Ένας νέος κτηνοτρόφος αποφάσισε να δώσει πνοή σε ένα εγκαταλελειμμένο χωριό της Ξάνθης μεταφέροντας εκεί τις δραστηριότητές του.
Πιο συγκεκριμένα, ο Νίκος Γίδαρης μετακόμισε στο χωριό Ίμερα στον Δήμο Τοπείρου, πριν από περίπου ένα χρόνο και με πολλή όρεξη και μεράκι, κατάφερε να δημιουργήσει μια κτηνοτροφική μονάδα στην περιοχή, ενώ παράλληλα, επισκεύασε την πατρική του οικία, έτσι ώστε να κατοικεί στο χωριό με την οικογένεια του.
Συγκεκριμένα δήλωσε στο: thrakitoday.gr
«Αποφάσισα πριν από περίπου 1 χρόνο να επιστρέψω πίσω, όπως οι παππούδες μας, δουλειές δεν υπάρχουν και είπαμε να κάνουμε κάτι για τον τόπο μας, γιατί εδώ γεννηθήκαμε” εξηγεί ο κ. Γίδαρης, για να προσθέσει πως “εδώ που είμαστε είναι τα Ίμερα. Οι γονείς μου ήταν από εδώ αλλά τώρα δεν κατοικεί κανείς, οι κάτοικοι έχουν φύγει όλοι από το χωριό, δεν είχαν δουλειές δεν υπήρχαν νέοι άνθρωποι. Εγώ επέστρεψα για να κάνω διάφορα πράγματα, να ασχοληθώ με την κτηνοτροφία».
«Είμαι ο μοναδικός κάτοικος εδώ. Δεν είναι εύκολο, αλλά θέλω να στηρίξω τον τόπο μου, να βοηθήσω όσο μπορώ να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας και να επιστρέψει ξανά ο κόσμος εδώ. Δεν είχα βοήθεια από κανέναν και τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα» τονίζει μεταξύ άλλων ο ίδιος, για να προσθέσει πως «η χρονιά ήταν πολύ δύσκολη και ο χειμώνας βαρύς. Κάναμε μια κτηνοτροφική εγκατάσταση για τις αγελάδες αλλά έπεσε πολύ χιόνι. Η χιονοθύελλα έριξε τη σκεπή. Ήρθε ο ΕΛΓΑ τα είδε και μου είπε ότι θα αποζημιωθώ σε 5 χρόνια! Δεν είναι δυνατόν να πληρώνω κάθε χρόνο τον ΕΛΓΑ και να μου λένε ότι θα αποζημιωθώ μετά από 5 χρόνια. Εάν δεν είχα την οικονομική δυνατότητα και δεν συνέχιζα τον αγώνα μου τα ζώα μου θα πέθαιναν».
Εικόνες εγκατάλειψης
Το παρατημένο χωριό είχε αρκετά κατεστραμμένα σπίτια, ενώ το μόνο κτήριο που ήταν σε καλή κατάσταση ήταν το σχολείο αλλά και αυτό παρέμενε ανενεργό και κλειδωμένο.
Η παλιά ονομασία των Ιμέρων ήταν Σαλτικλή και αρχικά κατοικούνταν από Μουσουλμάνους ωστόσο μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών εγκαταστάθηκαν εκεί πρόσφυγες από τα Ίμερα της Τραπεζούντας που «βάφτισαν» ξανά το χωριό.
Ωστόσο, ο κ. Γίδαρης, δεν ήταν ο μόνος που προσπάθησε να δώσει ζωή στο χωριό καθώς πριν από χρόνια υπήρξαν άνθρωποι οι οποίοι επιχείρησαν να μείνουν στο χωριό, αλλά χωρίς επιτυχία.
«Όταν οι άνθρωποι λειτουργούν όλοι μαζί, σαν μια ομάδα, τότε μπορούν να καταφέρουν πολλά πράγματα. Θέλω να έρθουν και άλλοι και όλοι μαζί να ξαναζωντανέψουμε το χωριό. Αυτή τη στιγμή στις κτηνοτροφικές μου δραστηριότητες απασχολούνται 20 οικογένειες, ενώ έχω ανοίξει και ένα Κρεοπωλείο στο κέντρο της Ξάνθης (Σμύρνης 5) με ντόπια κρέατα ελευθέρας βοσκής από την περιοχή, αλλά και τυροκομικά προϊόντα. Είμαστε παραγωγοί και έτσι δίνουμε τα προϊόντα μας σε χαμηλές τιμές. Το κατσικάκι που πουλάνε στις λαϊκές 9 ευρώ εμείς το έχουμε 6,5 γιατί δεν θέλουμε να βγάλουμε χρήματα και να γίνουμε πλούσιοι, αλλά να ζήσουμε μια αξιοπρεπή ζωή όχι μόνο για πάρτη μας αλλά για όλους. Αυτά είναι αλυσίδα. Ξεκίνησα και μια προσπάθεια με αιθέρια έλαια αλλά προς το παρόν κόλλησε στη γραφειοκρατία. Θέλω να δημιουργήσω θέσεις εργασίας και να δώσω ζωή σε αυτό τον τόπο».
Οι εναπομείναντες
Ανεβαίνοντας στο ψηλότερο σημείο του χωριού φαίνονται δύο ακόμη οικισμοί τα Άνω και Κάτω Λιβερά που είναι γεμάτα ερείπια και πέτρινα μισογκρεμισμένα σπίτια., στα οποία ζουν ελάχιστοι κάτοικοι.
«Εγώ παντρεύτηκα το ’63 εδώ, έμεινα στην Ξάνθη για 4 χρόνια και μετά ήρθα πάλι εδώ, με τα κατσίκια, τις αγελάδες, τα καπνά και τα παιδιά μου” εξιστορεί η κα Διαλεκτή που κατοικεί στα Κάτω Λιβερά, για να προσθέσει πως «εάν έρθεις να κάτσεις μια εβδομάδα εδώ, θα πάρεις τα μάτια σου και θα φύγεις. Εγώ είμαι ψημένη τόσα χρόνια και για αυτό αντέχω. Οι νέοι που έρχονται, έρχονται μόνο για καμιά εκδρομή, λένε τι ωραία θέα που έχετε εδώ πάνω, δεν αντέχουν και φεύγουν».
