Συμβαίνουν και αυτά. Στα πολύ ταλαιπωρημένα Βαλκάνια, κάποιοι ιδρύουν «νέα κράτη». Λέγεται Liberland, δεν έχει φόρους, δεν έχει εμπορικές σχέσεις, δεν έχει νόμισμα. Δεν υπάρχει νομικό πλαίσιο. Μάλιστα, η ιδιωτική ιδιοκτησία είναι «ιερό δικαίωμα».
Ιδρυτής της είναι ο φιλελεύθερος ακτιβιστής από την Τσεχία Bιτ Τζέντλικα (Vit Jedlicka), μέλος του ευρωσκεπτικιστικού κόμματος. Η βασική του λογική –και κομμάτι της προσωπικής του καμπάνιας– είναι το νεοφιλελεύθερο δίπτυχο μείωση φόρων-μείωση του κράτους.
Ο Τζέντλικα μαζί με κάποιους φίλους του βρήκαν ένα κομμάτι γης ανάμεσα στην Κροατία και στη Σερβία και ανακήρυξαν τη Liberland. Ύψωσαν σημαία και το εθνικό του μότο είναι «Ζήσε ελεύθερος».
Η τρέλα του Τζέντλικα βασίζεται στο δεδομένο ότι αυτό το κομμάτι γης –έκτασης 7 τετραγωνικών χιλιομέτρων– δεν το διεκδίκησε κανείς και, άρα, τώρα, ο τρελός νεοφιλελεύθερος βρήκε χώρο και χρόνο να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. Άλλωστε, «οι περιοχές που δεν ανήκουν σε κανέναν» μπορούν να αποκτήσουν ιδιοκτήτη μετά από μία νόμιμη καταπάτηση.
Και μετά την έπαρση της σημαίας;
Ο Τζέντλικα αυτοανακηρύχθηκε πρόεδρος της Liberland και περιδιαβαίνει τα διεθνή ΜΜΕ, προκειμένου να εξηγεί τους λόγους για τους οποίους ίδρυσε το κράτος του. Τι ζητάει; Επενδυτές και δεξαμενές σκέψεων που επιθυμούν να εγκατασταθούν στη «γη της ελευθερίας».
Το διαδίκτυο πανηγυρίζει και τρελαίνεται με το νέο κράτος –ήδη, έχει τη δική του σελίδα στη Wikipedia-, καθώς έχουν αρχίσει να αποστέλλονται και οι πρώτες αιτήσεις για πολιτογράφηση. Ο συνολικός αριθμός αγγίζει τις 300.000, εκ των οποίων η πλειονότητα είναι Αιγύπτιοι και Τούρκοι.
Μάλιστα, το Γραφείο Μετανάστευσης της χώρας δεν μπορεί να αντεπεξέλθει στο πλήθος των αιτήσεων και ο πρόεδρος είπε ότι για να γιορτάσει «την ελευθερία των πολιτών του(;)» ορίζει την 1η Μαΐου ως την εθνική επέτειο της χώρας.
Οι γείτονες του νέου κράτους, Σερβία και Κροατία, δεν φαίνεται να παίρνουν στα σοβαρά τα όσα γίνονται, με τους Σέρβους να είναι πιο ανεκτικοί. Μάλιστα, τους επέτρεψαν να φτιάξουν και προξενείο. Για αυτό, και η εξόριστη κυβέρνηση της Liberland επέλεξε το Βελιγράδι για την προσωρινή της έδρα.
Και τώρα;
Οι αναλυτές δεν πιστεύουν ότι το νέο «μικρο-κράτος» έχει ελπίδα, αλλά οι ντόπιοι θεωρούν ότι θα ανοίξουν οι δουλειές τους, με όλους αυτούς που φαντασιώνονται μια νέα, «ελεύθερη» πατρίδα.
Όμως, στο επίπεδο της διεθνούς αναγνώρισης, τα πράγματα δυσκολεύουν, καθώς χρειάζεται πολλή προσπάθεια για να την κερδίσει. Για τη διεθνή αναγνώριση, χρειάζονται Σύνταγμα, κυβέρνηση, εδαφική ακεραιότητα και διακρατικές σχέσεις. Όμως και για την ύπαρξή του χρειάζονται πολλά και μάλλον αυτή η επικοινωνιακή φούσκα μπορεί να έχει άδοξο τέλος. Εκτός αν το οργανωμένο έγκλημα ή κάποιοι που θέλουν φορολογικούς παραδείσους το επιλέξουν ως νέα τους πατρίδα.
Γ. Αλοίμονος
