Περιχαρή και χαριέστατο σας είδα, κ. πρόεδρε στη συνέντευξη Τύπου που δώσατε, εκεί στη μαρτυρική Σμύρνη, μαζί με τον «φίλο σας τον Αχμέτ», όπως κατ’ επανάληψη αποκαλέσατε αυτήν τη νυφίτσα του καθεστώτος Ερντογάν, τον Αχμέτ Νταβούτογλου. Περιχαρής μας ανακοινώσατε ότι ανανεώσατε τη συμφωνία επαναπροώθησης, όσων αποβιβάζουν οι Τούρκοι διακινητές στα ελληνικά νησιά. Μια συμφωνία, την οποία είχε υπογράψει και στο παρελθόν η Τουρκία, αποσπώντας ανταλλάγματα από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Χωρίς ποτέ να την εφαρμόσει.
Τι σας έκανε, αλήθεια, τόσο χαρούμενο; Έχετε κάποια νέα και σοβαρή εγγύηση ότι τώρα που απέσπασε και άλλα ανταλλάγματα, θα κάνει ό,τι δεν έκανε τόσον καιρό;
Μήπως χαρήκατε, επειδή στο θέμα των παραβιάσεων του εθνικού εναερίου χώρου μας, σας έδωσε την απάντηση ότι δεν πρόκειται για παραβιάσεις γιατί εκείνο που θωρούμε εμείς ως δικό μας εναέριο ή θαλάσσιο εθνικό χώρο δεν… συμπίπτει με εκείνο που εκτιμούν οι ίδιοι, με εκείνο που αναγνωρίζουν;
Μήπως αισθανθήκατε υπέροχα, καθώς μοιράζατε λουλούδια σε επιλεγμένες Τουρκάλες δημοσιογράφους, μεταξύ των οποίων, βεβαίως, δεν υπήρχαν εκείνες που εργάζονται στα Μέσα που διώκει το καθεστώς της Άγκυρας; Ή επειδή το «Αθηναϊκό Πρακτορείο» θα συνεργάζεται με το «Αναντολού», που είναι η επίσημη φωνή του αυταρχικού καθεστώτος;
Η «αλεπού» στο Παζάρι
Αλλά, δυστυχώς, δεν την «πατήσατε» μόνον εσείς. Κακό μπελά έβαλε ολόκληρη η Ευρώπη στο κεφάλι της.
Όταν μπαίνεις σε «τούρκικα παζάρια» με εκείνον που τα έχει εφεύρει και τα ασκεί επί αιώνες, το αποτέλεσμα είναι προδικασμένο. Ο κερδισμένος δεν μπορεί να είναι άλλος από εκείνον. Αυτό συνέβη και στη σύνοδο κορυφής. Η «αλεπού» Αχμέτ Νταβούτογλου κατάφερε να φύγει από το παζάρι των Βρυξελλών, έχοντας αποσπάσει ό,τι ζητούσε. Όχι μόνον σε οικονομικά ανταλλάγματα –που και αυτά κάθε άλλο πάρα αμελητέα είναι και ευκαταφρόνητα– αλλά κυρίως σε πολιτικά. Με την Ευρώπη των ελευθεριών και των δικαιωμάτων να κάνει «γαργάρα» τους δικτατορικούς «νάρθηκες», που επιβάλλει ο Ερντογάν στα μέσα ενημέρωσης. Και αντί να του επιβάλει νέες κυρώσεις, να δεσμεύεται για «ξεπάγωμα» της ενταξιακής διαδικασίας.
Αντί, πριν από οτιδήποτε άλλο, να αξιώσουν από το τουρκικό καθεστώς να ξηλώσει όλα τα δίκτυα των διακινητών, που φυσικά και τα γνωρίζουν άριστα οι υπηρεσίες του, –και καλώς κάνατε να το τονίσετε στη Σμύρνη, κ. πρόεδρε– του προσφέρουν ακόμη περισσότερα δισεκατομμύρια ευρώ. Για να δέχεται πίσω τους πρόσφυγες και μετανάστες που αυτοί, οι διακινητές, στέλνουν στα ελληνικά νησιά.
Υποτίθεται ότι αυτή η συμφωνία θα ανακουφίσει κάπως την Ελλάδα, στο βαθμό, βεβαίως, που πράγματι θα την εφαρμόσει η Τουρκία. Αλλά όποιος πιστεύει ότι οι άνθρωποι από τη Συρία θα πάψουν να προσπαθούν να φύγουν από εκεί, είτε επειδή θα παραμένει κλειστή η «βαλκανική οδός» είτε επειδή τα πράγματα θα γίνουν δυσκολότερα στα θαλάσσια σύνορα Ελλάδας – Τουρκίας, προφανώς δεν είναι σε θέση να καταλάβει πώς λειτουργούν οι απελπισμένοι.
Απλώς, η διαφυγή από τον όλεθρο θα γίνει πολύ ακριβότερη υπόθεση για τους κατεστραμμένους Σύριους. Διότι, θα αναγκάσουν να αναζητήσουν νέους δρόμους προσπέλασης προς την Ευρώπη. Αντί για βάρκες στο Αιγαίο, θα επιστρατευτούν, από επιτηδείους, σαπιοκάραβα για τη μεταφορά τους σε Κύπρο, Μάλτα, αλλά και μέσω Λιβύης προς Ιταλία.
Δεν ξέρω τι άλλες, συμπληρωματικές, αποφάσεις θα πάρουν οι ηγέτες των 28, κατά την επόμενη τακτική σύνοδό τους, σε δέκα μέρες. Αλλά, όσο δεν αντιλαμβάνονται ότι η μοναδική λύση είναι ο τερματισμός του πολέμου και η ανοικοδόμηση της Συρίας, το πρόβλημα θα διαιωνίζεται. Και όλες αυτές οι «λύσεις» και οι «συμφωνίες» δεν θα είναι τίποτε περισσότερο από ημίμετρα. Απλώς θα χρησιμεύουν στην «ευρωπαϊκή νομιμοποίηση» ενός καθεστώτος «κοινοβουλευτικής δικτατορίας», όπως είναι το καθεστώς της Άγκυρας.
Τουλάχιστον ας μαθαίνατε…
Ας το πάρουμε απόφαση. Το προσφυγικό δεν είναι περαστικό. Ήλθε για να μείνει. Θα συνδιαμορφώνει τη ζωή μας, μαζί όσα άλλα προβλήματα μας κατατρέχουν, για χρόνια. Γιατί θα χρειασθούν πολλά χρόνια για να αποκατασταθεί η ομαλή ζωή, εκεί όπου καταστρέφεται ραγδαίως από την άνοδο του φασιστικού φονταμενταλισμού, που προκάλεσαν οι δυτικές επεμβάσεις. Στη Συρία, το Ιράκ, τη Λιβύη. Έτσι γίνεται πάντοτε. Η καταστροφή είναι εύκολη. Το ξανακτίσιμο είναι υπόθεση χρονοβόρα.
Η ροή προσφύγων θα συνεχίσει και θα επιτείνεται όσο ο καιρός θα βελτιώνεται. Και δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί ούτε με την καλοσύνη των γιαγιάδων της Λέσβου ούτε με τη συγκινητική προσφορά άλλων εθελοντών. Απαιτείται σοβαρή δουλειά τόσο από το κράτος όσο και από τους φορείς της Αυτοδιοίκησης. Δουλειά και χρήμα. Και τη μεν δουλειά μπορεί να την προσφέρει ο ελληνικός λαός. Αλλά το χρήμα πρέπει να το διεκδικήσουμε δυναμικά από εκείνους που επωφελούνται από τη μετατροπή της Ελλάδας από χώρα διελεύσεως σε χώρα παραμονής.
Και εδώ, δυστυχώς, δεν σας είδαμε ικανό να διδαχτείτε, έστω κάτι, από τον φίλο σας τον Αχμέτ. Εκείνος αποσπά από τους Ευρωπαίους το καρβέλι και εσείς τα ψίχουλα.
Ωραίοι ως Έλληνες
Ίσως να φταίει το ότι γερνάω και γίνομαι, όλο και περισσότερο, ευσυγκίνητος. Αλλά δεν μπόρεσα να μη δακρύσω με αυτό που έβλεπα την Κυριακή το απομεσήμερο στην πλατεία Συντάγματος. Και δεν ήταν δάκρυ από πόνο ή από θλίψη. Ήτανε δάκρυ ανακούφισης. Δάκρυ ελπίδας αλλά και περηφάνιας. Για έναν λαό τόσο εξαπατημένο, τόσο δυσφημισμένο και διασυρμένο, που, όμως, επιμένει και αντιστέκεται. Έναν λαό που δοξάζει ταπεινά την ανθρωπιά του.
Κοιτούσα αποσβολωμένος. Γιατί μπροστά μου υψωνόταν ένα βουνό. Φαινομενικώς κακάσχημο στην όψη. Γιατί ήταν ένα βουνό που σχημάτιζαν οι χιλιάδες σακούλες, σάκοι, κούτες, μπογαλάκια με τρόφιμα, φάρμακα, παιγνίδια για τα παιδιά και ό,τι άλλο συνείσφερε ο καθένας, ως εκδήλωση συμπαράστασης σε εκείνους που δοκιμάζονται περισσότερο και από μας: Τους πρόσφυγες.
Και ποιοι ήταν όλοι αυτοί οι… εύποροι, που είχαν την αρχοντιά να συνεισφέρουν, μέσα στη δική τους στέρηση, για τη στήριξη των άλλων; Νοικοκυρές, παιδιά, γεροντάκια, άνθρωποι κάθε ηλικίας. Και αρκετοί μετανάστες, ανάμεσά τους. Από τους οποίους ξεχώριζες μόνο όσους τούς «πρόδιδε» το χρώμα τους. Ή αν τύχαινε να τους ακούσεις να μιλάνε, η προφορά τους. Μια τεράστια μυρμηγκιά που κουβαλούσε, κουβαλούσε, κουβαλούσε. Μια πανστρατιά απλών ανθρώπων. Οι, ούτως ή άλλως, δοκιμαζόμενοι, για εκείνους που δοκιμάζονται χειρότερα. Γιατί οι «άλλοι» οι «γκλαμουράτοι» του «λάιφ-στάιλ», το πολύ, αν περνούσαν από ’κει, να αηδίαζαν για το «κιτς» του θεάματος.
Του Γιώργη Μασσαβέτα
