Ένα δύσκολο ερώτημα, που ακούγεται συχνά τον τελευταίο καιρό, είναι αν πρέπει να υπάρξουν νέοι φόροι, όπως αυτοί προβλέπονται στο φορολογικό νομοσχέδιο που έφερε στη Βουλή η κυβέρνηση μαζί με το Ασφαλιστικό, ή να περικοπούν συντάξεις και να μειωθούν οι δαπάνες.
Το ερώτημα αυτό το θέτουν, στην πλειονότητά τους, νέοι άνθρωποι: άνεργοι, εργαζόμενοι που παράγουν πλούτο στον πρωτογενή τομέα, όπως οι αγρότες, στη μεταποίηση, στις υπηρεσίες, ελεύθεροι επαγγελματίες κ.λπ.
Όλοι αυτοί βλέπουν πως τα προϊόντα τους δεν είναι ανταγωνιστικά και χάνουν την αξία τους, μέσα από μια καταιγίδα φόρων και ασφαλιστικών εισφορών. Στο ερώτημα αυτό φυσικά δεν θα μπορούσε να απαντήσει η συγκεκριμένη κυβέρνηση, αφού είτε από ιδεοληψία είτε από μικροπολιτική θέλει το Δημόσιο κραταιό και τον δημόσιο υπάλληλο ψηφοφόρο της.
Γεγονός είναι πως δεν πρωτοτυπούν, αφού από το 1981 και μετά σχεδόν όλες οι κυβερνήσεις λειτούργησαν ως διοικητές δημόσιων οργανισμών και όχι ως κυβερνήτες όλων των Ελλήνων. Αλλά ούτε και σε αυτό μπόρεσαν να τα καταφέρουν, παρόλο που τροφοδοτούσαν το Δημόσιο με «δικούς» τους πελάτες. Και να γίνω πιο σαφής: στην τραγική κατάσταση που βρίσκεται το ελληνικό κράτος, είναι πως από τον βαθμό του τμηματάρχη μέχρι τον γενικό διευθυντή ήταν οι «πρασινοφρουροί» του Ανδρέα και τα «γαλάζια» παιδιά του Μητσοτάκη. Δηλαδή, όλοι αυτοί που το μόνο προσόν που είχαν για να μπουν στο Δημόσιο ήταν το πόσες αφίσες είχαν κολλήσει και το πιστοποιητικό κομματικών φρονημάτων από την κλαδική ή τον κομματάρχη. Πολλοί από αυτούς σήμερα έχουν βγει στη σύνταξη από κάποια ΔΕΚΟ στα σαράντα πέντε τους ή στα πενήντα τους χρόνια, παίρνοντας συντάξεις στρατάρχη.
Και αυτοί που έχουν παραμείνει είναι εκείνοι που διαπραγματεύονται με τους «θεσμούς» εδώ και έξι χρόνια… το ανέκδοτο! Αλλά για να μη χαρακτηριστούμε για κοινωνικό αυτοματισμό και προτρέπουμε κοινωνικές ομάδες σε διχασμό, πρέπει να επισημάνουμε, πρώτον: πως κάνουμε μια διατύπωση της πραγματικότητας και, δεύτερον, πως μέσα στο κράτος υπάρχουν πολλές εξαιρέσεις με αυταπάρνηση, που τιμούν τη θέση τους και προσφέρουν άριστες υπηρεσίες στους πολίτες.
Παρ’ όλα αυτά,όμως, το ερώτημα πρέπει να απαντηθεί όχι αβασάνιστα, όπως απαντά ο νεοφιλελεύθερος Κυρ. Μητσοτάκης, με τις δικές του ιδεοληψίες περί Δημοσίου, ξεχνώντας πως ο ίδιος, όσο ήταν υπουργός Δημόσιας Διοίκησης, το μόνο που κατάφερε ήταν να διώξει τις καθαρίστριες και η όποια αξιολόγηση που έπρεπε να κάνει ήταν να γεμίσει το γραφείο του με δεκάδες μετακλητούς υπαλλήλους. Η λύση πρέπει να είναι κάπου στη μέση.
Αυτό που χρειάζεται η χώρα σήμερα είναι ένα σχέδιο μακρόπνοης πολιτικής, χωρίς αγκυλώσεις και ταυτισμένη με τις ανάγκες μιας παγκοσμιοποιημένηςοικονομίας και αυτή να μεταφραστεί ως εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης της χώρας.
του Σπύρου Τρίψα
