Αν, όντως, την Τρίτη έχουμε συμφωνία στο Eurogroup και αρχίσουν να διαφαίνονται κάποιες αχτίδες διαφυγής της χώρας από τον κύκλο της ανασφάλειας, τα δεδομένα αλλάζουν σχετικώς και οι πολιτικές συνθήκες μεταβάλλονται. Στον βαθμό που επιτευχθεί συμφωνία, θα είμαστε μπροστά σε νέο πολιτικό τοπίο.
Κατ’ αρχάς, η κυβέρνηση σίγουρα κερδίζει χρόνο και παρατείνει την παραμονή της στην εξουσία. Στο επόμενο διάστημα θα έχει την ευκαιρία να οργανώσει την πολιτική της αντεπίθεση, με πρωτοβουλίες ικανές ίσως να μετριάσουν το βάρος των μέτρων στην κοινωνία, και να ανακτήσει μέρος από το χαμένο της έδαφος. Σε κάθε περίπτωση, η κυβέρνηση δεν πρόκειται να πέσει γρήγορα, όπως πολλοί προδίκαζαν, πράγμα που επιβάλλει στις άλλες πολιτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης να αναθεωρήσουν στρατηγικές και πολιτικές. Από τη Δευτέρα, πάντως, ίσως ζούμε υπό τη θετική επίδραση των συναισθημάτων ανακούφισης για το «κακό που δεν μας βρήκε». Βέβαια, όταν θα έρθει ο λογαριασμός, με τις περικοπές και την επιβολή των φόρων, τις οποίες μας έχουν επιβάλει, άλλα συναισθήματα θα επικρατήσουν και άλλα συμπεράσματα θα εξαχθούν. Όμως, όλα αυτά από το… φθινόπωρο. Προς το παρόν (για να αναφέρουμε μόνον τα της τελευταίας εβδομάδας),έχουμε μια κυβέρνηση που ασθμαίνουσα επιχειρεί να στηριχθεί στην παραπλάνηση της κοινής γνώμης, αλλά και έναν πρωθυπουργό να:
· Εγκαινιάζει, να υπογράφει και να εκθειάζει έργα (βλέπε αγωγός ΤΑP), τα οποία κατέκρινε σφόδρα ως αρχηγός της αντιπολίτευσης.
· Αναγνωρίζει τώρα ότι με ενδεχόμενο εφαρμογής συστήματος απλής αναλογικής «δεν θα έχουμε σταθερές κυβερνήσεις».
· Εκθέτει την εικόνα της Παναγίας Σουμελά σε λαϊκό προσκύνημα.
· Δικαιολογεί, με ανακοίνωση, μάλιστα, του Μεγάρου Μαξίμου, την παρέμβασή του γιατη συγκάλυψη της υπόθεσης σεξουαλικής παρενόχλησης του πρέσβη της Βενεζουέλας προς πέντε υπαλλήλους της πρεσβείας.
Εν πάση περιπτώσει,έπειτα από περιπλανήσεις στο άγνωστο και τις στροφές 180 μοιρών, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προσγειώνεται στην πραγματικότητα. Μπροστά στο διαφαινόμενο αδιέξοδο, ανέλαβε το πολιτικό κόστος της αξιολόγησης και οδεύει, πλέον, προς συμφωνία με εταίρους και δανειστές.
Προτίμησε, ως η «καλύτερα συνεργαζόμενη με τους δανειστές κυβέρνηση», να λάβει τα μέτρα που ζητούσαν οι εταίροι και, επιπλέον, νομοθετεί τον περιβόητο «κόφτη», δηλαδή τη συγκρότηση ενός αυτόματου μηχανισμού λήψης προληπτικών μέτρων, στην περίπτωση εκτροχιασμού του προγράμματος σταθεροποίησης της ελληνικής οικονομίας.
Ουσιαστικά, δηλαδή, ο πρωθυπουργός και το κόμμα του, αλλά και οι εταίροι τους στην κυβέρνηση, υποστέλλοντας όλες τις προηγούμενες αντιμνημονιακές σημαίες, προτίμησαν να αναλάβουν το όποιο βάρος, παρά να διακινδυνεύσουν και να θέσουν υπό αμφισβήτηση, για ακόμη μια φορά, την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας. Έφτασαν, μάλιστα, στο σημείο να υπερασπίζονται με πάθος τη στροφή και να απολαμβάνουν την ψευδαίσθηση ισχύος, που η απρόσκοπτη ψήφιση των πιο σκληρών μέτρων δημιουργεί. Και αυτό είναι το πρόβλημα, πλέον, που προκαλείται στα άλλα, του ευρωπαϊκού προσανατολισμού, κόμματα της αντιπολίτευσης, τα οποία δεν θα μπορούσαν να πουν και πολλά διαφορετικά πράγματα, στην παρούσα φάση, αλλά και των οποίων τις θέσεις επιχειρεί τώρα να προσεγγίσει ο πρωθυπουργός.
Να αναπροσαρμόσει την πολιτική της η ΝΔ
Συνολικά η αντιπολίτευση –και κυρίως η ΝΔ– πρέπει τώρα να αναπροσαρμόσει την τακτική της. Ειδικά η ΝΔ, ως το κόμμα που μπορεί να είναι η επόμενη κυβέρνηση, δεν αρκεί να επισημαίνει μόνο τα στραβά και ανάποδα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Πρέπει να πει τι εκείνη θα έκανε διαφορετικά, αν ήταν στη θέση της σημερινής κυβέρνησης. Και, κυρίως, τι θα κάνει αν αύριο-μεθαύριο την αντικαταστήσει.
Στη ΝΔ (και όχι μόνο)είχαν πιστέψει για τα καλά ότι ο νυν πρωθυπουργός θα έκανε «μία από τα ίδια», δηλαδή θα επαναλαμβανόταν το καλοκαίρι του 2015. Όμως, δεν πρόσεξαν ότι όλες οι κινήσεις του από τότε και μετά κατατείνουν στην εδραίωση της εξουσίας του και όχι στην εγκατάλειψή της. Και αυτό σημαίνει πολύ απλά ότι θα κάνει το παν, ό,τι εξαρτάται από αυτόν, για να τη διατηρήσει. Και το έκανε. Και μόνο το γεγονός ότι μια αριστερή κυβέρνηση προτείνειη ίδια τον αυτόματο «κόφτη» δαπανών και οι αριστεροί βουλευτές θα τον ψηφίσουν πολύ εύκολα επιβεβαιώνει τον ισχυρισμό.
Είχαμε,όμως, και το άλλο σενάριο, αυτό των πρόωρων εκλογών. Στη ΝΔ είχαν πιστέψει ότι επίκεινται. Και αυτός είναι ένας από τους λόγους που ο Κυριάκος Μητσοτάκης έσπευσε να υιοθετήσει το σύνθημα «Φύγετε, εκλογές αμέσως». Όμως, τώρα είναι υποχρεωμένος σιγάσιγά να το εγκαταλείψει, δεν έχει νόημα. Έτσι κι αλλιώς, το «αίτημα»ήταν προβληματικό εξαρχής. Ήταν κάτι σαν το λάθος του κ. Τσίπρα το 2014, όταν δεν επέτρεψε τότε την ολοκλήρωση τηςαξιολόγησης, προκαλώντας πρόωρες εκλογές εξαιτίας της (μη) εκλογής νέου Προέδρου της Δημοκρατίας. Ο κ. Τσίπρας, μετά τις ομολογημένες αυταπάτες, προσγειώθηκε και δείχνει πού θέλει να το πάει.
Είναι έτοιμος, μάλιστα, να αναμετρηθεί με την κοινωνία που τον ανέδειξε πρωθυπουργό και με τη διάψευση των υποσχέσεων, τις οποίες ο ίδιος έδωσε για να κερδίσει την εξουσία
Θα ήταν,όμως,δείγμα ωριμότητας και υπεύθυνης στάσης αν, στις τόσες «στροφές» που έχει κάνει, αναγνώριζε και τη συνεισφορά των προκατόχων του, χωρίς την οποία τίποτα δεν θα είχε γίνει. Κάτι τέτοιο,όμως, δεν διαφαίνεται, αν κρίνουμε από τη συνεχιζόμενη πολεμική του κατά των κομμάτων της αντιπολίτευσης και ιδιαίτερα κατά της ΝΔ. Έφτασε, μάλιστα, στο σημείο η κυβερνητική εκπρόσωπος να ειρωνεύεται και να…κατηγορεί την αξιωματική αντιπολίτευση, γιατίο κ. Μητσοτάκης δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο να ψηφίσει η ΝΔ τις διατάξεις για τα «κόκκινα» δάνεια και τις αποκρατικοποιήσεις.Φαίνεται,όμως,πως δεν έχει φτάσει η ώρα να γίνουμε σοβαρή χώρα, όπου το κράτος έχει συνέχεια και υπάρχει ένα μίνιμουμ πολιτικού πολιτισμού.
Του Φώτη Σιούμπουρα
