Του Φώτη Σιούμπουρα
Ώστε ο, κατά τον αρμόδιο υπουργό Παιδείας, «πλούσιος πρωθυπουργός» (αφού «δηλώνει 70.000-80.000 και εργάζεται και η σύζυγός του») είναι το ίδιο προνομιούχος με τον οικογενειάρχη της «μεσαίας τάξης», που στέλνει (όπως και ο κ. Τσίπρας) τα παιδιά του σε ιδιωτικό σχολείο.
Επιπλέον, δεν ψηφίζουν και οι δύο ΣΥΡΙΖΑ, εάν ασπαστούμε την εκπληκτική εκείνη ανάλυση του βουλευτή του κυβερνώντος κόμματος (Δ. Σεβαστάκης το όνομά του), ότι οι ψηφοφόροι της «πρώτη φορά Αριστεράς» δεν είναι προνομιούχοι και δεν στέλνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία. Επειδή, όμως, η αλήθεια πόρρω απέχει από τα όσα περισπούδαστα υποστηρίζουν οι κυβερνώντες, άνθρωποι της μεσαίας τάξης μπορεί να ψήφισαν και αυτοί την «πρώτη φορά Αριστερά» κυβερνώσα παράταξη, μπορεί κάποιοι να στέλνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία, αλλά ούτε πλούσιοι είναι σήμερα, ούτε προνομιούχοι, όπως ο, κατά τον υπουργό Παιδείας, πρωθυπουργός.
Ο οποίος, μάλιστα, έχει κηρύξει και επισήμως τον πόλεμο στη μεσαία τάξη (ή σε ό,τι απέμεινε από αυτήν!) λέγοντας ξεκάθαρα πως η κυβέρνηση στοχοποιεί όσους δηλώνουν 30.000 ευρώ και άνω τον χρόνο, αδιακρίτως κοινωνικών ή άλλων αναγκών. Με τη λογική του πρωθυπουργού, όποιος βγάζει 2.500 ευρώ (ή 2.000 ευρώ καθαρά τον μήνα) ανήκει στους προνομιούχους μαζί με εκείνους που δηλώνουν (ασχέτως πόσων βγάζουν) 500.000 ή πάνω από 1 εκατομμύριο τον χρόνο.
Απέφυγε, όμως, να αναφέρει πως, ανάμεσα στα περίπου 250.000 νοικοκυριά που δηλώνουν τα 30.000-50.000 ευρώ που καταφέρνουν να βγάζουν, υπάρχουν και πολλές χιλιάδες μεροκαματιάρηδες και άνθρωποι που αγωνίζονται σκληρά και δημιουργικά για να ζήσουν, να σπουδάσουν τα παιδιά τους, να σώσουν τα σπίτια τους που χρωστούν στις τράπεζες, αναγκαζόμενοι να δουλεύουν, ακόμη και αν είναι συνταξιούχοι, για όσο τουλάχιστον βρίσκουν δουλειά στον ιδιωτικό τομέα.
Από το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης, η μεσαία τάξη στην Ελλάδα έχει δεχθεί τρομακτικό πλήγμα, αφού μέσα σε οκτώ χρόνια, από το 2008 έως σήμερα, πάνω από 1,2 εκατομμύριο Έλληνες υποβαθμίστηκαν σε χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα, βλέποντας την αξία των περιουσιακών τους στοιχείων να μειώνεται κατά 488 δισ. δολάρια, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έκθεσης της Credit Suisse. Η σημερινή αξία των περιουσιακών στοιχείων της μεσαίας τάξης στην Ελλάδα φτάνει τα 678 δισ. δολάρια, από σχεδόν 1,2 τρισ. που άγγιζε στην κορυφή του 2007, ήτοι υπέστη μία μείωση που ξεπερνά το 43%.
Η μεσαία τάξη αριθμούσε το 2008 5,8 εκατομμύρια πολίτες και σήμερα οι περισσότεροι έχουν «εξαφανιστεί».
Η αλήθεια είναι ότι όλα άρχισαν από την εποχή της «αλλαγής». Τότε που ο Ανδρέας Παπανδρέου έκανε «κοινωνική πολιτική» με δανεικά χρήματα τα οποία, δυστυχώς, έπεσαν ως πέλεκυς στο κεφάλι των επόμενων γενεών. Η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ όχι μόνο ενίσχυσε (έστω και με αυτόν τον τρόπο) τη μεσαία τάξη, αλλά με τις δώθε – κείθε παροχές και επιδοτήσεις τη διεύρυνε κιόλας. Με δανεικά κόλλυβα, βέβαια, την… αβγάτισε, την παρότρυνε να ξοδεύει ακόμα και στα μπουζουξίδικα (πολιτιστικά κέντρα τα αποκαλούσε ο αείμνηστος Ευάγγελος Γιαννόπουλος) και να καταναλώνει με χρέωση… στο μέλλον. Έκανε την αγορά να κινείται με ταχύτερους ρυθμούς. Πλασματικούς, αλλά δεν πείραζε τη γενιά εκείνη. Άλλοι θα πλήρωναν αργότερα… Η συνέχεια… τραγικά γνωστή.
Φτάσαμε στο τρίτο και επαχθέστερο μνημόνιο, με ένα πρόσθετο φέσι 90 δισ., λόγω επτάμηνου φροντιστηρίου… ανώμαλης προσγείωσης στην πραγματικότητα. Και βέβαια, τη μεσαία τάξη να διαλύεται. Όσα είχε αποκτήσει παλαιότερα (σπίτια, μικρές περιουσίες, καταθέσεις) εξαερώθηκαν και ό,τι απέμεινε, βραχνάς που δεν επιτρέπει (λόγω φορολογίας) ούτε ένα στοιχειώδες φτωχικό επίπεδο ζωής! Το «όραμα» τώρα, η… προς τα κάτω εξίσωση των πάντων, η «αξιοπρεπής» και ομοιόμορφη φτωχοποίηση.
Το είπε τόσο καθαρά ο επί της Παιδείας αρμόδιος υπουργός. Αναγορεύουν τώρα σε «προνομιούχους» και «πλούσιους» όσους έχουν εισόδημα (μεικτό και πλασματικό, με όρους προ περικοπών, του 2009…) πάνω από 1.000 ευρώ τον μήνα, από τα οποία πρέπει να πληρώσουν ΕΝΦΙΑ, «τεκμήρια» για περιουσιακά στοιχεία που αγόρασαν κάποτε με τον ιδρώτα δουλειάς 30-40 χρόνων, δίδακτρα των παιδιών τους, που τα χαρακτηρίζουν και «πενταροδεκάρες», και τόσα άλλα, που δεν συμμαζεύεται. Και έρχεται τώρα η κυβέρνηση να εξαντλεί τη «φλυαρία» της στις τηλεοράσεις, να στήνει «φιέστες» και να εκτοξεύει πατριωτικές κορώνες, όπως αυτές στις 28 Οκτωβρίου, αντί να εκπονεί πολιτικές για ρεαλιστική (μικρή έστω, αλλά ρεαλιστική) ανάπτυξη και τόνωση της αγοράς, προστασία της μεσαίας τάξης, της ραχοκοκαλιάς της οικονομίας μας.
Όμως, στις παρούσες συνθήκες δεν κινδυνεύει να αφανιστεί πλήρως μόνο η μεσαία τάξη, αλλά και η ίδια η χώρα μας. Όχι επειδή δέχεται εξωτερικές προσβολές και επιθέσεις, αλλά επειδή συνεχίζει, μεταξύ των άλλων, την πολιτική της… πάλης των τάξεων, του διαχωρισμού σε «πένητες» και «πλουσίους», σε «προνομιούχους» και «μεσαίας τάξης». Επειδή δεν κατορθώνει να ομονοήσει και να αναλάβει την πλήρη ευθύνη και τη διαχείριση της κρίσης που η ίδια προκάλεσε.
Έπειτα από πέντε χρόνια διαρκούς εσωτερικής διαπάλης και αφού δοκιμάστηκαν όλες οι εκδοχές πολιτικής αντιμετώπισης της μεγάλης οικονομικής κρίσης, καταλήξαμε να έχουμε μια ευκαιρία τακτοποίησης του οίκου μας. Ας αφήσουμε κατά μέρος την «πάλη των τάξεων» και ας ασχοληθούμε σοβαρά με τη σωτηρία της πατρίδας.
