Κάθε φορά που η πορεία της ζωής, με τα προβλήματα και τις δυσκολίες, με κάνει να μελαγχολώ, οι εορτές των Χριστουγέννων με τη σκέψη και την προσδοκία τους και μόνον με κάνουν να ελπίζω. Το «Χριστός γεννάται δοξάσατε, Χριστός εξ ουρανού απαντήσατε», δεν είναι ένας απλός ύμνος της ορθόδοξης πίστης μας, αλλά η βάση πάνω στην οποία χτίστηκε ο κόσμος.
Αιώνες τώρα ο όπου γης άνθρωπος, που ευαγγελίζεται τον Χριστό και καταγγέλλει την αγάπη Του, κάθε φορά αυτήν την εποχή προετοιμάζεται για να υποδεχθεί τον Χριστό του. Και κάθε φορά περιμένει με το ίδιο δέος, με την ίδια αγωνία, με τα ίδια ανακλαστικά.
Ενας μεγάλος πατέρας της Εκκλησίας μας, ο πατήρ Ιάκωβος Τσαλίκης, στη Μονή του Οσίου Δαυίδ στην Εύβοια -που δεν θα αργήσει να καταταχθεί και αυτός στη χορεία των Αγίων της Εκκλησίας μας- συνήθιζε να λέει ότι η πίστη μας είναι δομημένη με τέτοιον τρόπο, ώστε να περιμένουμε πάντα με την ίδια αγωνία και τον ίδιο θείο παλμό, τις εορτές και τις επετείους που είναι συνδεδεμένες με τον Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους μας. Γιατί ο άνθρωπος έχει ανάγκη την ελπίδα!
Τα φετινά Χριστούγεννα βρίσκουν την πατρίδα μας και τον λαό μας σε μία πολύ δύσκολη φάση. Κάθε σπιτικό σηκώνει τον δικό του σταυρό. Στην Ελλάδα της Ευρώπης και της ΟΝΕ, στην οποία ο τότε πρωθυπουργός της χώρας, Κώστας Σημίτης, μας είχε υποσχεθεί ότι μας εξασφάλισε διά βίου βούτυρο και μέλι στο ψωμί μας και ότι θα τρώμε όλοι οι Ελληνες με χρυσά και ασημένια μαχαιροπίρουνα, σε αυτή την Ελλάδα υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν, όπως δικαιούνται, τα προς το ζην. Υπάρχουν άνθρωποι που ψάχνουν στους κάδους απορριμμάτων.. Ανθρωποι που δεν έχουν φως … Ανθρωποι που ζεσταίνονται με μαγκάλι, κινδυνεύοντας να χάσουν τη ζωή τους από τις αναθυμιάσεις… Ανθρωποι που καίνε ξύλα στο τζάκι, αφού δεν έχουν να κάψουν πετρέλαιο!
Σε μία τέτοια Ελλάδα γεννιέται φέτος ο Χριστός! Τον περιμένουμε με αγωνία, για να πάρει μακριά τα παγωμένα χνώτα μας και να ζεστάνει τις παγωμένες καρδιές μας! Η Ελλάδα στην οποία ζούμε σήμερα σίγουρα δεν είναι η Ελλάδα όπου θα θέλαμε να ζούμε, αλλά είναι προφανές ότι είναι μία Ελλάδα που μας αξίζει. Εμείς τη δημιουργήσαμε και ναι, ας το παραδεχτούμε, δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών γι’ αυτή την κατάντια!
Οταν ο Θεόδωρος Πάγκαλος, εκ των ευφυέστερων πολιτικών αυτής της χώρας, έλεγε εκείνο το «μαζί τα φάγαμε», σίγουρα εννοούσε ότι όλοι μαζί φέραμε τη χώρα σε αυτή την κατάσταση! Δε νομίζω ότι υπάρχει κάποιος ανθρώπινος νους που να διαφωνεί με αυτό. Ακόμη και οι Συριζαίοι που αντιδρούν και τα βάζουν με τον Πάγκαλο είναι επειδή κατά βάθος ξέρουν ότι έχει δίκαιο και τους φέρνει αντιμέτωπους με τον κακό εαυτό τους!
Γιατί αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήθελε να αποτελεί κάτι το διαφορετικό, το άμεμπτο και το απολύτως ηθικό, δεν θα μάζευε μέσα στις τάξεις του όλους τους νυν διαμαρτυρόμενους, πρώην ΠΑΣΟΚΟΥΣ. Αυτό πλέον δεν είναι κόμμα, είναι ίδρυμα ανιάτων… Είναι ένας όμιλος ανθρώπων διαπνεομένων από τα ίδια μεγάλα ιδανικά μεν, αλλά προς το κοινό συμφέρον δε! Ε, λοιπόν, αυτό το «κοινό συμφέρον», τους θυμίζει ο Πάγκαλος, κάθε φορά που ακούγεται εκείνο το «μαζί τα φάγαμε».
«Στο στομάχι να σας κάτσουν παλιάνθρωποι», όπως θα έλεγε η αείμνηστη Γεωργία Βασιλειάδου!
