Του Φώτη Σιούμπουρα
Επί εβδομάδες τώρα παρακολουθούμε μια άκαρπη προσπάθεια της κυβέρνησης να υπεκφύγει από τη συμφωνία που έχει υπογράψει. Μάταιη, πολλές φορές, αναζήτηση ισοδυνάμων, ελπίδες για πολιτική λύση και πολιτική διαπραγμάτευσηπου συνεχώς διαψεύδονται και διαρκές χάσιμο χρόνου. Ως αποτέλεσμα τούτων, είτε αυτοδιαψεύδονται συνεχώς, όπως έγινε με τον ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση, είτε προσδοκούν λύσεις, όπωςμε τα «κόκκινα» δάνεια και τους πλειστηριασμούς για την πρώτη κατοικία που σκόνταφταν μονίμως στις απαιτήσεις των δανειστών.
Αυτή η συνεχής ταλάντευση και η κωλυσιεργία, δυστυχώς, δεν οδηγούν πουθενά. Απλώς επιδεινώνουν μια ήδη ανυπόφορη κατάστασηστην πραγματική οικονομία. Από την ώρα,όμως, που αυτή η κυβέρνηση αποδέχθηκε τη συγκεκριμένη συμφωνία, οφείλει και να την αποδεχθεί και να την εφαρμόσει.
Η επιλογή τού ναυιοθετούμε κάποια μέτρα, γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά και προσπαθούμε διαρκώς να αποφύγουμε κάποια άλλα, γιατί έρχονται σε πλήρη αντίθεση με αυτά που είχαμε υποσχεθεί,το μόνο που πετυχαίνει είναι να καθυστερεί τη διαπραγμάτευση, την εκταμίευση των δόσεων και, επί της ουσίας, να «παγώνει» και άλλο την οικονομία. Πρέπει να γίνει σαφές,όμως, ότι η παράταση αυτής της σκιώδους διαπραγμάτευσης μόνο αρνητικές συνέπειες μπορεί να έχει, πράγμα που φέρνει τη χώρα αντιμέτωπη με απαιτήσεις για όλο και περισσότερα μέτρα. Ύστερα από τη συμφωνία του καλοκαιριού, η Ελλάδα έχει μπει σε έναν μονόδρομο που δεν είναι άλλος από την εφαρμογή του μνημονίου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Τώρα, μετά από έναν χαμένο χρόνο, η μόνη ρεαλιστική επιλογή είναι να τελειώνουμε όσο γίνεται γρηγορότερα με τις εκκρεμότητες, τις παλινωδίες και τις ιδεοληψίες που μας έφεραν έως εδώ.
Γιατί ούτε οι πολίτες που υποφέρουν ούτε η οικονομία που καρκινοβατεί θα πάρουν ανάσα, αν δεν αποκατασταθεί η σταθερότητα και η εμπιστοσύνη στη χώρα. Αυτό είναι το πραγματικό στοίχημα για την κυβέρνηση και όχι η αναζήτηση ανέφικτων, όπως αποδεικνύεται, ισοδυνάμων ή η ωραιοποίηση του επτάμηνου αδιεξόδου της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Είναι χαρακτηριστικό ότι τηνώρα που ο υπουργός Οικονομικών της Κύπρου, Χ. Γεωργιάδης,αναφερόμενος στη διαπραγμάτευση Τσίπρα – Βαρουφάκη με την ΕΕ, δήλωνε με δραματικούς τόνους ότι «έβλεπε την Ελλάδα να πηγαίνει ολοταχώς στα βράχια και να απειλείταιη συμμετοχή της στον σκληρό πυρήνα της ΕΕ και του ευρώ» και δεν μπορούσε να κάνει τίποτα, ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας, κ. Σταθάκης, προσπαθεί να ωραιοποιήσει το επτάμηνο αδιέξοδο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και να κάνει τη νύχτα – μέρα. Στο ίδιο πνεύμα της κυβερνητικής αδυναμίας και ο πλέον σοβαρός πολιτικός της κυβέρνησης, ο αντιπρόεδρος Γ. Δραγασάκης, που έφτασε στο σημείο να κάνει λόγο για πολιτικές λύσεις καιγια την ανάγκη ύπαρξης ενός παράλληλου τραπεζικού συστήματος που να μην υπακούει στις δεσμεύσεις της ΕΚΤ.
Όμως, έχει γίνει καραμέλα πια αυτότο παραμύθι των λεγόμενων «πολιτικών λύσεων». Είναι να απορεί κανείς με αυτές τις αυταπάτες που διοχετεύονται στα κανάλια και αυτοτροφοδοτούν εαυτόν με αισιόδοξες υποθέσεις χωρίς στήριξη σε οικονομικά ή και σε τεχνικά στοιχεία. Ακουμπάνε σε ψέματα ή σε ψευδαισθήσεις. Ακούσαμε πρόσφατα ότι η λύση στα «κόκκινα» δάνεια θα είναι… πολιτική.
Τι να σημαίνει αυτό; Ότι θα διαγραφούν; Τότε κάποιος άλλος θα πρέπει να πληρώσει το υπόλοιπο χρέος. Βρέθηκε κάποιος πολιτικός από άλλο κράτος που θα φορτώσει τα «κόκκινα» δάνεια, αυτά π.χ. των επιχειρήσεων που δεν εξυπηρετούνται, στους δικούς του «πελάτες», στους δικούς του ψηφοφόρους; Και αν έτσι έχουν τα πράγματα, ποιος θα αναλάβει την ευθύνη; Ναι, πολιτική λύση έχει υπάρξει στο παρελθόν σε άλλα κράτη. Η πολιτική λύση,όμως, δεν είναι κάτι μαγικό, ούτε θεϊκό. Απαιτεί διαπραγματεύσεις, εμπλέκονται μέσα διάφοροι παράγοντες, ενίοτε με άκρως αντικρουόμενα συμφέροντα.
Συνεπάγεται κόστος, που μεταφράζεται σε παράδοση μεγάλου μέρους της εθνικής ανεξαρτησίας σε άλλους. Για δεκαετίες. Όμως, πολιτικές λύσεις, που δεν στηρίζονται γερά σε οικονομικώς τεκμηριωμένη βάση, σε μελετημένα σχέδια και σε υπολογισμούς, συνεπάγονται οικονομικές παρενέργειες που θα φανούν στο μέλλον. Η προσφιλής τακτική να κρύβονται σοβαρά οικονομικά ή κοινωνικά προβλήματα κάτω από το χαλί είναι που μας έφερε σε αυτή την τραγική κατάσταση.Λίγες μέρες μας απομένουν να βγάλουμε τα προβλήματα κάτω από το χαλί και να τα λύσουμε. Tουλάχιστον,αςδρομολογήσουμε τη λύση τους.
