Το έχω ξαναπεί απ’ αυτήν τη στήλη: οι Ιεράρχες μας δεν έχουν καταλάβει ακόμη τι ζόρια τραβάει ο λαός μας… Και συνεχίζουν να προκαλούν. Πέρα από την αύξηση των εξόδων με τα βοηθήματα και τις αγαθοεργίες προς τους πάσχοντες συνανθρώπους μας, κατά τα άλλα συνεχίζουν αμέριμνοι τη συνήθη πορεία τους. Για παράδειγμα, το να εορτάζει ένας Μητροπολίτης σήμερα δεν θα έπρεπε να αποτελεί γεγονός που προκαλεί το κοινό αίσθημα… Κι όμως! Η κατάσταση πάει από το κακό στο χειρότερο… Αλήθεια, τι περιμένουν για να αλλάξουν τακτική;
Είναι δυνατόν να μαζεύονται στα αρχιερατικά ονομαστήρια τόσοι Αρχιερείς, να ενδύονται με τα χρυσοποίκιλτα άμφιά τους με τις μίτρες και τις ποιμαντορικές ράβδους και να προκαλούν, κατά τρόπο αδιάφορο, τον απλό λαό; Αλήθεια, τι έχει να πει ένας τέτοιος Ιεράρχης στους πεινασμένους συνανθρώπους μας; Τι έχουν να πουν στο άτυχο κοριτσάκι που πέθανε από τις αναθυμιάσεις από το αυτοσχέδιο μαγκάλι εν έτει 2013; Τι έχουν να πουν στην πολύτεκνη οικογένεια της Δραπετσώνας, που είναι χωρίς φως και της λείπουν τα στοιχειώδη της ζωής; Αλήθεια, νοιάστηκε κανείς από την Εκκλησία; Χτύπησε την πόρτα τους; Εδωσε λίγη χαρά στα βασιλεμένα από τη θλίψη παιδικά ματάκια; Η Εκκλησία δεν είναι ένα φιλανθρωπικό σωματείο. Είναι ένας θεοΐδρυτος οργανισμός που πρέπει να δίνει το παρών ανά πάσα στιγμή…
