Ήταν τόσο διαφορετικές, σχετικά με άλλες προηγούμενων ετών, αλλά και τόσο σημαντικές οι εμφανίσεις του πρωθυπουργού και του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη Θεσσαλονίκη.
Ουσιαστικά διαμόρφωσαν σε μεγάλο βαθμό τις πολιτικές συνθήκες της νέας περιόδου. Όσοι παρακολούθησαν με προσοχή τον πρωθυπουργό διέκριναν την προσπάθειά του να φορέσει σοσιαλδημοκρατική στολή, να μετακινηθεί προς το Κέντρο και να απευθυνθεί στο πολιτικά άστεγο κοινό της ευρύτερης δημοκρατικής παράταξης.
Ωστόσο, ήταν η πρώτη φορά που εκτέθηκε σε περιβάλλον δύσπιστο, με αποτέλεσμα να ενισχυθεί η ατμόσφαιρα αμφισβήτησης των τελευταίων μηνών.
Ο κ. Τσίπρας χρειάστηκε να τοποθετηθεί επί των πεπραγμένων της κυβέρνησής του, να απολογηθεί –εκνευρισμένος μερικές φορές– για συγκεκριμένες προβληματικές επιλογές,όπως αυτή του διαγωνισμού των τηλεοπτικών αδειών, και να αμυνθεί για πλευρές της οικονομικής πολιτικής που δεν αποδίδουν τα αναμενόμενα.
Και μαζί, βεβαίως, ήταν αναγκασμένος να περιγράψει τη θρυλούμενη, εδώ και καιρό, στροφή στον ρεαλισμό, χωρίς ωστόσο να πείθει γι’ αυτήν.
Δεν είναι λίγοι λοιπόν εκείνοι που πιστεύουν ότι η Θεσσαλονίκη αποδεικνύεται όντως κομβική για τον πρωθυπουργό.
Από τη συμπρωτεύουσα έκανε το 2014 το άλμα ανόδου στην εξουσία και από εκεί φέτος άρχισε η αμφισβήτηση.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης από το ίδιο βήμα της ΔΕΘ κατάφερε, μία εβδομάδα μετά, να παρουσιάσει επαρκή εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης στον αντίποδα ακριβώς εκείνης του Αλέξη Τσίπρα.
Χωρίς αμφιβολία, ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας περιέγραψε την άλλη πρόταση, την άλλη επιλογή, δίνοντας υπόσταση ξανά στην κλονισμένη τα τελευταία χρόνια Κεντροδεξιά.
Την περασμένη Κυριακή, κοινή ήταν η πεποίθηση ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης κέρδισε το νεοδημοκρατικό κοινό, θέτοντας τέλος στις όποιες εσωκομματικές αμφισβητήσεις συνόδευσαν την εκλογή του στην ηγεσία του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Ταυτόχρονα με όσα είπε, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι εκπροσώπησε επαρκώς τις ευρύτερες φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις της χώρας, περιορίζοντας τις όποιες δυνατότητες των μικρότερων κομμάτων του Κέντρου, όπως το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι.
Στη Θεσσαλονίκη ξαναστήθηκε το σκηνικό του χαμένου –μέχρι πρότινος– ελληνικού διπολισμού και ο κ. Μητσοτάκης θα έλεγε κανείς πως έλαβε το χρίσμα.
Είναι πλέον αδιαμφισβήτητος διεκδικητής της πρωθυπουργίας και ο μοναδικός ισχυρός αντίπαλος του κ. Τσίπρα. Από εδώ και πέρα και μέχρι τις εκλογές, όποτε αυτές γίνουν, μπορεί το δίπολο Τσίπρα – Μητσοτάκη να κυριαρχήσει –και θα κυριαρχήσει– στην πολιτική ζωή της χώρας, αλλά ο Τσίπρας, του οποίου η κυβέρνηση εμφανίζει σημάδια εξαχρείωσης, τόσο σε θεσμικό όσο και σε επίπεδο προσώπων, δεν θα είναι πια μόνος και αήττητος, όπως αυτάρεσκα έλεγε πριν από έναν χρόνο η κυβερνητική εκπρόσωπος.
Αν δεν θέλει να πέσει μέσα σε κάποιον διεφθαρμένο κύκλο της ιστορίας, η οποία στην περίπτωση του μέγιστου θέματος των ημερών, αυτού των τηλεοπτικών αδειών, επαναλαμβάνεται, ας ρωτήσει κάποιους παλιότερους, αφού αυτός ήταν τότε έφηβος και δεν τα «έζησε» από κοντά, τι συνέβη πριν από 27 χρόνια και ποιες ομοιότητες έχουν με τα σημερινά.
Του Φώτη Σιούμπουρα
