Οι «διαρροές» για τις μεγάλες διαφωνίες της Τρόικας με την ελληνική κυβέρνηση, σε συγκεκριμένα θέματα όπως η ρύθμιση των 100 δόσεων και των συμπεφωνημένων διαρθρωτικών αλλαγών, αποδεικνύουν ένα γεγονός:
- Η Τρόικα επιστρέφει στην Αθήνα αποφασισμένη να ολοκληρώσει την τελική 5η Αξιολόγηση του Ελληνικού Προγράμματος.
Η τελική διαπραγμάτευση -όπως πάντα- ξεκινά λίγες μέρες πριν την άφιξη των εκπροσώπων της τριμερούς.
Όπως έχει συμβεί όλες τις προηγούμενες φορές, ακριβώς την παραμονή της αξιολόγησης, «διαρρέουν» τεχνηέντως τα e mails και οι επιστολές που περιγράφουν τις θέσεις της με τις οποίες προσέρχονται στο τραπέζι των συζητήσεων οι διάφορες πλευρές.
- Για την Ελλάδα είναι σημαντικό να υπάρξει μια σφραγίδα για το «τέλος των Μνημονίων».
- Για το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι σημαντικό να υπάρξει μία μορφή «κουρέματος» του χρέους ώστε να διασφαλιστεί η είσπραξη των δικών του χρημάτων.
- Για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή σημαντικό είναι να υλοποιηθούν συγκεκριμένες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που εξασφαλίζουν την διαφάνεια και την αποτελεσματικότητα της ενιαίας οικονομικής πολιτικής που εφαρμόζουν πλέον όλες οι χώρες του Ευρώ.
- Για την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα σημαντικό είναι να έχουν θωρακιστεί –κεφαλαιακά και θεσμικά- οι 4 συστημικές τράπεζες ενόψει της αυξημένης ροής κεφαλαίων από την Φραγκφούρτη προς τον Ευρωπαϊκό Νότο.
- Ο επικεφαλής του ESM Κλάους Ρένγκλινγκ φρόντισε να υπενθυμίσει με συνέντευξή του –σε Κυπριακή και όχι Ελλαδική εφημερίδα- ότι για όλα τα ανωτέρω δεν υπάρχει πλέον πολύς χρόνος.
Αν δεν ολοκληρωθεί η αξιολόγηση έως το τέλος του έτους (ιδανικά έως τις 8 Δεκεμβρίου οπότε έχει προγραμματιστεί το Eurogroup) , ο EFSF δεν μπορεί να πάρει απόφαση για την εκταμίευση του 1,8 δισ. ευρώ, ενώ θα πρέπει να επιστραφούν και τα 11,5 δισ. ευρώ των υπολοίπων του ΤΧΣ.
Τα «λεφτά» του ΤΧΣ δεν είναι «λεφτά» αλλά εγγυήσεις που λήγουν 31 Δεκεμβρίου 2014 οι οποίες έχουν δοθεί για συγκεκριμένο σκοπό και όχι για να τα «αξιοποιήσει» η εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση κατά το δοκούν.
Όλοι γνώριζαν από καιρό τα συγκεκριμένα θέματα πάνω στα οποία θα αξιολογηθεί η ολοκλήρωση του Προγράμματος.
Δεν είναι πλέον τα δημοσιονομικά, το πρωτογενές πλεόνασμα είναι αδιαμφισβήτητο.
Η ικανότητα της Ελλάδας να παράγει πρωτογενή πλεονάσματα στα επόμενα χρόνια, η «πολιτική κόπωση στις μεταρρυθμίσεις» και η προσήλωση στην μεταρρυθμιστική πολιτική αποτελούσαν ανέκαθεν, αποτελούν και σήμερα το ζητούμενο.
Προς τι λοιπόν η έκπληξη;
