Έξι χρόνια μνημονίων, σταθεροποιητικών προγραμμάτων, μεταρρυθμίσεων εκσυγχρονισμών κ.λπ., κ.λπ. είναι πολλά. Δεν μπορώ να θυμηθώ άλλη χώρα, εκτός από την Αργεντινή, που έχει βρεθεί σε ανάλογη φάση για περισσότερο από τέσσερα χρόνια. Μετά από έξι χρόνια ξαναβρισκόμαστε μπροστά από ένα νέο πλαίσιοελπίδων, αισιοδοξίας και αίσιου τέλους.
Καταβάλλονται τεράστιες προσπάθειες γιατην ολοκλήρωση της αξιολόγησης, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι η οικονομία θαεισέλθει σε έναν ενάρετο κύκλο.
Η επιτυχής αξιολόγηση αποτελεί την αναγκαία αλλά όχι την ικανή συνθήκη γιατην έξοδο από την κρίση. Μια νέα πολιτική πρόταση οικονομικής ανασυγκρότησηςπρέπει ναδιαμορφωθεί, η οποία, σε συνδυασμό με τις «υποσχέσεις» για ποσοτικήχαλάρωση, σχέδιο Γιούνκερ, ΣΕΣ, ρευστότητα σε τράπεζες, επενδύσεις και στοβάθος αναδιάρθρωση χρέους, θα μπορέσει να δημιουργήσει ανάπτυξη.
Όλα αυτάμπορούν πραγματικά να δώσουν ένα τέλος στη μεγάλη μας περιπέτεια. Υπάρχει γιαάλλη μια φορά ο κίνδυνος όλα αυτά να παραμείνουν στο στάδιο των ευχών. Σε αυτή την περίπτωση δεν θαεπανέλθουμε στα ίδια, αλλά σε πολύ χειρότερη κατάσταση. Και αυτό γιατί θα έχει κλονιστεί και η τελευταία ελπίδα για τα αποτελέσματα μιας σοβαρής πρότασης. Θα εξανεμιστεί η οποιαδήποτε εναπομένουσα ικμάδα σοβαρότητας της οποιαδήποτε κυβερνητικής πρότασης, της ΕΕ και οποιουδήποτε συλλογικού επίσημου οργάνου έχει εμπλακεί στην ελληνική υπόθεση. Αν η οικονομία δεν επανέλθει σύντομα σε θετικούς ρυθμούς, ο κοινωνικός εξτρεμισμός και ηριζοσπαστική προσέγγιση στην επίλυση των προβλημάτων μας (ακόμα και αυτών της καθημερινότητας ) θα αποτελέσουν την κυρίαρχη αντίληψη και ιδεολογία. Η οποιαδήποτε πρόταση θεσμικού εκσυγχρονισμού και ευρωπαϊκού προσανατολισμού θασυνθλίβεται από τη μέγκενη του παραλογισμού και του λαϊκισμού.
Η αποτυχία του προγράμματος θα σημάνει την έναρξη μιαςαποσταθεροποίησηςγια την ελληνικήκοινωνία, που δύσκολα θα βρει το τέλος.
Η εποχή των ψευδαισθήσεων και της επικοινωνιακής διαχείρισης τωνοικονομικών προβλημάτων φαίνεται ότι τελειώνει. Οι προτάσεις για την έξοδο απότην κρίση δεν μπορούν να προέλθουν ούτε από τοΔΝΤ ούτε από την ΕΕ, ούτε μπορούν νααποτελέσουν προϊόν αντιγραφής. Αυτό που μπορεί να γίνει είναι μια σύνθεση τωνπαραπάνω, αλλά με συνδετικό ιστό ένα πλέγμα προτάσεων και θέσεων.
Του Διονύση Χιόνη
