Σήμερα, που η απαξίωση της πολιτικής έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις, 49% των ψηφοφόρων δηλώνουν αναποφάσιστοι στην τελευταία δημοσκόπηση ενώ 45% προτίμησαν την αποχή από στις τελευταίες εκλογές, η επικοινωνία ενός πολιτικού φορέα ή προσώπου αποτελεί ύψιστη στρατηγική επιλογή, αρκεί να συνδυάζεται με την «ενεργητική ακοή» του πολιτικού.
Βασική προϋπόθεση για τη σωστή τέχνη της επικοινωνίας είναι ο πολιτικός και o πολίτης να μιλάνε την ίδια γλώσσα. Να καταλαβαίνει τα προβλήματα του πολίτη και να προτείνει απλά και κατανοητά τις λύσεις που απαιτούνται, χωρίς βαρύγδουπους, δυσνόητους και –το κυριότερο– φθαρμένους όρους.
Όλες οι δημοσκοπήσεις συμφωνούν στο γεγονός ότι η πλειοψηφία των πολιτών δεν εμπιστεύεται το σημερινό πολιτικό σύστημα, είναι θυμωμένοι και οργισμένοι μαζί του και με την απάθειά τους δείχνουν την πλήρη αδιαφορία τους για ό,τι κι αν του συμβεί.
Φυσικά αδιαφορούν σε μεγάλο ποσοστό, 62% δείχνει μια δημοσκόπηση, για τις μεταξύ των κομμάτων αντιπαραθέσεις, διαξιφισμούς, «κοκορομαχίες». Ο πήχης των κομμάτων εξουσίας είναι στα χαμηλότερα, οι υποσχέσεις και οι εξαγγελίες έχουν περιοριστεί και η κοινή γνώμη αξιολογεί αρνητικά και την κυβέρνηση και την αξιωματική αντιπολίτευση, δίνοντάς της την πρωτιά με αναιμικά ποσοστά!
Τα επιτελεία των κομμάτων «ψάχνονται» για το αν λείπει ένας ιδεολογικός στόχος, ένα νέο αφήγημα, μια νέα πολιτική πρόταση, μια «καθαρή» γλώσσα ή η πλήρης ανανέωση του πολιτικού προσωπικού. Το τελευταίο δεν συμφέρει κανέναν, γι’ αυτό και προσπαθούν να «φτιασιδώσουν» λίστες ψηφοδελτίων με νέα πρόσωπα και «φόντα» εκδηλώσεων.
Ξέρουν πολύ καλά ότι ο απαξιωτικός χαρακτηρισμός «όλοι το ίδιο είναι» αφορά κατά κύριο λόγο το πολιτικό προσωπικό των κομμάτων εξουσίας. Ακόμη και ο αρχηγός δεν μπορεί να αλλάξει ριζικά το κόμμα του από πρόσωπα, λόγω πολιτικών ισορροπιών και συμβιβασμών για τη διατήρηση του ελέγχου του κόμματος και της θέσης του.
Σήμερα, το 50% του εκλογικού σώματος ψηφίζει και αποφασίζει για την κυβέρνηση, την οποία θα έχουμε την επόμενη μέρα. Στόχος των υπαρχόντων κομμάτων θα πρέπει να είναι το άλλο 50% των αδιάφορων ψηφοφόρων, το οποίο θα προτιμήσει την αποχή.
Είναι αρκετά μικρή η πιθανότητα, μηδαμινή θα λέγαμε, να υπάρξει προς το παρόν μια άλλη λύση, με έναν νέο πολιτικό φορέα με ηγέτη έναν νέο, άφθαρτο, οραματιστή, ρεαλιστή, με όρεξη για δημιουργία και «τσαγανό», για τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις επανεκκίνησης της οικονομίας της χώρας μας. Οι πολιτικοί «σωτήρες» δυστυχώς εμφανίζονται πάντα μετά την καταστροφή, όπως διδάσκει η ιστορία.
Οι σύμβουλοι χάραξης της πολιτικής στρατηγικής της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχουν ένα δύσκολο έργο να επιτελέσουν. Να μην επαναπαύονται στις δημοσκοπήσεις, στη θεωρία του ώριμου φρούτου, να αποφεύγουν τις μεγαλοστομίες για εντυπωσιακές νίκες, να αντιμετωπίσουν το εκλογικό σώμα ως ανθρώπους με θέσεις και απόψεις και όχι μόνο ως ψηφοφόρους.
του Θανάση Παπαμιχαήλ, επικοινωνιολόγου
