Στις ΗΠΑ, ενόψει των προεδρικών εκλογών, οι διεκδικητές του χρίσματος εντείνουν τις δραστηριότητές τους. Προσεγγίζουν τα εθνικά λόμπι και εκείνα πασχίζουν να δεσμεύσουν τους επίδοξους προέδρους, ώστε σε περίπτωση εκλογής τους να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα της ιδιαίτερης πατρίδας της κινητοποιούμενης ομάδας. Αυτό το κάνουν όλοι οι όμοροι με αντιτιθέμενα προς εμάς συμφέροντα, Τούρκοι, Αλβανοί, Σκοπιανοί κ.λπ. Πλην ημών, όλοι οι οποίοι συγκριτικά με εμάς εκπροσωπούν αριθμητικά ασήμαντες ομογένειες. Είμαστε ανίατα άφρονες. Ενώ διαθέτουμε κρίσιμο, οριακό αριθμό ελληνικής καταγωγής ψηφοφόρων με διόλου ευκαταφρόνητο πολιτικό χρήμα, μέχρι σήμερα οι ελληνικές κυβερνήσεις απαξίωσαν επιμόνως να εκμεταλλευτούν αυτή την –στρατηγικής σημασίας– ευκαιρία.
Στις ΗΠΑ σταδιοδρομεί και μεγαλουργεί μία ισχυρότατη ελληνική Ομογένεια, που αν κάποτε αποφασίζαμε να αξιοποιήσουμε, θα έκανε θαύματα. Και η ψήφος της και το πολιτικό της χρήμα χαραμίζονται τήδε κακείσε, χωρίς κεντρική κατεύθυνση, και επομένως χωρίς αποτέλεσμα. Αυτή η περίοδος είναι η πιο πρόσφορη. Κυβέρνηση και πολιτικά κόμματα να αναλάβουν μια εθνική σταυροφορία ενεργοποίησης της αδρανούσας Ομογένειας, να δεσμεύσουν τους υποψήφιους προέδρους για Κυπριακό, Αιγαίο, Θράκη, Σκοπιανό, προσφυγικό κ.λπ. Τίμιος με την αλήθεια ο υποψήφιος για το χρίσμα Μπέρνι Σάντερς ξεσπάθωσε προ ημερών κατά τρόικας και Γερμανίας για το ελληνικό «κατόρθωμά» τους, «το πιο ζωντανό παράδειγμα αποτυχίας των πολιτικών λιτότητας, που αποδόμησαν το δίχτυ κοινωνικής προστασίας και οδήγησαν την Ελλάδα στη χειρότερη ανισοκατανομή πλούτου και στην υψηλότερη ανεργία». Και ο Σάντερς και οι άλλοι, αν αχθούν σε θετικές θέσεις για τα μείζονα εθνικά μας θέματα, θα παραμείνουν «φωνές βοώντων εν τη ερήμω», όσο η επίσημη Ελλάς δεν θα σπεύδει σε αξιοποίησή τους.
«Ο αιτών λαμβάνει, ο ζητών ευρίσκει και τω κρούοντι ανοιγήσεται» (Ματθ. 7,8). Και βέβαια το πρόβλημα παραμένουμε εμείς. Θυμίζουμε, ο Μπιλ Κλίντον ως υποψήφιος (Οκτώβριος 1991) είχε δηλώσει ότι «μία κυβέρνηση Κλίντον δεν θα αναγνωρίσει ποτέ το κράτος των Σκοπίων με ονομασία που θα περιέχει τον όρο “Μακεδονία”». Δεν τίμησε τη δέσμευσή του, αλλά στην αθέτηση τον παρακίνησε η τότε επίσημη Ελλάς.
Τελικά, όπως λένε στην Κρήτη, «τη μοίρα του κάθε λαός την κάνει μοναχός του και όσα του κάνει η τρέλα του δεν του τα κάνει ο οχτρός του». Η ολοκληρωτική αποχαλίνωση του σουλτάνου –έσχατο σύμπτωμα η τουρκική απαγόρευση στη Γερμανίδα ΥΠΕΘΑ να προσγειωθεί στη Μυτιλήνη– διευκολύνει το ξεκίνημα μιας επιθετικής ελληνικής εξωτερικής πολιτικής με άμεσα αποτελέσματα. Ιδού στάδιον λαμπρόν για κυβέρνηση και πολιτικό προσωπικό. Η κατ’ επίφαση Ενωμένη Ευρώπη βρίσκεται σε προϊούσα αποσύνθεση. ΝΑΤΟ και Γερμανία να ανοίξουν τα κλειστά σύνορα της Ευρώπης ή να σταματήσουν την εισβολή λαθρομεταναστών και προσφύγων στην «έρημη χώρα» μας. Αν δεν πράξουν ούτε το ένα ούτε το άλλο, αφού η Γερμανία τούς χρειάζεται, ας τους επιβιβάσουμε σε ασφαλή καράβια με προορισμό τα γερμανικά λιμάνια. Ή, αλλιώς, ας τους φιλοξενήσουν οι ομόθρησκοι και ομόγλωσσοί τους πετροδολαριούχοι των Εμιράτων. Αυτοί όφειλαν να το κάνουν εξαρχής. Πρέπει να ματαιώσουμε τα σχέδια για εξισλαμισμό της Ελλάδος – και της Ευρώπης.
Η ιστορία θα κατανοήσει ίσως την κυβερνητική διαχειριστική ανεπάρκεια, αλλά θα είναι αμείλικτη σε λογικά αφελείς και εθνικά επικίνδυνες θεωρίες που δείχνουν κρίση ταυτότητας και ακρισία νοός. Τυπικό παράδειγμα: «Μεσομακροπρόθεσμα θα μπορούσε να ωφεληθεί η Ελλάδα από την ενσωμάτωση αυτών που θέλουν να μπουν στην κοινωνία, να εργαστούν και να ενσωματωθούν» (ανΥπΕξ). Τον καιρό που αφομοιώναμε τους αλλοεθνείς (Ρωμαιοκρατία, Βυζάντιο) ήμασταν μονοπολιτισμική ελληνορθόδοξη κοινωνία. Τώρα μας κατάντησαν με τις θεωρίες τους πολυπολιτισμική. Και αντί να αφομοιώνουμε, αφομοιωνόμαστε οι ίδιοι…
Του Στέλιου Παπαθεμελή (Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης).
