Ολοκληρώθηκε πια η «παρέλαση» του κατεστημένου μας στη Θεσσαλονίκη, με αφορμή τα εγκαίνια της Διεθνούς Έκθεσης. Με τα βασικά ερωτήματα που απασχολούν όλους μας όχι απλώς να μένουν αναπάντητα, αλλά να μην τίθενται καν:
-Ποιες δουλειές θα ξεκινήσουν, ώστε να «χτυπηθεί» η ανεργία; Με ποιο αντικείμενο, με τι λεφτά και από ποιους;
-Με ποιον τρόπο θα σταματήσουν η μείωση των εισοδημάτων, η επέκταση της φτώχειας και το βάθεμα των ανισοτήτων;
-Πώς θα πάψουν να φεύγουν οι συμπατριώτες μας από την Ελλάδα, γυρεύοντας την τύχη τους αλλού;
Είναι πια κοινό μυστικό ότι αυτή η ξέπνοη εγχώρια τάξη πραγμάτων δεν μας οδηγεί πουθενά. Μοιάζει να μην έχει συναίσθηση ότι (συνεχίζουμε να) απειλούμαστε με ολοκληρωτική καταστροφή. Με την κυβέρνησή μας (πριν απ’ όλους) να αποφεύγει να αντιμετωπίσει το δεινό πρόβλημα που έχει θέσει η ίδια στον εαυτό της, αφορά όμως τη μοίρα όλων μας: Θα ολοκληρώσει ομαλά το 3ο μνημόνιο, το οποίο έχει συνομολογήσει, θα μας οδηγήσει σε 4ο ή θα αφήσει να κυλήσουμε σε άτακτη χρεοκοπία;
Να αγνοεί την απειλή όπως η στρουθοκάμηλος και, μοιραία, να μην ξεκαθαρίζει τι επιδιώκει και πώς σκοπεύει να το προσπαθήσει. Και γι’ αυτό ακριβώς η ανεργία, η φτώχεια, οι ανισότητες, η αφαίμαξη της πατρίδας από άξιους ανθρώπους, η εξάρτηση από τους δανειστές φαντάζουν μόνιμα και ανυπέρβλητα εμπόδια μπροστά μας. Δυστυχώς, στη θανάσιμη αυτή αβελτηρία ακολουθεί την κυβέρνηση και η αντιπολίτευση. Μιλάνε όλοι ακατάπαυστα για οποιοδήποτε μικρό, δικό τους πρόβλημα, εκτός από το μεγάλο, δικό μας…
Η ομαλή έξοδος από το 3ο μνημόνιο είναι, προφανώς, η καλύτερη διαθέσιμη λύση. Προϋποθέτει όμως τη διασφάλιση κεφαλαίων ύψους δεκάδων δισ.ευρώαπό νέες πηγές, μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια. Κεφαλαίων για νέες επενδύσεις (δουλειές δηλαδή), για να διασωθεί η Κοινωνική μας Ασφάλιση, για να δουλέψουν ξανά οι τράπεζες, για να εξυπηρετηθεί κανονικά το δημόσιο χρέος μας. Για να περιοριστούμε στα σημαντικότερα.
Αν συνυπολογίσουμε ότι δεν υπάρχει άλλος χρόνος για χάσιμο, θεωρώ ζωτικό εθνικό και δημόσιο συμφέρον να γυρίσουμε την πλάτη σε ό,τι μας καθηλώνει και να ψάξουμε αλλού και αλλιώς πώς θα σωθούμε!
