πολιτικό περιβάλλον τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει τελείως.
Η προσπάθεια για υποχρεωτική επιβολή της NWO , με ταχύτητα και επιβολή ,αντιστρέφει και διαρρηγνύει την ιστορία.
Η δυναμική της γίνεται τέτοια ,που καθυποτάσσει, ανθρώπους ιδέες και πράγματα στην αδήριτη αναγκαιότητά της.
Τα μέσα που κατά κόρον χρησιμοποιεί είναι:
εννοιολογικές μετατοπίσεις ,
Πολιτική και κοινωνική σύγχυση με εικονικά ψευτοδιλήμματα ,
Άναρχη και ψευδή ιεράρχηση των πολιτικών και κοινωνικοοικονομικών προτεραιοτήτων, ιδιαίτερα στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων
και τέλος το σοκ και δέος, σε περίπτωση ,που επιλέξουμε να αντιδράσουμε σωστά.
Όλα αυτά μας έχουν οδηγήσει σε πολιτικά τέλματα και αδιέξοδα, που κανονικά δεν θα έπρεπε να υφίστανται.
Λόγου χάριν, η πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης, ενώ θα έπρεπε να έχει γίνει μέσα από την ενδυνάμωση των ευρωπαϊκών θεσμών και την διοικητική και οικονομική σύγκλιση, γίνεται μέσα από την χρεωκοπία , την διάσωση των τραπεζών ,την πολιτική λιτότητας και την ανάδειξη ενός λαού ηγέτη.
Ενώ το ευρωπαϊκό κεκτημένο ,θα έπρεπε κανονικά να μεταλαμπαδεύει τις αξίες των δικαιωμάτων στην ζωή την παιδεία και την ελευθερία με το να γίνεται ο προασπιστής κάθε παιδιού ή ανθρώπου, που δεν έχει να φάει να πιεί νερό και να έχει πρόσβαση στα μεγαλειώδη επιτεύγματα της παιδείας και του πολιτισμού, καθυποτάσσεται σε πολιτικές συμφερόντων και όχι σε πολιτικές αξιών, όπως θα έπρεπε κανονικά.
Προβληματίζομαι αρκετές φορές ,γιατί μπορεί αντί των παραπάνω (ζωή, παιδεία ελευθερία και αξιοπρέπεια),να φαντάζει σήμερα ως μόνο ευρωπαϊκό κεκτημένο , η συνεχής επίκληση των αρχών κατά του ρατσισμού ,της ομοφοβίας και της ισλαμοφοβίας;
Μήπως πραγματικά αντί της πολιτικής των αρχών και των αξιών, που είναι ταυτισμένη με την προάσπιση και την ανάπτυξη της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας ,η οποία απαιτεί θυσίες και πολιτικά αναστήματα , οι πολιτικοί μας έχουν εισχωρήσει σε μια πολιτική σκοπιμοτήτων και συμφερόντων, όπου φαρισαϊκά και υποκριτικά επικαλούνται ελάσσονες αρχές είτε για να μην έχουν μεγάλη ευθύνη είτε για να μην δημιουργούν μεγάλες προσδοκίες και υποχρεώσεις έναντι των λαών τους ;
Αποτέλεσμα όλων αυτών ,είναι να έχουμε μία πολιτική φαινομενικά αδιέξοδη.
Τα προβλήματα από την μια μεριά δεν λύνονται και από την άλλη συνεχώς διογκώνονται.
Η τρομοκρατία, συνεχίζει να αυξάνει ,γιατί το πρόβλημά της, ως φαίνεται δεν είναι η ισλαμοφοβία αλλά η μη διακήρυξη και συνυπογραφή (ενός νέου habeas corpus) ότι η ανθρώπινη ζωή είναι ιερή και απαραβίαστη, από οποιαδήποτε ιδεολογική και θρησκευτική αντίληψη και ότι η αφαίρεσή της ,αποτελεί έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.
Αληθινή πολιτική, εννοείται και είναι ,η ευαισθητοποίηση των πολιτών , με την εναντίωση τους στην προσφυγοποίηση των ανθρώπων, λόγω πολέμου και οικονομικών συμφερόντων. Αυτό είναι, που πρέπει να καταγγελθεί και να σταματήσει ,και όχι να εστιάσουμε την προσοχή μας ,μόνο στην δημιουργία ασφαλών διαδρόμων κίνησης των μεταναστών ή στην δημιουργία ασφαλών χώρων υποδοχής.
Στόχος δεν πρέπει να είναι μόνο, η αναγνώριση των δικαιωμάτων της ετερότητας ( ομοφυλοφίλων και άλλων θρησκευτικών μειονοτήτων )αλλά και ο κοινωνικός επαναπροσδιορισμός τους με την κοινωνική συμμετοχή τους. Πολιτικώς γνώμων ,είναι και θα είναι πάντα η κοινωνία.
Ποτέ ο πολιτικός δεν αναδεικνύει αποσπασματικά ,μόνο κοινωνικές ομάδες ή άτομα , αλλά εξισορροπεί και δικαιώνει και στο τέλος υποχρεωτικά και τελολογικά , συνιστά ΚΟΙΝΩΝΙΑ.
Σήμερα αντί όλων αυτών, βλέπουμε πολιτικούς ,να φοβούνται να αναλάβουν αυτό το πολιτικό κόστος και απλά να συμπαρίσταται στον τάδε ή στον δείνα, χωρίς να καταλήγουν σε κοινωνική λύση .
Αντί να είναι πυρπολητές ιδεών να γίνονται λογιστές ,ενώ κάποτε βλέπαμε ηγέτες, όπως ο Γκάντι να αλώνουν την Βρετανική αυτοκρατορία μόνο με μία απεργία πείνας.
Αντί να είναι πιστοί στις ιδέες τους, συμβιβάζονται με την πρώτη δυσκολία, σκεφτείτε τι ήρωας θα ήταν ο Μπελογιάννης ,αν υπέγραφε έγγραφο αποκήρυξης των ιδεών του, αρκεί να γλύτωνε τον θάνατο.
Αντί να τους διακρίνει ο πολιτικός ηρωισμός, βρίσκουν εύκολες υποχωρητικές δικαιολογίες ,ας αναλογιστούμε και ας συγκρίνουμε τον πολιτικό ηρωισμό του Καποδίστρια, που άφησε διπλωματικές αυλές και ήρθε στην μικρή Ελλάδα για να κυβερνήσει δίνοντας την περιουσία του και την ζωή του ,στην υπόθεση της δημιουργίας ενός ανεξάρτητου Ελληνικού κράτους.
Συμπέρασμα ότι η τόσο η Ελλάδα όσο και η Ευρώπη χρειάζεται πολιτικούς και πολιτική ουσίας και αρχών.
Ο οικονομισμός όσο και αν πείθει για την αναγκαιότητά του, δεν μπορεί να γίνει πολιτική ούτε και να αντικαταστήσει την πολιτική.
Το κακέκτυπο μιάς Δημοκρατίας χωρίς σημείο αναφοράς την κοινωνία ,δεν θα έχει ακόμα παραπάνω ζωή.Η αντικατάσταση του πολιτικού από τον κοινωνικό του ρόλο σε ρόλο υποκριτικής και θεάματος ,μπορεί να εξυπηρετεί προς το παρόν αλλά θα ξεπεραστεί και οι συνέπειες θα είναι τραγικές γι ‘αυτούς που είτε έκοντες είτε άκοντες ,έπαιξαν αυτούς τους ρόλους.
Η Ελληνική και Ευρωπαϊκή κοινωνία λοιπόν χρειάζονται ήρωες και ιδεολόγους πολιτικούς, μόνο δι’ αυτού του τρόπου παράγεται πολιτική, που μπορεί από την μιά μεριά να λύσει τα προβλήματα και από την άλλη πλευρά να νοηματοδοτήσει την ανθρωπότητα.
Όσο δεν συμβαίνει αυτό τόσο θα δίνουμε το δικαίωμα στα όποιου είδους κρυφά και άνομα συμφέροντα να μας υποκαθιστούν ως κοινωνία ,να μας ερμηνεύουν και να μας χειραγωγούν.
Ο αυτόματος πιλότος της μικροπολιτικής ,των απολίτικων πολιτικών, των ιδεολογικών και οικονομικών ψευτοδιλημμάτων, δεν είναι πολιτική, που ταιριάζει στα δημοκρατικά χαρακτηριστικά της Ευρώπης .
Η Ελληνική κοινωνία και δή η Ευρωπαϊκή έστω και εν καταστολή και αδράνεια ,όπως είναι τώρα ,δικαιούνται και θα απαιτήσουν σιμά ,πολιτική με αρχές και πυρπολητές πολιτικούς με όραμα και όχι ολιγόπιστους και ενδεείς.
*ο κύριος Μανώλης Καζούρης είναι οικονομολόγος
