Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΡΗ
Σε επιχειρήσεις θα μετατραπούν σταδιακά οι φοιτητικές εστίες. Με τον νόμο-πλαίσιο για τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, οι εστίες ουσιαστικά θα λειτουργούν όσο τα έσοδα είναι περισσότερα από τα έξοδα. Αυτό σημαίνει ότι οι φοιτητές και οι οικογένειές τους θα επωμίζονται το κόστος λειτουργίας τους.
Με αυτόν τον τρόπο, οι εστίες μετατρέπονται σιγά – σιγά σε «ξενοδοχεία» με νοίκια, ανοίγοντας τον δρόμο για ξεπούλημα σε ιδιώτες. Δηλαδή, το πανεπιστήμιο θα ιδρύει μια εταιρεία αξιοποίησης της ακίνητης περιουσίας και θα κοιτάζει πώς τα ακίνητα αυτά θα αποδίδουν οικονομικά. Σε κάποιες εστίες πληρώνεται ήδη ενοίκιο (Γιάννενα, Βόλος και αλλού), ενώ στη φοιτητική εστία Αθηνών «ΦΕΑ» ζητήθηκαν πέρυσι αναδρομικά ενοίκια για όσα χρόνια διαβιούσαν εκεί οι φοιτητές.
Κι, όμως, δεν έχει περάσει πολύς καιρός από την πρωτοφανή τραγωδία των φοιτητών της Λάρισας που συγκλόνισε το Πανελλήνιο όταν, στην προσπάθειά τους να ζεσταθούν από ένα «μαγκάλι», βρήκαν τραγικό θάνατο οι δύο από τους πέντε από τις δηλητηριώδεις αναθυμιάσεις που εισέπνευσαν, ενώ οι άλλοι τρεις (που βρέθηκαν σε κωματώδη κατάσταση) έδωσαν σκληρή μάχη για να κρατηθούν στη ζωή.
Το τραγικό συμβάν της Λάρισας έφερε στην επιφάνεια τα τρομακτικά αποτελέσματα μιας «ανθρωποκτόνου» πολιτικής, όπου οι αριθμοί έχουν μεγαλύτερη αξία από τους ανθρώπους και την οποία βιώνει στο έπακρο η ελληνική φοιτητική κοινότητα, αφού τα καθημερινά προβλήματα στέγασης -και όχι μόνο- που αντιμετωπίζουν οι Έλληνες φοιτητές στις φοιτητικές εστίες της χώρας είναι μυριάδες.
Το πρόβλημα με τις φοιτητικές εστίες και την «άθλια» κατάσταση στέγασης των φοιτητών έχει φτάσει πλέον στο απροχώρητο, με τους υπεύθυνους υπουργούς και τον κρατικό μηχανισμό να έχουν περιοριστεί πλέον σε ρόλο παρατηρητή. Τα στοιχεία μιλούν από μόνα τους. Μόνο φέτος οι πρωτοετείς φοιτητές ανήλθαν στους 74.440, με τη στέγαση πανελλαδικά για όλους (όχι μόνο για του πρωτοετείς) να παρέχεται μόνο σε 7.435 άτομα, δηλαδή μόνο το 2% των φοιτητών και σπουδαστών να μένουν σε φοιτητική εστία.
Δεν επαρκούν
Ενδεικτικό της κατάστασης είναι η περίπτωση της φοιτητικής εστίας του Πανεπιστημίου Αθήνας, όπου φέτος έγιναν 500 αιτήσεις και δόθηκαν μόνο 250 δωμάτια, με αποτέλεσμα οι φοιτητές με το «παχουλό» οικογενειακό εισόδημα των 14.000 ευρώ να μείνουν εκτός εστίας. Το ίδιο φυσικά ίσχυε και για τα ΤΕΙ Αθήνας και Πειραιά, όπου σε χιλιάδες φοιτητές διατέθηκαν λιγότερα από 200 δωμάτια. Φυσικά, υπάρχουν και χειρότερα, αφού το Πανεπιστήμιο Πειραιά, το Γεωπονικό, το Χαροκόπειο, αλλά και το Πάντειο Πανεπιστήμιο δεν διαθέτουν καν φοιτητικές εστίες.
Πλέον όλες οι φοιτητικές εστίες βρίσκονται στον αέρα, με αποτέλεσμα να απειλούνται με κλείσιμο πολλές από αυτές, καθώς η κρατική χρηματοδότηση έχει φτάσει σε εξευτελιστικά επίπεδα. Την αρχή έκανε πρόσφατα η εστία της ΑΣΟΕΕ στη Δροσοπούλου, η οποία έκλεισε. Μάλιστα, η συγκεκριμένη φοιτητική εστία διέθετε και ναυαγοσώστη τον οποίο μισθοδοτούσε ως διοικητικό υπάλληλο, με τον χώρο της πισίνας, όμως, να έχει σφραγιστεί και να είναι εκτός λειτουργίας εδώ και χρόνια! Πρόκειται για ένα χαρακτηριστικό δείγμα των πελατειακών σχέσεων που επικρατούν στον τομέα της Παιδείας και της άσκοπης κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος.
Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία, κάθε χρόνο πολλαπλασιάζονται οι φοιτητές που έχουν ανάγκη τη δωρεάν στέγαση, με τις υπάρχουσες εστίες -που μάλιστα κλείνουν η μια μετά την άλλη- να μη φτάνουν να καλύψουν τις ανάγκες ούτε στο ελάχιστο, δημιουργώντας έναν πρωτοφανή «συνωστισμό».
«Αγκάθι» στην όλη υπόθεση είναι η τεράστια ακίνητη περιουσία των ιδρυμάτων, η οποία αξιοποιείται για τα επιχειρηματικά «νταραβέρια» με επιχειρήσεις. Οικόπεδα-φιλέτα, κτηριακά συγκροτήματα, διαμερίσματα, κληροδοτήματα, καταστήματα και γραφεία, νοικιάζονται σε συγκεκριμένες επιχειρήσεις συμφερόντων ή αφήνονται να ρημάζουν αναξιοποίητα. Συγκεκριμένα, κάποια από τα αναξιοποίητα ακίνητα που βρίσκονται στη δικαιοδοσία ιδρυμάτων και θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν για τη δημιουργία νέων εστιών είναι: Η «Μαθητική Εστία Αγ. Αναργύρων», που βρίσκεται δίπλα στο πάρκο «Αντώνης Τρίτσης» και τη διαχειρίζεται η ΙΝΕΔΙΒΙΜ, το ξενοδοχείο «La Mirage», το κτήριο της οδού Πανεπιστημίου 53 και Σανταρόζα, το οποίο είναι ιδιοκτησία του Πανεπιστημίου Αθηνών, και το κτήριο που βρίσκεται στον χώρο του Γεωπονικού Πανεπιστημίου, πίσω από το εστιατόριο. Να επαναλάβουμε σε αυτό το σημείο ότι το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο δεν διαθέτει φοιτητική εστία, παρόλο που στον ίδιο χώρο υπάρχει το συγκεκριμένο μεγάλο αναξιοποίητο ακίνητο. Μαζί με αυτά υπάρχουν δεκάδες ακόμα ακίνητα ιδρυμάτων και εγκαταλειμμένα ξενοδοχεία που μπορούν να αξιοποιηθούν για την ανέγερση νέων φοιτητικών εστιών, οι οποίες θα μπορούν να καλύπτουν τις ανάγκες στέγασης ενός σημαντικού αριθμού φοιτητών.
Δεν υπάρχουν χρήματα ούτε για συντήρηση…
Πολλά προβλήματα διαβίωσης αντιμετωπίζουν και οι φοιτητές που έχουν καταφέρει να στεγαστούν στις υπάρχουσες φοιτητικές εστίες. Σύμφωνα με μαρτυρίες φοιτητών, στη φοιτητική εστία Ζωγράφου, κατά τη διάρκεια του χειμώνα δεν εγκρινόταν κονδύλι 10.000 ευρώ για πετρέλαιο θέρμανσης, με τους φοιτητές να αναγκάζονται να ανάβουν ηλεκτρικές θερμάστρες, με αποτέλεσμα να υπάρχουν συνεχείς διακοπές ρεύματος, αφού οι ηλεκτρικές εγκαταστάσεις του κτηρίου δεν μπορούσαν να αντεπεξέλθουν. Τελικώς και μετά από κινητοποιήσεις, οι φοιτητές κατάφεραν να «κερδίσουν» το κονδύλι που τους αναλογούσε στην πρυτανεία του Πολυτεχνείου.
Προβλήματα εμφανίζονται διαρκώς και σε θέματα συντήρησης, όπως εγκαταστάσεις θέρμανσης, κλιματισμού και πολλές βλάβες στα δωμάτια, που οφείλονται κυρίως στην έλλειψη ανταλλακτικών (λόγω του μειωμένου προϋπολογισμού), αλλά και στην έλλειψη προσωπικού. Μάλιστα, η έλλειψη προσωπικού στον τομέα καθαριότητας των κοινόχρηστων χώρων, αλλά και της φύλαξης των φοιτητικών εστιών, δημιουργούν σοβαρά θέματα, όσον αφορά στη δημόσια υγιεινή και στην ασφάλεια των σπουδαστών. Επίσης, όλοι οι εργαζόμενοι στις εστίες, εκτός από τους διοικητικούς υπαλλήλους, είναι με το καθεστώς της «εργολαβίας», δηλαδή ανήκουν σε μια εργολαβική εταιρεία που κερδίζει έναν διαγωνισμό εκτέλεσης έργου. Το θέμα είναι ότι με αυτό το καθεστώς οι εργαζόμενοι πληρώνονται με 600 ευρώ και το κόστος για τη λειτουργία των εστιών εκτινάσσεται, καθότι πλέον μπαίνει «καπέλο» και το κέρδος του εργολάβου.
