Ακούγοντας κανείς τις αναστάσιμες υπεραισιόδοξες δηλώσεις του πρωθυπουργού και τις απρόβλεπτα επιθετικές (για τις ημέρες) «βολές» της κυβερνητικής εκπροσώπου κατά μερίδας των ΜΜΕ και κομμάτων της αντιπολίτευσης, θα σχημάτιζε την εντύπωση ότι η κρίση τελειώνει και οι καλύτερες μέρες είναι «προ των πυλών».
Η ανάπτυξη, βέβαια, δεν ήρθε με την Ανάσταση, όπως μας είχαν διαβεβαιώσει, αλλά γι’ αυτό ίσως ευθύνονται κατασκευασμένοι εχθροί, ΜΜΕ και κόμματα της αντιπολίτευσης, που, κατά το Μαξίμου, «καλλιεργούν με τα ψεύδη τους εικόνα καταστροφολογίας». Τι έγραφαν,όμως, αυτές τις ημέρες οι «εχθρικές» προς την κυβέρνηση εφημερίδες και τι μετέδιδαν ηλεκτρονικά ΜΜΕ, τα οποία το Μαξίμου επιχείρησε να απαξιώσει;
Έγραφαν-μετέδιδαν, μεταξύ των άλλων, ότι οποιαδήποτε καθυστέρηση στην ψήφιση των μέτρων, που θα είχαν συμφωνηθεί, θα ήταν καταστροφική για τον τόπο. Είναι αυτό,όμως, υπονομευτικό, όταν ο πλέον αρμόδιος υπουργός, ο κ. Τσακαλώτος, την είχε περιγράψει ως καταστροφική, με την περίφημη φράση «αν είναι να κλείσει η αξιολόγηση Μάιο ή Ιούνιο, τότε καήκαμε»;
Δεν είναι επίσης το Μέγαρο Μαξίμου που διακινούσε –και κάθε τόσο διακινεί– σενάρια εκλογών; Δεν είναι υπουργοί, βουλευτές και κομματικά στελέχη που κάνουν λόγο για προσφυγή στις κάλπες, «εάν οι δανειστές μας στριμώξουν και ζητήσουν πρόσθετα μέτρα»;
Ακόμη και ο ίδιος ο Αλ. Τσίπρας, σε πρόσφατη συνέντευξή του στο Euronews, είχε εμφανιστεί επιφυλακτικός για τη συνοχή της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας, υπονοώντας πως δεν μπορεί να εγγυηθεί γι’ αυτήν, αν υπάρξουν πρόσθετα μέτρα.
Όμως, και για το θέμα της παραμονής ή όχι στην κυβέρνηση του υπουργού Οικονομικών, του επικεφαλής της ομάδας των «53», Ευ. Τσακαλώτου, ποιος ευθύνεται; Το ίδιο το Μέγαρο Μαξίμου είχε επιλέξει μια δοκιμασμένη τακτική, αφότου την Παρασκευή 22 Απριλίου το Eurogroup είχε απευθύνει ένα «ευγενικό» τελεσίγραφο προς την κυβέρνηση, απαιτώντας την ψήφιση του μηχανισμού προληπτικών μέτρων για την κάλυψη ενδεχόμενων αποκλίσεων. Κατά την προσφιλή συνήθεια «γνωστών κυβερνητικών κύκλων», ενεργοποιήθηκε μια συνδυαστική πρακτική διαρροών, με πολλαπλούς στόχους.
Στο στόχαστρο βρέθηκε ο υπουργός Οικονομικών, Ευκλείδης Τσακαλώτος, με επιθέσεις για «ανεπαρκή και αναποτελεσματική διαπραγματευτική τακτική» και συμφωνίες με τους ομόλογους του για τον αυτόματο “κόφτη” δαπανών», οι οποίες τον «φωτογράφιζαν» ως υπεύθυνο για τις νέες απαιτήσεις των δανειστών σε ό,τι αφορά τα πρόσθετα μέτρα (ισχυρισμός που προερχόταν και από τους δανειστές και που δεν απείχε και από την πραγματικότητα).
Για το Ασφαλιστικό-συνταξιοδοτικό,μας λέει η κυβέρνηση: Το 90% των συνταξιούχων προστατεύεται, γιατί η συμφωνία δεν προβλέπει μειώσεις για συντάξεις κάτω των 1.300 ευρώ (άθροισμα κύριων και επικουρικών).Διαφωνεί,όμως, η πραγματικότητα, την οποία και ανέδειξαν τα ΜΜΕ, όπως αποτυπώνεται στην 26η έκθεση του συστήματος «Ήλιος» (Ιούλιος 2015), όπου: σύνολο συνταξιούχων: 2.663, σύνολο συνταξιούχων με συντάξεις 1.500 ευρώ:360.000,σύνολο συνταξιούχων με συντάξεις μεταξύ 1.000 ευρώ και 1.500 ευρώ: 556.000. Άρα, ως ασφαλής εκτίμηση προκύπτει πωςένα πλήθος άνω των 200.000 συνταξιούχων έχει έσοδα μεταξύ 1.300 και 1.500 ευρώ.Δηλαδή, συνολικά 560.000 συνταξιούχοι (21% του συνόλου) έχουν έσοδα άνω των 1.300 ευρώ και άρα πλήττονται από τις περικοπές. To 21% των συνταξιούχων, ποσοστό υπερδιπλάσιο από 10%, θα υποστούν μειώσεις. Οι ζημιωμένοι συνταξιούχοι είναι τριακόσιες χιλιάδες περισσότεροι από ό,τι ισχυρίζεται η κυβέρνηση.
Μας λένε,επίσης, ότι προστατεύεται το 94% των στεγαστικών δανείων πρώτηςκατοικίας. Εδώ υπάρχει μια πιο θεμελιώδης παραπλάνηση, την οποία,επίσης, ανέδειξαν τα ΜΜΕ, αλλά και η αντιπολίτευση.
Γιατί το νούμερο που μας ενδιαφέρει είναι: τι ποσοστόαπό τα μη ενήμερα δάνεια πρώτης κατοικίας προστατεύεται; Γιατί ανάγκη προστασίας δεν έχουν όσοι δανειολήπτες συνεχίζουν να εξυπηρετούν το δάνειο της πρώτης κατοικίας τους, αλλά όσοι δεν μπορούν πλέον να το εξυπηρετούν και κινδυνεύουν να τη χάσουν. Πόσο είναι το ποσοστό αυτό;
Η κα Γεροβασίλη, τρεις μέρες πριν από την Ανάσταση, επαίρετο για τις επιδόσεις της οικονομίας το 2015. Τι θετικό,όμως, έκανε η κυβέρνηση γι’ αυτές τις επιδόσεις, εκτός από τη σκληρή εισοδηματική πολιτική που εφάρμοσε; Η κάθετη πτώση της τιμής του πετρελαίου, η μείωση της ισοτιμίας του ευρώ, η κρίση στις περισσότερες ανταγωνιστικές τουριστικές αγορές ήταν παράγοντες πολύ ευνοϊκοί για την οικονομία, αλλά εξωγενείς. Και η ελληνική κυβέρνηση έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να ακυρώσει τη θετική τους επίδραση και να αντιστρέψει την ανοδική προοπτική της ελληνικής οικονομίας. Και δεν χρειάζονται καν νούμερα, γιατί, εκτός από την οικονομική θεωρία, γνωρίζουμε και από την εμπειρία μας ότι:
- Οι εκλογές επιβραδύνουν την οικονομία: Ο ΣΥΡΙΖΑ μας οδήγησε σε τρεις εκλογικές αναμετρήσεις μέσα σε 10 μήνες.
- Η αβεβαιότητα επιβραδύνει την οικονομία: η κυβέρνηση φρόντισε το α΄ εξάμηνο του 2015 να ζήσουμε μία από τις πιο έντονες αβεβαιότητες των τελευταίων 40 χρόνων και, ακόμη και σήμερα, οι κινήσεις της μόνο αβεβαιότητα παράγουν.
- Η ρευστότητα είναι το οξυγόνο της οικονομίας: η ασφυξία ρευστότητας που βιώσαμε το α΄εξάμηνο του 2015 ήταν χωρίς προηγούμενο, ενώ για την κυβέρνηση δεν ήταν καν μάθημα. Καθυστερεί συστηματικά κάθε διαπραγμάτευση-αξιολόγηση και την κλείνει στο «και πέντε», όταν πια η οικονομία έχει «στεγνώσει».
Ακόμη ένα, το τελευταίο, σενάριο που διακινήθηκε (από το Μαξίμου πιθανότατα) λέει ότι κάποιοι (διαπλεκόμενα συμφέροντα) θέλουν να πέσει η κυβέρνηση. Να δεχθούμε ότι κάποιοι θα ήθελαν να πέσει η κυβέρνηση. Είτε γιατί δεν τους αρέσει, είτε γιατί πιστεύουν ότι η συνέχιση της διακυβέρνησης από ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι καταστροφική για τη χώρα. Όμως, μια κυβέρνηση δεν ανατρέπεται επειδή θέλουν κάποιοι. Οι κυβερνήσεις πέφτουν μέσα από συνταγματικές και πολιτικές διαδικασίες. Αν πέσει η κυβέρνηση, θα πέσει από την πολιτική της, την αναξιοπιστία της, τα λάθη της και όχι από κατασκευασμένους εχθρούς.Ούτως ή άλλως, τα μέτρα θα τα ψηφίσουν. Και περικοπές θα κάνουν και φόρους θα επιβάλουν και ό,τι άλλο μας ζητήσουν δανειστές και ΔΝΤ, πριν από τις «κόκκινες γραμμές». Να αφήσουν, λοιπόν, στην άκρη την κατασκευή ύποπτων σεναρίων, αόρατων εχθρών και προπαγανδιστικών ελιγμών και να κυβερνήσουν. Γιατί με «παραμύθια» δεν έρχεται η ανάπτυξη.
Του Φώτη Σιούμπουρα
