Γράφει ο Γιώργης Μασσαβέτας
Όταν, μετά από δεκαετίες, κάποιος βιογράφος σας θα αναφέρεται στα κατορθώματά σας, τα σημειωθέντα περί την εκπνοή του σωτήριου έτους 2015, υποθέτω, κ. πρόεδρε, ότι, παραφράζοντας τους Ευαγγελιστές, θα ενημερώνει τους μεταγενεστέρους: «Και ταύτην την αρχήν των θαυμάτων εποίησεν Αλέξιος ο Τσίπρας: Εσήκωσεν από τους καναπέδες τους παραλυτικούς».
Διότι μόνο κακόπιστοι μπορούν να αρνηθούν αυτή την αλήθεια. Ότι, δηλαδή, είναι δικό σας επίτευγμα το γεγονός ότι, παρά το φιάσκο της πρώτης απόπειρας, αλλά και παρά την αποκαρδιωτική εικόνα του επιπέδου αντιπαράθεσης μεταξύ των υποψήφιων αρχηγών της Νέας Δημοκρατίας, 400.000 άνθρωποι ξεσηκώθηκαν. Άνθρωποι από εκείνους που συνήθως χαρακτηρίζουμε ως «σιωπηλή πλειοψηφία». Αστοί, μικροαστοί, αλλά και «προλετάριοι».
Είδαμε να σηκώνονται από τους καναπέδες, αφήνοντας τις τηλεοράσεις, εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας, κυρίως μεσήλικες και ηλικιωμένοι, αυτοί τους οποίους συνοδεύει ο χαρακτηρισμός «συντηρητικοί», να στήνονται επί ώρες στις ουρές, προκειμένου να πάρουν μέρος σε μια πολιτική διαδικασία. Και όλα αυτά παρά το φιάσκο που προϋπήρξε. Δηλαδή με πείσμα.
Είναι ένα μήνυμα με πολλούς παραλήπτες. Μήνυμα προς τη νέα εξουσία ότι υπάρχει λαός με προδιάθεση για ξεσηκωμό. Μήνυμα προς τους ηγέτες και ηγετίσκους της ίδιας της παράταξης, ενεργούς και ημιαφανείς, ότι η συντριπτική πλειονότητα των οπαδών της δεν επιθυμεί «σκληρή Δεξιά», αλλά «κεντροδεξιά» ηγεσία και πολιτική. Μήνυμα προς τις εντεύθεν του ΣΥΡΙΖΑ κεντροαριστερές δυνάμεις ότι κινδυνεύουν να χάσουν το τρένο, διότι δεν καταφέρνουν να συνεννοηθούν. Και μήνυμα προς ημάς, στα μέσα ενημέρωσης, ότι ο συγκεκριμένος πολιτικός χώρος κρατά τις δυνάμεις του και δεν πρόκειται να εξαφανιστεί η να διασπαστεί.
Εδώ που τα λέμε, αν δεν υπήρχατε, κ. πρόεδρε, θα έπρεπε να σας εφεύρουν όσοι αμετανοήτως επιμένουν να αγαπούν το καθεστώς της αστικής δημοκρατίας. Διότι καταφέρατε, πράγματι, να τους αφυπνίσετε με την άγρια επιδρομή σε ό,τι έχει απομείνει από την αξιοπρέπεια του πολίτη, αλλά και την περιουσία του.
Μια Ελλάδα… μεθυστική
Μέρες που είναι, ευτυχώς διαβάζουμε και χαρμόσυνα δημοσιεύματα. Για να θυμόμαστε ότι η Ελλάδα δεν είναι μόνον ο τόπος της μίζερης καθημερινότητας στην οποία μας έχουν οδηγήσει οι πολιτικοί μας ηγέτες. Ότι υπάρχει και η άλλη Ελλάδα, της προκοπής, της δημιουργίας. Μια Ελλάδα «να την πιεις στο ποτήρι». Κατά κυριολεξία. Σε ένα ποτήρι κρασί. Αγιωργίτικο, ασύρτικο, μαλαγουζιά, ξινόμαυρο, μοσχάτο, ό,τι τέλος πάντων ευφραίνει ου μόνον τον ουρανίσκο, αλλά και τις καρδιές μας.
Διάβασα στην «Καθημερινή» ένα εμπεριστατωμένο δημοσίευμα για την ανοδική πορεία των εξαγωγών και τις εντυπωσιακά καλές κριτικές που αποσπούν τα ελληνικά κρασιά διεθνώς, τα οποία έχουν παρουσιάσει –την τελευταία πενταετία– αύξηση των υπερατλαντικών εξαγωγών τους κατά 55% στον Καναδά και κατά 39% στις Ηνωμένες Πολιτείες. Επιπλέον, μια εκδήλωση που οργανώθηκε τελευταία σε φημισμένο αμερικανικό κατάστημα προϊόντων οινοποιίας, όπου σχηματίστηκαν ουρές καταναλωτών, απέδειξε ότι κάθε άλλο παρά επρόκειτο για άτομα ελληνικής καταγωγής που είχαν προσέλθει να τιμήσουν ένα κρασί από τον τόπο τους. Οι περισσότεροι ήταν Αμερικανοί, μέσου και ανώτερου εισοδήματος, που έχουν γίνει πιστοί εραστές ελληνικών οίνων.
Είναι μια τάση η οποία δεν έχει διαφύγει από την προσοχή των ισχυρότερων αμερικανικών μέσων ενημέρωσης. Αντιγράφω το σχετικό απόσπασμα από το δημοσίευμα:
«Κατά μάλλον ειρωνικό τρόπο, μία από τις χειρότερες οικονομικές περιόδους για την Ελλάδα συμπίπτει με μία από τις πιο ακμαίες για τα κρασιά της», έγραψε το «Forbes». «Βοηθήστε την ελληνική οικονομία… πίνοντας», προέτρεψε τους αναγνώστες του το «Βloomberg». «Ωδή στα λευκά ελληνικά κρασιά» ήταν ο τίτλος εκτενούς αφιερώματος της «Wall Street Journal», που εκθείαζε το ασύρτικο, τη μαλαγουζιά και το μοσχοφίλερο. Στο ίδιο κλίμα, οι «New York Times» έπλεξαν το εγκώμιο του ασύρτικου, συγκρίνοντας τη σαντορινιά ποικιλία με τα φημισμένα Sancerre και Chablis.
Οι πάνω από πενήντα συνεταιριστικές και οι γύρω στις εξακόσιες ιδιωτικές μονάδες παραγωγής και τυποποίησης ελληνικών οίνων δείχνουν ακριβώς τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει η Ελλάδα: Τον δρόμο της συνεχούς ποιοτικής βελτίωσης των επώνυμων προϊόντων της, αυτών που της χαρίζει το υπέροχο κλίμα της. Όπως το κρασί, το λάδι, που επίσης βελτιώνει την εξαγωγική του θέση, αλλά υστερεί ακόμη, τα τυριά μας και τα φρούτα μας. Αρκεί να κάνουμε σωστή δουλειά και όχι κουτοπονηριές.
Σιγά μη νοιάζονται για τους πολίτες
Η τιμή του πετρελαίου, παγκοσμίως, πέφτει συνεχώς, έχοντας φτάσει «σε ιστορικά χαμηλά ενδεκαετίας», όπως γράφουν χαρακτηριστικά οι οικονομικοί αναλυτές. Μάλιστα, λόγω αυτής της μεγάλης πτώσης στις τιμές του πετρελαίου, καταγράφονται κατρακύλες μετοχών, ακόμα και πτωχεύσεις εταιρειών διεθνώς, ενώ επηρεάζονται ακόμη και οι πολιτικές εξελίξεις, όπως στη Βενεζουέλα, αλλά και η γεωπολιτική θέση διάφορων πετρελαιοπαραγωγών χωρών.
Αν, όμως, βγείτε στον δρόμο και θέλετε να γεμίσετε το δοχείο καύσιμων του αυτοκινήτου σας, ή παραγγείλετε πετρέλαιο θέρμανσης, μην περιμένετε να συμβεί αυτό που θα θεωρούσατε ως αυτονόητο. Να έχουν, δηλαδή, πάρει αναλογικά την κατιούσα και οι τιμές της βενζίνης ή του πετρελαίου.
Α, όλα κι όλα. Εδώ είμαστε μια χώρα σταθερότητας. Σιγά μην τρέχαμε πίσω από τις διεθνείς τιμές των γαιανθράκων και των υποπροϊόντων τους. Δεν πάνε να πέφτουν παγκοσμίως; Εμείς εδώ τις κρατάμε ψηλά με εθνική υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια.
Τηρουμένων των αναλογιών, αφού οι διεθνείς τιμές του πετρελαίου έχουν πέσει σε επίπεδα του 2004, θα περίμενε κανείς ότι και η τιμή της βενζίνης στη χώρα μας, αν δεν έφτανε ακριβώς στα επίπεδα του 2004, τουλάχιστον θα τα πλησίαζε αρκετά. Σε απόσταση αναπνοής.
Από περιέργεια έριξα μια ματιά στο παρελθόν, με τη βοήθεια των τόσο χρήσιμων μηχανών αναζήτησης, για να θυμηθώ ότι η τιμή της αμόλυβδης, στις αρχές του 2004, μόλις που ξεπερνούσε, κατά μερικά λεπτά, το 0,90 του ευρώ ανά λίτρο. Ενώ σήμερα, στη χώρα μας, παρά τη διεθνή «κατρακύλα», η τιμή του λίτρου παραμένει πάνω από το 1,40.
Ο κύριος λόγος είναι η «άγρια» φορολογία επί των καυσίμων. Και μόνο αφελείς θα περίμεναν ότι ο Τσίπρας, ο Σταθάκης και ο Σπρίτζης θα μείωναν αυτήν τη φορολογία για να ανακουφιστούν τα χαμηλά εισοδήματα. Σιγά να μη νοιάζονται για τον απλό πολίτη… Μην τους περάσουμε και για… αριστερούς!
