Η ολοκλήρωση –ύστερα από 66 ώρες αγωνίας και εκατοντάδες «χτυπήματα» εκατομμυρίων ευρώ– της πρωτοφανούς στα παγκόσμια χρονικά διαδικασίας πλειστηριασμού των τεσσάρων τηλεοπτικών αδειών ανέδειξε ως μεγάλο νικητή τον Αλέξη Τσίπρα!
Μπορεί το έπαθλο να το μοιράστηκαν οι κ.κ. Αλαφούζος, Καλογρίτσας, Κυριακού και Μαρινάκης, ο πρωθυπουργός, όμως, τόλμησε κάτι που μέχρι σήμερα –στα 27 χρόνια λειτουργίας της ιδιωτικής τηλεόρασης στην Ελλάδα– κανείς δεν είχε διανοηθεί. Αλήθεια, ποιος μπορεί να σκεφτεί ότι επίδοξοι καναλάρχες, «βαριά» ονόματα του επιχειρείν, θα προσέρχονταν μαζί με τα… φουσκωμένα πορτοφόλια τους για να κλειστούν επί σχεδόν τρεις ημέρες σε ένα «άβατο» και να κονταροχτυπηθούν με φόντο τον τηλεοπτικό αέρα; Ας βάλουμε, όμως, τα πράγματα σε μία σειρά:
1. Η όλη διαδικασία –με τα λάθη και τις παραλείψεις της– ήταν ίσως το πιο ηχηρό μήνυμα ότι η κυβέρνηση Τσίπρα σκοπεύει να συγκρουστεί μέχρις εσχάτων με αυτό που αποκαλεί «διαπλοκή». Μάλιστα, προκειμένου να στείλει… μηνύματα και στο Κεντροδεξιό ακροατήριο, κορυφαία στελέχη της αρκετά συχνά χρησιμοποιούν τη λέξη «νταβατζήδες», η οποία έχει συνδεθεί με τον Κώστα Καραμανλή. Ασχέτως εάν συμφωνεί ή διαφωνεί κάποιος με το τι είναι «διαπλοκή», οφείλουν άπαντες να αναγνωρίσουν στον 43χρονο πρωθυπουργό ότι δεν «κωλώνει» να ριχτεί στη μάχη απέναντι σε επιχειρηματικά ονόματα που προκαλούν δέος!
2. Το γεγονός ότι αυτές τις 66 ώρες «εγκλεισμού» στο κτήριο της Γενικής Γραμματείας Ενημέρωσης δεν διέρρευσε το παραμικρό –και ό,τι «βαφτίστηκε» διαρροή ή πληροφορία ήταν απλώς ένα «παραμυθάκι»– ενισχύει την κυβερνητική ρητορική περί αδιάβλητης διαδικασίας. Τόσο τα ποσά που αποκαλύφθηκε ότι «παίχτηκαν» όσο και τα πρόσωπα τα οποία αναδείχτηκαν πλειοδότες του διαγωνισμού (σ.σ.: ακό- μη και η σειρά αυτών) δίνουν αποστομωτική απάντηση στις εικασίες που κυκλοφορούσαν μέχρι τις επίσημες ανακοινώσεις. Επομένως, ένα ακόμη «συν» για το δίδυμο Τσίπρας – Παππάς.
3. Ξανά, είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί κάποιος με την όλη διαδικασία, η μεγάλη εικόνα δείχνει πως στα κρατικά ταμεία θα μπει ένα πολύ σημαντικό ποσό. Τα 246 εκατ. ευρώ μπορεί να αποτελούν σταγόνα στον ωκεανό σε σχέση με το δημόσιο χρέος, ωστόσο μόνο σαν όαση μπορούν να χαρακτηριστούν σε μια περίοδο που το οικονομικό επιτελείο κυνηγά το ευρώ με το… ντουφέκι. Σε αυτό, μάλιστα, πρέπει κάποιος να προσθέσει και το γεγονός ότι πρόκειται για λεφτά που κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί πως θα τα έδιναν οι υποψήφιοι καναλάρχες, ενώ δεν πρέπει να λησμονούμε ότι εκκρεμούν κι άλλοι διαγωνισμοί – για τα περιφερειακά και τα θεματικά κανάλια. Όπως, λοιπόν, και αν δει κανείς το ποτήρι –μισογεμάτο ή μισοάδειο–, ο Αλέξης Τσίπρας απέκτησε ένα ακόμη επιχείρημα ενόψει της επίσκεψής του στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, ότι «το κράτος πήρε έναν σκασμό λεφτά από τη “διαπλοκή”, που μέχρι σήμερα αρνούνταν να βάλει το χέρι στην τσέπη»
4. Οι επερχόμενες αλλαγές στο τηλεοπτικό τοπίο (και στο μιντιακό γενικότερα) είναι μία ακόμη νίκη της κυβέρνησης. Παραδοσιακοί παίκτες, όπως η οικογένεια Μπόμπολα, η οικογένεια Βαρδινογιάννη και ο Σταύρος Ψυχάρης, έμειναν εκτός νυμφώνος, χάνοντας τη δυνατότητα παρέμβασης στα τεκταινόμενα της χώρας μέσω των τηλεοπτικών δεκτών που βρίσκονται στα ελληνικά σπίτια. Εύλογα μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι η μοναδική ξεκάθαρη «εχθρική» φωνή για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ που έφυγε με τηλεοπτική άδεια από το κτήριο της Καλλιθέας είναι αυτή του ΣΚΑΪ και της οικογένειας Αλαφούζου. Ούτε ο ΑΝΤ1 της οικογένειας Κυριακού ούτε ο μιντιακός όμιλος του Βαγγέλη Μαρινάκη έχουν εξαπολύσει λυσσαλέες επιθέσεις εναντίον του πρωθυπουργού. Την ίδια ώρα, στο «παιχνίδι» μπαίνει και ένας επιχειρηματίας (κ. Καλογρίτσας) με πολλά… ένσημα στην Αριστερά, ο τηλεοπτικός σταθμός του οποίου όλα δείχνουν ότι θα διάκειται φιλικά προς την κυβέρνηση.
5. Χωρίς καλά – καλά ούτε ο ίδιος να το περιμένει, ο Αλέξης Τσίπρας εγκλώβισε τον Κυριάκο Μητσοτάκη στα επιχειρήματα που ο ίδιος χρησιμοποίησε για τις τηλεοπτικές άδειες. Η Νέα Δημοκρατία μίλησε για ακύρωση του διαγωνισμού, κάτι το οποίο, ακόμη κι αν συμβεί, θα σημάνει την επιστροφή 246 εκατ. ευρώ στους επιχειρηματίες που πλειοδότησαν. Πέραν του ότι τα κρατικά ταμεία είναι μάλλον απίθανο να αντέξουν κάτι τέτοιο, το πολιτικό κόστος μίας τέτοιας επιλογής –με τον ΣΥΡΙΖΑ στα… κάγκελα– θα είναι τεράστιο για όποιον το αποτολμήσει. Το πώς θα διαμορφωθεί το τηλεοπτικό τοπίο από άποψη ουσίας και περιεχομένου είναι κάτι που θα το δούμε τους επόμενους μήνες. Τόσο οι πολιτικοί όσο και η κοινωνία δεν πρέπει να παραγνωρίζουν πως, είτε πρόκειται για παλιούς είτε για νέους καναλάρχες, ο στόχος είναι ένας και κοινός: το κέρδος. Πολλώ, δε, μάλλον όταν αναγκάστηκαν να βγάλουν από τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς ποσά τα οποία ύστερα από έξι χρόνια στα μνημόνια φαντάζουν ασύλληπτα. Αυτό, όμως, δεν αναιρεί το γεγονός ότι ο Αλέξης Τσίπρας, συνεπικουρούμενος από τον Νίκο Παππά, καθίσταται πλέον απόλυτος κυρίαρχος του «παιχνιδιού». Το Mega –όπως όλα δείχνουν– διανύει τις τελευταίες ημέρες λειτουργίας του, οικογένειες με πολύ «βαρύ» επώνυμο μένουν εκτός ΜΜΕ, ενώ δεν πρέπει κανείς να λησμονεί ότι την ίδια ώρα περνούν από την «ιερά εξέταση» της Βουλής πρόσωπα όπως ο κ. Ψυχάρης, που ο πρωθυπουργός συγκρούστηκε μαζί τους. Γι’ αυτό, απαντώντας και στο ερώτημα του Κωνσταντίνου Καραμανλή «ποιος κυβερνά αυτό το κράτος;», ίσως να δικαιούται να απαντήσει με την ιστορική φράση του Λουδοβίκου ΙΔ’: «L’ État, c’est moi» (μτφ.: «Το κράτος είμαι εγώ»).
Του Κώστα Παπαδόπουλου
Από την έντυπη έκδοση της εφημερίδας Παρασκήνιο που κυκλοφόρησε το Σάββατο 3/8
